Chinese
将从色等中了知味道是甜的等结合起来。而且，如果没有先前味道等的作用，就不会有现在的味道。如果味道本身没有和自己同类的色等其他事物一起产生的因，也不会产生，因为先前的味道是后来味道的近取因，色等是后来味道的俱生缘。色等各自是后来色等的近取因，味道等是其他事物的俱生缘，因此，现在的味道也能了知过去的味道以及和它同类的色等存在。也能确定和自己同时的色等其他微尘物质也一定存在于那个时候，而不是未来，因为味道可能会中断，所以可能会出错。这样的方式被称为从由彼生关系的确定之果的相属所生，因为是以原因、法不同的事物互相帮助的关系作为原因来了知所要证明的事物。由于由彼生关系需要有先后产生，所以认为了知和自己同时的事物不符合由彼生关系。虽然那不是直接的由彼生，但是因为是从互相没有就不会产生的关系中了解的，所以说是从果的相属所生，因为这是从由彼生关系中确定的。如果认为果相属不是自相，也没有过失，如果好好观察，现在的不可分离的集合体是先前不可分离的集合体所产生的果的一个体性，因此，实际上， 因为原因的力量生出不可分离的果的集合体本身成为了能知，所以，那个相属成为正确推理的原因，关键在于先前原因的力量将集合体抛向一个的终点。第二，对于其他外道所承认的一些推理不是正确地进行揭示，不完整的因不能推断果，仅仅没有见到也不能成立反遍。第一，如果理智者说从因推断果，具有先前的相属，这样的相属在这里没有包括，那么，以因的集合体能够产生果来推断是自性。
English
Combine the understanding of sweetness from form, etc. Furthermore, without the influence of previous tastes, etc., there would be no present taste. If the taste itself does not have a cause that arises together with other forms, etc., of the same kind as itself, it will not arise, because the previous taste is the immediate cause of the later taste, and form, etc., are the cooperative conditions of the later taste. Form, etc., are each the immediate cause of later forms, etc., and taste, etc., are the cooperative conditions of other things, so the present taste can also understand the existence of the past taste and the forms, etc., of the same kind as it. It can also be determined that other dust-like substances such as form, etc., that are simultaneous with oneself must also exist at that time, not in the future, because taste may be interrupted, so there may be errors. Such a method is called arising from the sign of the result of the determination of the relationship of arising from that, because the object to be proven is understood by taking the relationship of cause and different dharmas helping each other as the cause. Since the relationship of arising from that requires arising in sequence, it is thought that understanding things that are simultaneous with oneself does not conform to the relationship of arising from that. Although that is not directly arising from that, it is understood from the relationship of not arising without each other, so it is said to arise from the sign of the result, because this is determined from the relationship of arising from that. If it is thought that the sign of the result is not a characteristic, there is no fault, if you observe well, the present inseparable collection is the nature of one result produced by the previous inseparable collection, therefore, in reality, because the power of the cause gives rise to the inseparable collection of the result itself becomes the knower, therefore, the reason that the sign becomes a correct inference is that the power of the previous cause throws the collection to the end of one. Second, some of the inferences accepted by other outsiders are not correctly revealed, an incomplete cause cannot infer the result, and merely not seeing it cannot establish the reverse pervasion. First, if the intelligent person says that inferring the result from the cause has the previous relationship, such a sign is not included here, then inferring that the collection of causes can produce the result is by nature.
Tibetan
་རྟགས་སུ་བཤད་ཟིན་ལ། རྒྱུ་མ་ཚོགས་པས་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་ནི། ཡོད་ངེས་སུ་རྗེས་སུ་དཔོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེ་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་འགྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ལུས་ཡོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་བཞིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དབང་པོ་ཡོད་པ་དང་བློ་ཡོད་པ་སོགས་ཀྱང་མཚོན་ནོ། །རྟགས་དེ་ཆགས་བྲལ་གྱི་བྱེ་བྲག་ས་རྡོ་སོགས་ལ་མ་མཐོང་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་འགྲུབ་ལ། ཆགས་བཅས་ཀྱི་ལུས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་བྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་། བདག་འཛིན་སྤངས་པའམ་ཆགས་བྲལ་དག་ལ་ལུས་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་མི་ངེས་ཏེ། ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་སོགས་དང་མ་ཚོགས་པའི་ལུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རླན་དང་བྲལ་བའི་ས་བོན་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དབང་པོ་སོགས་ལའང་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ། འབྲས་བུའི་སྤྱིས་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་དཔོག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མེད་དམ་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟགས་དེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པའི་ ངེས་བྱེད་མེད་ཀྱང་། རང་གིས་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གཏན་ཚིགས་སུ་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུའི་སྤྱི༷་དུ་བ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་ལས། རྒྱུའི་བྱེ་བྲག་ཙནྡན་གྱི་མེ་དཔོག་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཤེས་པ་ཡང་ཚད་མ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དཔེར་ན་སྤྱོད་པ་བ་གང་དག་གིས་ཚིག་སྨྲ་བ་ལས་སྨྲ་བ་པོ་ཆགས་ཅན་དང་སྡང་ཅན་ལ་སོགས་པར་དཔོག་པ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཚིག་ཙམ་ནི་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཆགས་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བར་ཡང་སྲིད། ཆགས་པ་མེད་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་སོགས་ཀྱི་ཀུན་སློང་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བར་ཡང་སྲིད་པས་ན། བརྗོད་འདོད་སྤྱིའི་འབྲས་བུ་ཚིག་ཙམ་ལས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཆགས་ཅན་ཡིན་པར་མི་དཔོག་གོ། །གལ་ཏེ་ཆགས་བྲལ་ཡིན་ན་ཞེ་འདོད་གང་ཡང་མེད་པས་ཚིག་སྨྲ་བ་མི་སྲིད་སྙམ་ན། ཆགས་པའི་ཞེ་འདོད་མེད་ཀྱང་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་སོགས་མི་ཁེགས་ལ། དེ་འདྲའི་ཆགས་བྲལ་གྱིས་ཚིག་སྨྲ་བ་མ་མཐོང་ངོ་ཟེར་ན། ཆགས་བྲལ་གྱིས་ཚིག་སྨྲ་བ་ཡིན་པ་རང་ལ་མངོན་སུམ་མ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ཆགས་བྲལ་གྱིས་ཚིག་མི་སྨྲ་བར་ཁེགས་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་རྟགས་དེ་ཡོད་ཀྱང་རང་གིས་མ་མཐོང་བ་སྲིད་པས་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་འགྲོ་ལ། འབྲས་བུའི་སྤྱིས་རྒྱུའི་བྱེ་བྲག་ངེས་མི་ནུས་ཤིང་། གལ་ཏེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་ཚད་མས
Chinese
作为标志已经说过了。如果原因集合产生了某种结果，那么，对它的存在进行推断，这被称为具有完成该证明的剩余部分，因为仅凭这一点无法实现要证明的事物。例如，就像从身体的存在推断出欲望的存在一样。同样，感官的存在和智慧的存在等也具有代表性。即使在无欲的个别事物，如泥土和石头等上没有看到该标志，仅凭这一点也无法成立。即使有具有欲望的身体作为欲望的原因，但对于那些放弃了自我执着或无欲的人来说，仅凭身体的存在并不一定产生欲望，因为这是与非理性的关注等不相容的身体。就像没有水分的种子一样。同样，也适用于感官等。第二，是否也没有通过结果的总体来推断原因的特殊性的论证呢？不是这样的，这样的论证是不正确的。像这样，即使该标志在不相似的一方没有反驳的决定因素，但仅仅因为自己没有看到就认为是论证，这是一种虚假的量。同样，从看到结果的总体，如烟雾，推断出原因的特殊性，如檀香木的火焰，也被认为是虚假的量。例如，就像某些行为者从说话中推断出说话者具有贪欲和嗔恨等一样，这是错误的。也就是说，仅仅语言是表达意图的结果，它也可能来源于贪欲等原因。即使没有贪欲，也可能来源于慈悲等动机的原因，因此，不能仅仅从表达意图的总体结果——语言，就一定推断出具有贪欲。如果认为如果没有贪欲，就不会有任何意愿，因此不可能说话，那么，即使没有贪欲的意愿，也不会妨碍向他人讲法等。如果说没有见过无欲的人说话，那么，仅仅因为自己没有亲眼见到无欲的人说话，就不能否定无欲的人不说话。因此，即使在不相似的一方存在该标志，自己也可能没有看到，因此，仅仅因为没有看到就不能成为论证，结果的总体无法确定原因的特殊性。如果通过量
English
It has already been explained as a sign. If a collection of causes produces a certain result, then inferring its existence is called possessing the remainder to accomplish that proof, because that alone does not have the power to accomplish the thing to be proven. For example, just as inferring the existence of desire from the existence of a body. Similarly, the existence of senses and the existence of intelligence, etc., are also representative. Even if that sign is not seen in desire-free particulars such as earth and stones, it is not established by that alone. Even though a body with desire is the cause of desire, for those who have abandoned self-grasping or are desire-free, desire is not necessarily produced merely by the existence of a body, because it is a body that is incompatible with irrational attention, etc. Like a seed without moisture. Similarly, apply it to the senses, etc. Second, is there also no reasoning that infers the particularity of the cause from the generality of the result? It is not like that, such reasoning is not correct. Like this, even if that sign does not have a determining factor that refutes it in the dissimilar side, considering it as reasoning merely because one has not seen it is a semblance of valid cognition. Similarly, inferring the particularity of the cause, such as the fire of sandalwood, from seeing the generality of the result, such as smoke, is also considered a semblance of valid cognition. For example, just as some practitioners mistakenly infer that the speaker has attachment and hatred, etc., from speech. That is to say, mere speech is the result of the intention to express, and it may also arise from causes such as attachment. Even without attachment, it may arise from causes of motivation such as compassion, so one cannot necessarily infer that one has attachment merely from the general result of the intention to express—speech. If one thinks that if there is no desire, there will be no intention, so it is impossible to speak, then even without the intention of desire, it does not prevent teaching the Dharma to others, etc. If one says that one has not seen a desire-free person speaking, then merely because one has not personally seen a desire-free person speaking, one cannot deny that a desire-free person does not speak. Therefore, even if that sign exists on the dissimilar side, one may not have seen it oneself, so merely because one has not seen it, it cannot become reasoning, and the generality of the result cannot determine the particularity of the cause. If by valid cognition