Chinese
不能遍及。如果说因为是同一种类，所以用与它相应的符号来表示，就能实现符号的意义，那么，这个无边无际的事物也同样具有共性，因为无边无际的每一个显现都是共性，所以共性的显现，即符号所指的对象，就存在于每一个无边无际的事物中，没有任何种类会减少显现。第二，考察“其他的共性是符号施加的对象”时，实际上是说其他的共性是不需要的，并且驳斥了认为不需要是不合理的观点。首先，对于想象中取水等行为的对象，仅仅因为与做这件事和不做这件事不同，就用“瓶子”这个符号来表示瓶子的他者排除，为什么不这样做呢？如果有人问，你为什么要承认符号所指的对象的其他共性呢？如果回答说，因为与共性相应会犯下前面所说的错误，与反向相应也会犯同样的错误，所以我不承认。那么，即使那个错误在任何情况下都不会改变，即使它会改变，我也认为仅仅通过排除就能实现符号的意义，而不需要通过费力才能实现的另一种类。如果错误相同，为什么不承认种类，而承认排除呢？即使承认符号所指的对象是种类，如果没有排除，就无法排除其他，所以必须承认排除。而且，对于说排除的人来说，即使没有实在的共性，也能实现意义。排除是非实在的虚构，所以更容易消除对种类所说的错误。如果仅仅通过施加排除来施加符号，也无法完全实现符号的目的，那么，就像这样，‘树’这个声音，通过完全放弃或区分于树的种类之外的所有事物，就会指向树的这个事物本身，考虑到这一点，也仅仅是为了区分于其他事物，才对具有树枝和树叶的事物说‘树’这个声音。‘也’这个词是为了通过追求事物来施加符号，而且施加声音后，通过与其他事物区分开来，也能理解它本身，‘也知道’是为了总结。像这样，如果声音的表达不能将自己与那些其他事物区分开来，那么这个声音又怎么能被施加呢？如果认为它没有必要，那么任何人都不可能使用它。
English
It cannot pervade. If it is said that because it is of the same kind, using a symbol corresponding to it can realize the meaning of the symbol, then this boundless thing also has the same commonality, because each manifestation of the boundless is a commonality, so the manifestation of commonality, that is, the object indicated by the symbol, exists in each boundless thing, and no kind will reduce the manifestation. Second, when examining "other commonalities are the objects to which symbols are applied," it is actually saying that other commonalities are not needed, and refuting the view that it is unreasonable to think they are not needed. First, for the object of imagining fetching water and other actions, why not use the symbol "vase" to represent the other exclusion of the vase, just because it is different from doing this and not doing this? If someone asks, why do you admit the other commonality of the object indicated by the symbol? If the answer is that admitting the commonality will commit the error mentioned earlier, and admitting the inverse will also commit the same error, so I do not admit it. Then, even if that error does not change in any case, even if it does change, I think that the meaning of the symbol can be realized only through exclusion, without the need for another kind that can only be achieved with great effort. If the error is the same, why not admit the kind, but admit the exclusion? Even if it is admitted that the object indicated by the symbol is a kind, if there is no exclusion, it is impossible to exclude others, so exclusion must be admitted. Moreover, for those who say exclusion, even if there is no real commonality, meaning can be realized. Exclusion is a non-real fiction, so it is easier to eliminate the error said to the kind. If the symbol is applied only by applying exclusion, the purpose of the symbol cannot be fully realized. Then, like this, the sound 'tree', by completely abandoning or distinguishing from all things other than the kind of tree, will point to the thing itself of the tree. Considering this, it is only for the purpose of distinguishing from other things that the sound 'tree' is said to the thing with branches and leaves. The word 'also' is to apply the symbol by pursuing things, and after applying the sound, by distinguishing it from other things, it can also understand itself, 'also know' is for summarizing. Like this, if the expression of the sound cannot distinguish itself from those other things, then how can this sound be applied? If it is thought that it is not necessary, then no one can use it.
