Tibetan
།དང་པོ། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱིའམ་གཙོ་བོ་ཡོད་དེ། ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས། ཚད་མའི་ཡུལ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར། །གཙོ་དང་རྗེས་འགྲོ་རྗེས་འགྲོ་མིན། །ཞེས་སྐྱོན་བརྗོད་པར་མཛད་དེ་གཙོ་བོའི་རང་མཚན་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་ཡོད་པ་དེའི་ཐུན་མིན་དུ་འགྱུར་གྱི་རྗེས་འགྲོ་མེད་ལ། སྤྱི་མཚན་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་སྤྱི་ཙམ་ནི་གྲུབ་ཀྱང་ཞེ་འདོད་ལ་མི་ཕན་པས་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ན་ཡོད་པ་ཙམ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལའང་སྐྱོན་འདི་མཚུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་བཀོད་རུང་ན། ཡོད་པ་ཙམ་ཡང་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་གཙོ་བོ་ཡོད་པའང་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ནི་སྤྱིར་ཡོད་ཙམ་མིན་ཏེ་ཆོས་ཅན་གཙོ་བོས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས་ན་དེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མི་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན། ཡོད་པའི་རྟགས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་འགྲོ་མེད་ལ། དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ ཁྱད་པར་བ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ནི་གཉིས་ཀར་འདྲ་བའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་པོ་དག་ལས་ཉམས་པར་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལན་ལ། བསྒྲུབ་བྱར་ཡོད་ཙམ་བཀོད་པས་དེར་མི་ཕན། །འདི་ལ་ཡོད་པ་ཙམ་བཀོད་རྟགས་སུ་འགྲོ། །དེས་ན་འདི་དང་གཙོ་ཡོད་མི་མཚུངས་ལ། །འདི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཚུལ་དཔེར་བརྗོད་བཅས། །དང་པོ། སྤྱི་དང་གཙོ་བོ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པ་དེ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མིང་དེར་བཏགས་ཤིང་དེ་བློ་ཡུལ་དུ་བྱས་པས་དེ་ནི་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ་མེད་པ་མིན་པ་ཙམ་དུ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ན་ནི་དངོས་པོ་སྤྱི་ཡི་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་རྟགས་དེས་གསར་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྤྱིར་བཏང་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཙམ་ནི་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ཡོད་པ་འདི་འདྲ་བ་ཡང་སངས་རྒྱས་པས་ཚད་མས་བཀག་པའང་མེད་དེ་བུམ་སོགས་ཡོད་པར་འདོད་པས་སོ། །དེས་ན་སྤྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་སྒྲུབ་འདོད་མེད་པས་ན་དངོས་པོ་དེ་ཀུན་གྱི་རྒྱུའམ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་རྟག་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཅན་རང་གི་ཞེ་འདོད་ལ་ཡོད་པའི་གཙོ་བོ་ཁྱད་པར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་འདིར་གཏན་ཚིགས་དེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་འདྲའི་གཙོ་བོ་མོ་གཤམ
Chinese
第一，外道徒们说，存在着总的或主宰，因为各种特殊事物都依随于它。对此，学派大师陈那（ཕྱོགས་གླང་）驳斥道：“因不识量之境，主与随行非随行。”这样，他们想要证实主宰的自相，但存在会变成它的独特之处，而没有随行。虽然虚构的共相仅仅成立，但对他们的意愿没有帮助，因为他们不明白推论的对象是共相。如果这样说，那么仅仅陈述存在作为理由，也会有同样的错误。如果允许仅仅陈述存在本身的性质作为论证，那么仅仅存在又怎么不是要证明的呢？如果那样，主宰的存在也会变成要证明的了。如果认为存在不是一般的存在，而是被法的主宰所区分，因此对它来说随行不成立，那么存在的理由也被那个法所区分，因此没有随行。这样，存在 特殊者没有随行，因为两者是相同的，所以在论证和要证明的两者中，都同样地失败了。第二种回答是：在要证明的事物中陈述仅仅存在，对那里没有帮助。在这里，仅仅陈述存在，可以作为理由。因此，这和主宰存在并不相同。以下举例说明这才是正确的理由。第一，证明总的和主宰存在，是因为将那个名称赋予了一切存在的法，并且将它作为意识的对象，所以如果要证明的是将存在从有和无两者中区分出来的存在的特殊性，即仅仅不是不存在，那么对于事物总体的法来说，那个理由不会新地证明任何东西，因为一般的事物存在已经成立了。像这样的存在，佛教徒也没有用量来否定，因为他们认为瓶子等是存在的。因此，由于不希望证明一般的一切事物存在，所以如果将作为一切事物的原因或遍及者的，具有常一等功德的，自己意愿中存在的特殊主宰，作为要证明的事物，那么在证明它的情况下，那个理由会变成没有随行，因为像那样的主宰，唉！
English
Firstly, the Tirthikas say that there is a general or a chief, because the particulars follow it. To this, the master Dignāga retorts: "Because the object of valid cognition is not known, the chief and the follower are not followers." Thus, they want to prove the self-character of the chief, but existence becomes its unique feature, and there is no following. Although the merely imputed universal is established, it does not help their intention, because they do not understand that the object of inference is the universal character. If it is said that stating only existence as a sign also has the same fault, if it is permissible to state only the nature of existence as the reason, then how is it that only existence is not to be proven? If so, the existence of the chief would also become something to be