Tibetan
གོ་བ་དང་འདྲ་སྟེ། བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བཞག་པའི་ཡོད་པ་ཙམ་ནི་སྐབས་འདིའི་ཡོད་པའི་དོན་དུ་བཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མི་གོ་ན་གཞུང་གང་འཆད་ཀྱང་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་མི་ནུས་ཏེ། གང་ཞིག་ཡོད་ན་གང་སྐྱེ་བའམ། ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུའང་བརྡ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཡོད་པ་གང་ཞིག་ཡོད་ན་གང་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནམ་ཞེས་སོགས་སུའང་གོ་བར་འགྱུར་བ་སོགས་ཧ་ཅང་ཐལ་ཞིང་། རྒྱ་སྐད་ལ་ཐུན་མོང་གི་སྐད་དོད་ཡོད་ན་བོད་སྐད་ལ་དངོས་པོར་བསྒྱུར་བས་ཅི་ཕན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་པོས་ཁྱབ་མེད་ཀྱི་རྟགས་བཀོད་པར་ནི་དོན་གྱིས་ཁས་བླངས་སོ། །རྒྱ་སྐད་ལ་སྐད་དོད་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པས་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ལ་གོ་རུང་ན་བོད་སྐད་ལའང་མི་རུང་བ་སུ་ཞིག་གིས་བཀས་བཅད་པ་ཡིན། དེས་ན་ཚིག་རྣམས་ནི་དོན་གྱིས་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལས་དོན་གོ་བ་ཡིན་གྱི་ཚིག་གི་བརྗོད་ཚུལ་འབའ་ཞིག་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་དག་གི་ཚིག་དངོས་པོའི་དབང་། །ལྷུར་བརྗོད་བརྗོད་འདོད་མི་རྟེན་པ། སོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན། ལ་ལ་མེ་ཡོད་དེ། དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ལའང་དུ་བའི་རང་མཚན་ཡོད་པ་ཞེས་མ་སྦྱར་ན་བརྡ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལ་དུ་བ་ ཡོད་པ་ཙམ་ལའང་གོ་ནས་དེ་ཡོད་པས་ལ་ལ་མེ་ཡོད་པར་ཅི་ལ་འགྲུབ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་སྐྱེ་སྲིད་དགོས་ཀྱང་དེ་འདྲའི་དོགས་པ་གཅོད་དགོས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ལའང་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་དང་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པ་སོགས་བཅད་པའི་ཁྱད་པར་སྦྱར་དགོས་པ་དང་། སྣང་རུང་མ་དམིགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ནའང་། དོན་དམ་པར་ཡོད་ན་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ལ་སྣང་དུ་རུང་བ་ལ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་མ་དམིགས་པ་ལ་ཟེར་རམ་སྙམ་དུ་དོགས་པར་སྲིད་པས། དེ་འདྲའི་ཚིག་གི་ཨ་འཐས་ལ་ཞེན་ན་ཚིག་གཅིག་གིས་སྒྲོ་འདོགས་ཐམས་ཅད་ཆོད་པའི་སྨྲ་བ་ཞིག་ནམ་ཡང་མི་རྙེད་དེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྟགས་སུ་བྱས་ན་ཡང་དངོས་མེད་ལ་ཡང་དངོས་པོ་ཞེས་པའི་མིང་འཇུག་པའི་སྐབས་ཡོད་དེ། དངོས་པོ་ཀུན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་དང་། ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་ཀུན་མཁྱེན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུ་དངོས་པོའི་སྒྲ་དེས་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་བཟུང་བ་ཡིན་ལ། གཞན་ཡང་། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པར་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད། །གཞན་གྱི་དངོས་པོར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་འདྲའི་འཇུག་པ་མཐའ་དག་ཚིག་གཞན་དང་གཞ
Chinese
就像理解一样，仅仅是通过名相和术语所安立的存在，不应被认为是此处“存在”的含义。如果不能这样理解，那么无论讲什么经论，都无法确定其意义。例如，在“如果有什么存在，那么什么会产生呢？”等情况下，如果理解为“如果通过名相和术语而存在的某种东西存在，那么什么会产生呢？”，就会太过分。如果汉语有共同的术语对应，那么翻译成藏语的“事物”有什么用呢？著作者实际上已经承认了遍无的理由。如果汉语的术语是共同的，可以理解为存在的事物，那么谁规定藏语就不行呢？因此，词语是通过意义来区分的，理解意义才是主要的，而不仅仅是词语的表达方式。正如“哪些词语是事物的力量，完全表达，不依赖于表达的意愿”等所说的那样。否则，例如在“某处有火，因为有烟”的情况下，如果不加上“烟的自相”等限定，那么根据名相和术语的规定，仅仅理解为“有烟”也会产生疑问，认为仅仅因为有烟，怎么能证明某处有火呢？如果需要消除这样的疑问，那就太过分了。同样，对于“做”也需要加上“由人所做”或“由自在天所做”等限定的差别。在说“显现但不可得”时，如果存在于胜义谛中，那么是否可以怀疑，是指对于胜义谛进行观察的理智来说，显现为可得，但胜义谛观察者却不可得呢？如果执着于这样的词语细节，那么永远也找不到一个词语就能消除所有怀疑的说法。如果将“事物”作为理由，那么对于“非事物”也有使用“事物”这个名称的情况，例如“一切事物皆为空性”和“知晓一切所知的事物”等情况下，“事物”这个词涵盖了事物和非事物的法。此外，“以正确的虚假看待一切事物，将会执着于事物和自性二者”以及“一切事物的空性，被宣称为他人的事物”等等，所有这些用法都与其他词语和
English
It is similar to understanding. Merely the existence established by terms and conventions should not be taken as the meaning of "existence" in this context. If one does not understand it this way, then no matter what scripture is taught, its meaning cannot be determined. For example, in cases such as "If something exists, what is born?", even in the case of understanding it as "If something exists through terms and conventions, then what will be born?", it goes too far. If there is a common term in Chinese, what is the benefit of translating it into Tibetan as "thing" (dngos po)? The author has implicitly acknowledged the reason for pervasion. If the term in Chinese is common and can be understood as an existing thing, then who has decreed that it is not permissible in Tibetan? Therefore, words are distinguished by meaning, and understanding the meaning is the main thing, not just the way the words are expressed. As it is said, "Those words that are the power of things, fully expressed, do not rely on the intention to express." Otherwise, for example, in the statement "There is fire in some place, because there is smoke," if one does not add "the own-mark of smoke," then according to the conventions of terms, merely understanding it as "there is smoke" would give rise to the doubt, "How can the existence of smoke alone prove that there is fire in some place?" If it is necessary to eliminate such doubts, it goes too far. Similarly, for "done," it is necessary to add the distinction of "done by a person" or "done by Ishvara." When saying "apparent but unapprehended," if it exists in ultimate truth, then is it possible to doubt whether it refers to what is apparent to the wisdom that investigates ultimate truth, but is unapprehended by the investigator of ultimate truth? If one clings to such verbal details, then one will never find a statement that can resolve all doubts with a single word. Even if one takes "thing" as a reason, there are times when the name "thing" is applied to "non-things," such as "all things are emptiness" and "knows all knowable things." In such cases, the word "thing" encompasses all phenomena, both things and non-things. Furthermore, "By seeing all things as truly false, one will grasp both the thing and its essence," and "The emptiness of all things is proclaimed as the thing of others." All such usages are related to other words and