Tibetan
་ཏེ་དགོས་པ་བཤད་མ་ཐག་པ་ དེ་ཡི་སླད་དུ་སྒྲ་སྦྱར་བ་འདི་ལ་ཆེད་དུ་བརྡ་གདགས་པའི་ཡུལ་གྱི་བརྗོད་བྱ་དེ་མིན་པ་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡོད་ན་སྒྲ་ཡིན་ནོ་ཅོག་རྣམས་ཀྱི་དགོས་པ་ནི་མི་འདོད་པ་བཅད་ནས་འདོད་པ་ལ་འཇུག་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་མིན་ནམ་དེ་ལྟར་ཡིན་བཞིན་དུ་ཁྱེད་ལ་སྒྲའི་ཡུལ་དེར་སྤྱི༷་གཞན་གྱིས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དགོས་པ་དང་ནུས་པ་གཉིས་ཀ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་སྤྱི་དགོས་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་མི་འཐད་པའི་ལན་དགག་པ་ལ། སྤྱི་གཞན་མེད་ཀྱང་ངོ་ཤེས་འཐད་པའི་ཚུལ། །ངོ་ཤེས་སྤྱི་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ། སྤྱི་དངོས་པོར་འདོད་པ་རྣམས་ན་རེ། ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་འགའ་ཡང་མེད་ན་རང་མཚན་ཐ་དད་པའི་དོན་རྣམས་ལ་སྨན་ཨ་རུ་ར་ལྟ་བུ་སྔར་ལན་ཅིག་མཐོང་ཟིན་ནས་ཕྱིས་མཐོང་བ་ན་གཞན་གྱིས་བརྡ་སྦྱར་བ་མེད་པར་ཡང་དེ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་རང་མཚན་ལ་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ཡོད་པས་མ་ཡིན་ཏེ། བུམ་སོགས་གསལ་བ་རྣམས་ནི་སྤྱི་མེད་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ཀྱང་། རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་དང་ཆུ་སྐྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དེ་དང་དེ་བྱེད་པའི་བུམ་གསལ་གྱི་དོན་རྣམས་སྔར་ལན་ཅིག་མཐོང་ནས་ཕྱིས་སྔ་མ་དང་ངོ་བོ་དང་འབྲས་བུ་སོགས་མཚུངས་པ་གཞན་མཐོང་ཡང་། མཐོང་ཡུལ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་ཆུ་སྐྱོར་སོགས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་དེ་ལས་གཞན་དོན་མི་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའམ་གཞན་སེལ་བ་ཡི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ནི་སྒྲ་སྟེ་ནང་གི་བརྗོད་པའམ་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔ་ཕྱི་ལྷན་ཅིག་སྦྱར་ནས་སམ་བསྲེས་ནས་སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་སམ་འདི་སྔར་གྱི་དེའོ་ཞེས་རིགས་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་སྟེ། འདྲ་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ངོ་ཤེས་པར་ བཟུང་བ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་ལ་སྤྱི་ཡོད་པ་དེ་སྔར་ཤེས་ཟིན་པ་སླར་ཡང་དེར་མཐོང་ནས་ངོ་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔར་སྤྱི་ཤེས་པས་ད་ལྟ་དེ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ན། སྔར་ཤེས་རྒྱུའི་སྤྱི་དེ་ད་ལྟ་མཐོང་བ་འདི་ལའང་ཡོད་པར་འདུག་གོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་གྱི་འདི་སྔར་གྱི་དེའོ་སྙམ་དུ་འཁྲུལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། གནོད་པ་བརྗོད་དང་དེ་ཡི་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ། གཞན་སྤྱི་ཡོད་པ་ལས་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཅན་གྱི་ལུགས་ལྟར་ནའང་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ནི་སྤྱི་ནི་འབའ་ཞིག་སྟེ། གསལ་བ་མེད་པ་ཉིད་ལས་ནི་སྐྱེ་བར་རིགས་པ་མིན་ཏེ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དངོས་པོ་གང་དང་གང་མཐོང་བའི་དུས་རྟག་ཏུ་གསལ་བ་
Chinese
刚刚说完必要。 为了这个缘故，对于这个施加声音结合，如果存在专门设定名称的对象的表达内容之外的其他区分，那么所有声音的必要性不就是仅仅在于断除不想要的而进入想要的吗？既然如此，你对于声音的对象还能做什么呢？因为会变成既无必要又无能力。第二，驳斥显示 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）没有必要是不合理的回答。即使没有其他的 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），也合理认识的方式。驳斥认识从 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）产生。第一，认为 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是实体的人说：如果没有任何相互随顺的 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），那么对于自相各异的事物，比如药材诃子，曾经见过一次，后来再见到时，在没有其他人施加名称结合的情况下，又如何能够认识呢？