Chinese
也将会讲解。如果说，显现可能却未见的事物，不存在不使用的名称吗？答：存在。如同数论派认为，因和果两者都显现可能，但在因上未见果，也不使用不存在的名称。因此，显现可能却未见的这种标志，因为它显示了不存在的事物成立为不存在的名称之结果的自性，所以在意义上也可以归为自性之标志。第二，此外，如果存在与任何法相违的事物，那么相违者也会损害它的存在，因为不能同时并存，所以，见到与它相违的事物的标志，就必定是否定标志，因为它必定会变成没有相违者。第二，关于辩论的驳斥：对显现可能却未见的情况进行辩论，以及对不显现却未见的情况进行辩论。 第一，将主等法仅示为声音和意义。除此之外，不应有自相。消除对此产生与经文相违的疑虑。第一，这种显现可能却未见的情况，不能成立主不存在的意义和名称，因为，如此，论师陈那说，主不存在，因为未见。如果具有声音、意义和功德三种自性的法主不存在，那么它的声音组合也不合理。如果不组合声音，就没有法。如果没有法，就必须说出无稽之谈的否定，但这是不行的，因为没有显示出所否定的意义，就不能使用否定的名称。由于没有法，标志也不可能成立为宗法的性质。如果组合声音，那么法主就会存在，这样一来，成立不存在就相违了，而且未见的标志也会失效，因此，用这个标志来否定它是不合理的。这是没有区分显现和推测的辩论。因为有声音和意义，所以没有法等三种过失，而且因为没有自相，所以消除了誓言相违等两种过失，因为主仅是声音和意义，没有任何自相。如此，从无始轮回中流传下来的习气所产生的分别念完全建立并虚构了瓶子、生和唯一等存在的事物所表达的声音和意义，以及无瓶、兔角、无生和非一。
English
It will also be explained. If something that is possible to appear but unseen, does it exist without using the term 'non-existent'? Yes, it does. Just as the Samkhyas believe that both cause and effect are possible to appear, but the effect is not seen in the cause, yet they do not use the term 'non-existent'. Therefore, this sign of being possible to appear but unseen, because it shows that the non-existent thing is established as the nature of the result of the name of non-existence, in meaning, it can also be included as a sign of nature. Second, furthermore, if there is something that contradicts any dharma, then the contradictory will also harm its existence, because they cannot coexist, therefore, the sign of seeing something that contradicts it will definitely be a negation sign, because it will definitely become without contradictories. Second, regarding the refutation of arguments: arguing about the case of being possible to appear but unseen, and arguing about the case of being not appearing but unseen. First, the subject, such as "chief," is shown only as sound and meaning. Other than that, it is not appropriate to have its own characteristic. Eliminating the doubt that it contradicts the scriptures. First, this being visible but not seen cannot establish the meaning and name of the chief being non-existent, because, as the teacher Dignāga stated, "The chief does not exist because it is not seen." If the subject, the chief, which possesses the three characteristics of sound, meaning, and quality, does not exist, then its verbal expression is also inappropriate. If the sound is not expressed, then there is no subject. If there is no subject, then it is necessary to state a wild negation, but that is not permissible because without showing the object to be negated, the term of negation is not permissible. Since there is no subject, the sign cannot be established as a property of the subject. If the sound is expressed, then the subject, the chief, will exist, and in that case, establishing non-existence is contradictory, and the sign of non-perception is also reversed, so it is not appropriate to negate it in that way. That is an argument that does not distinguish between appearance and imputation. Because there is sound and meaning, there are no three faults such as the subject not existing, and because there is no self-character, the two faults such as contradicting the vow are eliminated, because the chief is only sound and meaning, and there is no self-character at all. Thus, the sound and meaning that express existing things such as a pot, birth, and oneness, which are completely established and fabricated by the conceptual thought arising from the habitual tendencies that have been transmitted from beginningless samsara, and the non-pot, rabbit horn, unborn, and non-one.