proven. If it is thought that existence is not merely general existence, but is distinguished by the subject, the chief, and therefore the concomitance is not established for it, then the sign of existence is also distinguished by that subject, and therefore there is no concomitance. Thus, existence Since the particular and the absence of concomitance are the same for both, it is equally flawed in both the reason and the thesis. The second answer: Stating only existence in the thesis does not help there. Here, stating only existence goes as a sign. Therefore, this is not the same as the existence of the chief. Here are examples of how this is a correct sign. First, proving that the general and the chief exist, because that name is given to all existing things and it is made the object of consciousness, so if what is to be proven is the particularity of existence that distinguishes existence from existence and non-existence, that is, merely not being non-existent, then for the subject of the general thing, that sign will not newly prove anything, because the existence of the general thing has already been established. Such an existence as this is not denied by Buddhists with valid cognition, because they consider things like pots to exist. Therefore, since there is no desire to prove the existence of all things in general, if the particular chief existing in one's own intention, which is the cause or pervader of all things, and which has qualities such as permanence and oneness, is taken as the object to be proven, then in the case of proving it, that reason becomes devoid of concomitance, because such a chief, alas!
Tibetan
་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་ཚད་མས་མ་དམིགས་པས་ན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་དེ་དག་དང་དེ་ཡི་ཡོད་པ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མི་གྲུབ་པས་མཐུན་དཔེ་གང་ནའང་གཙོ་བོའི་ཡོད་པ་ཉིད་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རྟགས་དེ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་མི་སྲིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་ཡོད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་དེ་ནི་སྤྱིར་བཏང་གི་ཆོས་ ཙམ་ལ་མི་གོ་བར་ཞེ་འདོད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གཙོ་བོས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་ཁྱད་པར་བ་དེ་དག་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྤྱི་དང་གཙོ་བོའི་འཁྲུལ་གཞི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ཙམ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་བྱེ་བྲག་རྣམས་ལས་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་དབང་གིས་སྤྱི་མཚན་ལ་རང་མཚན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཕྱེད་པར་གཙོ་བོའི་རང་མཚན་ཡོད་པར་རློམ་པ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་སྤྱིར་བཏང་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་རུང་བ་མིན་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་ན་མི་རུང་ཞེས་སོ། །ཡང་ན་གཙོ་བོ་སོགས་ཀྱི་སྒྲ་དོན་ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་ན་མི་བཀག་ལ། ཁྱད་པར་རང་མཚན་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་ན་རྗེས་འགྲོ་མེད་ཅེས་སུ་ཡང་འགྲེལ་བ་གཞན་འགའ་ནས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ཡོད་པ་མི་རྟག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་འདི་རྒྱ་སྐད་དུ་བྷ་བ་ཞེས་པ་དངོས་པོ་དང་ཡོད་པ་དང་རྫས་ལ་སོགས་པའི་སྐད་དོད་ཐུན་མོང་པ་ཡིན་པས་ཡོད་པར་བསྒྱུར་བ་འགྱུར་ནོར་ཏེ་དངོས་པོར་བསྒྱུར་དགོས་ཀྱི་གཞན་དུ་ཡོད་པ་དེ་མི་རྟག་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པར་ཐལ། ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་མ་གྲུབ་ན་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པར་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ལ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡོག་པའི་རྣམ་པ་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པར་ཁས་བླངས་མི་ནུས་པ་ཇི་སྙེད་པ་འཕངས་ནས་ཡོད་པ་ལ་མི་རྟག་པས་མ་ཁྱབ་པར་བོད་ཕྱི་རབས་ཀྱི་མཁས་པ་དག་བཞེད་ལ། བོད་སྔ་རབས་ཀྱི་མཁས་པ་ཕལ་ཆེ་བས་ནི་གཞུང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཞལ་བཞེས་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་སོ་སོའི་བཞེད་པ་ལའང་ཡོད་པ་ ཞེས་པ་འཛིན་ཚུལ་གྱི་དབང་གིས་རྩོད་པར་ཟད་ཀྱི་དོན་དུ་སུའི་ལྟར་ཡང་བརྗོད་ཚུལ་ཙམ་ལ་མི་རུང་བ་མེད་མོད། འོན་ཀྱང་འགྱུར་ཉེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སྤྱིར་བཏང་ཡོད་པ་ཞེས་པ་དངོས་པོ་དང་མེད་པ་ཞེས་པ་དངོས་མེད་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་བཞིན་བསྟན་བཅོས་མཛད་པོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་བརྡ་སྦྱར་ལ་ཕྱོགས་འདིར་བུམ་པ་ཡོད་མེད་ཅེས་པ་ལའང་དངོས་པོ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་མི་དགོས་པར་རང་མཚན་ཡོད་མེད་ལ་