那不是因为自相有 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）实体，即使瓶子等清晰的事物是没有 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的各异，但是产生自执知识，以及取水等行为，做这个和那个的瓶子清晰的事物，曾经见过一次，后来又见到与前者在本质和结果等方面相同的事物，即使见到的对象前后两者都做取水等的事情，不离于不做其他事情，或者具有排除其他的对象的语词，即内在的表达或分别念，前后一起结合或混合，说这是以前的那个，或者说这是以前的那个，像同一种类一样地捏造，仅仅是这样来认识，以将相似之处执为一体的分别念来认识，而不是对象上有 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），以前已经知道的，再次在那里见到而认识。 如果以前知道 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），现在认识它，那么会知道以前要知道的 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）也存在于现在见到的这个之中，不会错误地认为这是以前的那个。第二，陈述危害并驳斥那个回答。第一，按照认为从其他 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）存在而认识的人的观点，认识的智慧仅仅是 பொது（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），不可能是从没有清晰中产生的，因为那个理由是无论见到什么事物，总是清晰的
English
Having just finished explaining the necessity. For that reason, regarding this application of sound combination, if there exists a distinction other than the object of expression for the purpose of specifically assigning a name, then isn't the necessity of all sounds merely to cut off what is unwanted and enter into what is desired? Since it is like that, what else can you do with the object of sound? Because it will become both unnecessary and incapable. Second, refuting the response that showing the absence of necessity for a general (सामान्य，sāmānya，generality) is unreasonable. The way in which recognition is reasonable even without another general (सामान्य，sāmānya，generality). Refuting that recognition arises from a general (सामान्य，sāmānya，generality). First, those who consider a general (सामान्य，sāmānya，generality) to be a real entity say: If there is no general (सामान्य，sāmānya，generality) that mutually follows, then how can one recognize things with distinct self-characteristics, such as the medicinal herb haritaki, having seen it once before, and then seeing it later, without someone else applying a name combination? That is not because the self-characteristic has a general (सामान्य，sāmānya，generality) entity, even though clear things like pots are distinct without a general (सामान्य，sāmānya，generality), but the clear things of the pot that produce self-grasping awareness and perform actions such as fetching water, having seen them once before, and then seeing others that are similar to the former in essence and result, even though both the seen objects, earlier and later, perform the function of fetching water, the words that do not deviate from or exclude other functions, that is, the internal expressions or thoughts, combine or mix the earlier and later together, saying "This is the same as before" or "This is the former one," fabricating them as if they were of the same kind, and thus merely recognize them, recognizing them with a discriminating awareness that grasps similarities as one. It is not the case that there is a general (सामान्य，sāmānya，generality) in the object, and having known it before, one sees it there again and recognizes it. If one knows the general (सामान्य，sāmānya，generality) from before and recognizes it now, then one will know that the general (सामान्य，sāmānya，generality) that one needed to know before also exists in what one sees now, and one will not mistakenly think, "This is the former one." Second, stating the harm and refuting that response. First, according to the view of those who believe that recognition comes from the existence of another general (सामान्य，sāmānya，generality), the mind of recognition is merely a general (सामान्य，sāmānya，generality), and it is not reasonable for it to arise from the absence of clarity, because the reason for that is that whatever object one sees, it is always clear.