Tibetan
་པ་སོགས་མེད་པ་འཇལ་བའི་སྒྲ་དོན་དང་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པ་ཤེས་བྱ་དང་གཞལ་བྱ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དོན་གྱི་ཆོས་ནི་ རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ་དེ་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱེད་པའི་སྒྲ་དེས་དེ་མིན་གཞན་བཅད་ནས་སྒྲའི་དོན་ཙམ་བློ་ཡུལ་དུ་འཕེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་དོན་ཙམ་གྱི་གཙོ་བོ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རང་མཚན་གྱི་གཙོ་བོའི་ཉེར་ལེན་ནམ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་དོན་རྐྱང་པ་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་གཙོ་བོའི་རང་མཚན་དེ་མ་དམིགས་པ་ནི། དེ་ལྟར་དངོས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཡིན་ནོ། །གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ནམ་རྟོག་སྣང་དེ་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་གཙོ་བོ་ཞེས་སྒྲ་སྦྱོ༷ར་ཞིང་ཆོས་ཅན་དུ་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྒྲ་དོན་གྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་རང་མཚན་མིན་ལ། དེ་རང་མཚན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བས་ཁྱབ་པ་ཡང་མེད་དེ་རང་མཚན་མེད་ཀྱང་སྒྲ་རྟོག་གིས་འཛིན་པ་ཙམ་སྲིད་པས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་སྒྲ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་རང་མཚན་ལ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་ཉིད་དེ་རང་མཚན་མེད་པར་སྒྲ་མི་འཇུག་ལ། སྒྲ་ཞུགས་ན་དེའི་བརྗོད་བྱ་རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཅན་དུ་འདོད་ན། ཞེ་འདོད་དང་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོས་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་དོན་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་རྟག་མི་རྟག་ཡིན་པ་མིན་པ་སོགས་མི་འདྲ་བར་བརྗོད་པའི་སྒྲ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིང་གཅིག་ལའང་རང་གིས་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ལས་ལ་ལས་ཤིང་རྟག་གོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་ལ་ལས་མི་རྟག་ཅེས་དང་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཡོད་མེད་སོགས་བརྗོད་པ་ནི་ཡོད་ཀྱང་། དེ་ཐམས་ཅད་ཤིང་གི་རང་མཚན་དེ་ལྟ་བུ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ་རང་མཚན་ནི་གང་ཡང་རུང་བ་ལས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པས་ན་དོན་མི་མཐུན་གྱི་བརྗོད་པ་དེ་དག་ལ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་མི་སྲིད་པར་ འགྱུར་རོ། །སྐྱོན་དེ་དང་དེ་བཞིན་དུ་འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ཡི་དོན་གྱི་ཡུལ་ལ་ཡང་སྒྲ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་དག་ད་ལྟ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཚིག་ཡིན་ནོ་ཅོག་ལས་འགའ་ཞིག་ཀྱང་བརྫུན་པ་ཡི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་ཇི་བརྗོད་ཀྱང་བརྗོད་བྱ་རང་མཚན་དེ་ལྟར་ཡོད་པས་ན་བརྗོད་པ་བརྫུན་པ་གཅིག་ཀྱང་སྲིད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཚིག་དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ཡི་དོན་ཏེ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་ཀྱི་རང་མཚན་གྱི་དངོས་ཡུལ་ཅན་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་
Chinese
等等不存在的衡量之词义与二者所依，如能知与所知等等词义之法， 有三种，即以彼三者为所说之词，由彼词而断除其他，仅将词义投入心识之境。因此，仅是词义之主，若以外境自相之主为近取因或无因之词义单单成立，则彼主之自相未显现，如是成立无实有，是为真正之理。主之词义或分别显现并非不存在，因此对彼称为主，是为词语连结并安立为法之故。第二，词义之显现本身并非自相，且彼依于自相而生也非遍，因为即使无自相，词语分别亦可仅是执持。若非如此，一切词皆唯一指向究竟自相，无自相则词不成立，词若成立，则彼之所说即是自相，若认为具有遍及性，则因各自意愿与宗派所见之差别，对于义、词等，恒常与无常、是与非等不同之词语，因无因而不会如此成立。譬如，对于同一棵树，因各自所见之差别，有人说树是恒常的，有人说是不恒常的，同样，有人说有心识，有人说无心识等等，虽然存在，但所有这些并非依赖于树的自相，因为自相在任何情况下都不可能是二者，因此，对于意义不一致的言说，因无因而即使如此说也不可能。 同样的过失，对于过去和未生之义境，词语也不会成立，因为彼等现在不存在之故。此外，任何言词都不会成为虚假之义，因为无论说什么，所说之自相都存在，因此，不可能存在一句虚假的言说。因此，这些言词是分别念之意，被认为是仅有显现之境，而非自相之实有境。因此，
English
The meaning of words that measure non-existence, etc., and both depend on, such as knowable and measurable, etc., the Dharma of word meanings, There are three types, namely, the words that make those three the object of expression, and by those words, other than that are cut off, and only the meaning of the words is thrown into the realm of the mind. Therefore, the main thing of just the meaning of the word is to establish the external object as the near-taking or causeless meaning of the word alone, and the self-character of the main thing is not specified. Establishing non-existence in this way is a valid reason. The meaning of the main word or the appearance of imagination is not non-existent, because it is called the main word, and it is established as a Dharma. Secondly, the appearance of the meaning of the word itself is not self-characterized, and it is not pervasive that it arises depending on the self-character, because even if there is no self-character, the word concept can only be held. If it is not like this, all words are only one in the ultimate self-character, that is, words do not apply without self-character. If words apply, then what is said is self-characterized, and if it is considered to be pervasive, then due to the differences in the views of each wish and doctrine, the words that express the differences such as permanence and impermanence, yes and no, etc. for meanings, words, etc. will not be established in this way because they are causeless. For example, for the same tree, due to the difference in what one sees, some say that the tree is permanent, and some say that it is impermanent, and similarly, some say that there is mind, some say that there is no mind, etc., although they exist. All of these are not dependent on the self-character of the tree, because the self-character cannot be both in any case, so for the expressions of inconsistent meanings, it is impossible to say so because there is no cause. The same fault, words will not apply to the objects of past and unborn meanings, because they do not exist now. In addition, none of the words will become false meanings, because no matter what is said, the self-character of what is said exists, so it is impossible for a false statement to exist. Therefore, these words are the meaning of the discriminating mind, and are considered to be only the realm of appearance, not the realm of self-characterized reality. Therefore,