Chinese
就像儿子一样，因为没有通过量观察到，所以作为理由而提出的那些，以及它（主）的存在不成立后随，所以在任何同品中，都因为没有观察到主体的存在本身，所以不可能看到该理由和后随。因此，如果主体的存在本身是所要成立的，那么它就不能理解为一般的法 仅仅如此，而是以所希望的法性有法主体所区分的特殊存在，那些就成为所要成立的。因此，普遍和主体的混淆之处在于，仅仅在一切法上存在是后随。虽然它与各个差别没有不同，但由于执着于它本身，将总相虚构为自相，在没有区分现量和比量的对境的情况下，自以为主体存在自相。总之，并非一般的存在不能作为所要成立的，而是如果成立有法的基础没有成立，那么就不能成立。或者，如果成立主体等词的意义仅仅是存在，那么不禁止，但如果成立特殊自相存在，那么就没有后随，也有一些其他的解释这样说。关于这一点，将存在作为无常的能立，这在汉文中称为“婆缚”（藏文：བྷ་བ་，梵文天城体：भाव，梵文罗马拟音：bhāva，汉语字面意思：存在），是事物、存在和实物等词的共同对应词，因此翻译成存在是翻译错误，应该翻译成事物，否则，存在与无常相关联是有法，成为无常，因为存在。如果理由不成立，那么就变成承认理由和法性之间没有关联，同样，对于无我和虚空等，以及相反的方面，有多少不能承认没有名称的，抛开这些，西藏后期的学者们认为存在不遍及无常，而西藏前期的学者们大多按照字面意思接受。这样，各自的观点也仅仅是因为对“存在”的执着方式不同而争论，但在意义上，无论按照谁的观点，仅仅在表达方式上都没有不妥之处。然而，这并非翻译错误，因为一般来说，存在被称为事物，不存在被称为非事物是普遍公认的，同样，著作者也同样使用术语，并且在此处，对于瓶子的有无，也不需要加上事物等的区别，而是指自相的有无。
English
Just like a son, since it is not observed by valid cognition, those that are presented as reasons, and the subsequent concomitance of its (the principal's) existence is not established, so in any similar instance, because the existence of the principal itself is not observed, it is impossible to see that reason and its subsequent concomitance. Therefore, if the existence of the principal itself is to be established, then it should not be understood as a general dharma merely, but rather those particular existences distinguished by the principal, which is the subject of the desired property, become what is to be established. Therefore, the basis of confusion between the general and the principal is that the mere existence in all dharmas is the subsequent concomitance. Although it is not different from the individual particulars, due to clinging to it as one, imputing the general characteristic as a self-characteristic, without distinguishing the objects of direct perception and inference, one presumes that the principal exists as a self-characteristic. In short, it is not that a general existence cannot be established, but it is not permissible to establish that the basis of the subject of the property is not established. Alternatively, if one establishes the meaning of the words 'principal' etc. as mere existence, then it is not prohibited, but if one establishes the existence of a particular self-characteristic, then there is no subsequent concomitance, as some other commentaries also say. Regarding this, presenting existence as the proof of impermanence, this, in Chinese, is called "bhava" (藏文：བྷ་བ་，梵文天城体：भाव，梵文罗马拟音：bhāva，汉语字面意思：existence), which is a common equivalent for words such as thing, existence, and substance, so translating it as existence is a translation error, it should be translated as thing, otherwise, existence is related to impermanence as the subject of the property. It is impermanent, because it exists. If the reason is not established, then it becomes admitting that there is no connection between the reason and the property, and similarly, for selflessness and space, etc., and the opposite aspects, how many cannot admit that there are no terms, setting these aside, the later Tibetan scholars consider that existence does not pervade impermanence, while most of the earlier Tibetan scholars accepted the text as it is. Thus, the respective views are merely disputes due to the different ways of grasping "existence," but in terms of meaning, according to anyone's view, there is nothing wrong with the mere expression. However, this is not a translation error, because in general, existence is commonly known as a thing, and non-existence is known as a non-thing, similarly, the author of the treatise also uses the terms in the same way, and in this context, for the presence or absence of a pot, it is not necessary to add the distinction of things, etc., but rather it refers to the presence or absence of a self-characteristic.