Tibetan
ཐ་དད་དུ་མེད་པར་བདག་གཅིག་གིས་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་ན། བསྒྲུབ་བྱ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་དེ་མེད་ན་ནི་རྟགས་བྱས་པ་ལྟ་བུ་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་དོན་གྱི་སྟེང་ན་ཐ་དད་མེད་པར་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། སེལ་བའི་དབང་གིས་རྟགས་ཀྱི་འཇུག་ཚུལ་བཤད། །དེ་ཡི་བྱེ་བྲག་རྒྱས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ། གང་ཕྱིར་དངོས་ཀུན་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་གྱིས་བསྟན་ཏེ། བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་བྱས་མི་རྟག་དོན་གྱི་སྟེང་ན་ངོ་བོ་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན་ན། རྟགས་ཆོས་ཐ་མི་དད་དུ་འགྱུར་ཏེ་བྱས་མི་རྟག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ཏེ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་གང་ གི་ཕྱིར་ཇི་སྙེད་པའི་དངོས་པོ་འདི་ཀུན་རང་གྲུབ་ཙམ་ནས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་གྱིས་རང་རང་སོ་སོའི་ཐུན་མིན་མ་འདྲེས་པའི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། རང་དང་རིགས་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་ཕལ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ལས་ལྡོག་པ་ལ་ནི་བརྟེན་པ་ཅན་ཏེ་གཞན་གང་དང་ཡང་མ་འདྲེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ངང་ཚུལ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། མདུན་དུ་བཞག་པ་ཨུཏྤལའི་དངོས་པོ་ལྟ་བུ་དེ་རིགས་མཐུན་པ་ཨུཏྤལ་གཞན་དང་། རིགས་མི་མཐུན་པ་ཨུཏྤལ་མིན་པའི་དངོས་པོ་མེ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཇི་སྙེད་པ་ལས་ལོག་པའི་རང་མཚན་ཐུན་མོང་མིན་པར་གནས་སོ་ཞེས་དོན་རང་མཚན་གྱི་ངོས་ནས་གཞན་སེལ་ཚུལ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་གནས་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན། མ་བྱས་པ་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གང་དང་གང་ལས་དོན་སྒྲ་ལྟ་བུ་འདི་ལྡོག་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་བྱས་པ་དང་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་རིགས་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དུ་སྒྲ་དང་བློའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་བྱ་རུང་ལ། རིགས་དེ་ཡི་ནང་ཚན་བྱས་པ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་གྱིས་དེ་དང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་གཅིག་པ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡི་གཏན་ཚིགས་དག་ཐ་སྙད་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་རམ་བྱེ་བྲག་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་གང་ཞིག། ལྡོག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་སུ་གྱུར་པ་རང་གི་མིང་མི་རྟག་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་གང་གིས་གོ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི། མིང་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་སྒྲ་དང་བྱས་པ་སོགས་ཀུན་གྱིས་གོ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན། བྱས་མི་རྟག་ལྟ་བུའི་རང་ལྡོག་ནི་ཐུན་མིན་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དུ་རྣམ་པ
Chinese
因为并非不同而是以一个自体相关联，如果作为所立宗的无常等不存在，那么作为因的有作等存在的自性也不存在，因为二者在意义上无有不同而是以一个本体相关联的缘故。第二，以遣除的自性宣说因的进入方式。那是详细阐述它的差别。第一，以“何以故事物皆”等三颂来阐述，如刚说过的，如果作为有作和无常在意义上没有本体上的不同，那么因法会变成无有差别，因为有作和无常本体相同之故，如果这样想，则不会那样，因为相异是不同的缘故。那是什么呢？就像这样，因为凡有多少的事物，这些都从自成之时起，以名言的法性或自性，安住于各自个别的、不混杂的本体上。依赖于从自己和同类的众多事物以及不同类的其他一切事物中相异，就是具有不与任何其他事物相混杂的那样的状态。例如，摆在面前的乌 উৎপལ་（藏文，梵文天城体，utpala，汉语：乌 উৎপལ་）的事物，安住于从同类的其他乌 উৎপལ་（藏文，梵文天城体，utpala，汉语：乌 উৎপལ་）和不同类的非乌 उत्पལ་（藏文，梵文天城体，utpala，汉语：乌 उत्पལ་）的事物火等其他任何事物中相异的自相非共同的体性中，这是从意义自相的方面显示遣除其他的方式。因为自己的本体安住于不与他者相混杂，所以，从非有作和常等其他任何事物中，像声音这样的事物是相异的，具有那样的理由，以有作和无常等不同类的形态，可以通过声音和智慧的方式进行区分，并且通过那类中的有作等差别，可以领悟到与它和意义本体相同的无常等，精通名言者们会善加阐述那些理由。因为相异是不同的，所以相异的差别或差别，比如无常等是什么？成为领悟相异本身差别的法，比如称作自己名称无常等，通过什么来领悟呢？因为不是通过与那个名称不同的声音和有作等一切来领悟，所以，有作无常等的自相异是以非共同不同的方式呈现的
English
Since it is related by one self without being different, if the impermanence, etc., which is the object to be proven, does not exist, then the nature of the existing agent, such as being made, will also not exist, because the two are related as one entity without being different in meaning. Secondly, the way the sign enters is explained by the power of elimination. That is to explain its distinctions in detail. First, it is shown by three verses such as "Why all things, etc." As just said, if there is no difference in essence between being made and impermanent in meaning, then the sign-dharma will become non-different, because being made and impermanent are the same essence. If you think so, it will not be so, because the opposites are different. What is that? Like this, because all these things, as many as there are, abide in their own unique, unmixed essence from the moment they are self-established, by the nature or nature of nomenclature. It is dependent on being different from oneself and the many things of the same kind and all other things of different kinds, that is, it has such a state of not being mixed with anything else. For example, the object of utpala (藏文，梵文天城体，utpala，汉语：乌 উৎপལ་) placed in front of you abides in the non-common self-character that is different from other utpalas (藏文，梵文天城体，utpala，汉语：乌 উৎপལ་) of the same kind and other things such as fire that are not utpalas (藏文，梵文天城体，utpala，汉语：乌 উৎপལ་) of different kinds. This is to show the way to eliminate others from the aspect of the meaning of self-character. Because one's own essence abides without being mixed with others, things like sound are different from other things such as unmade and permanent. With that reason, the types of made and impermanent, etc., can be distinguished by means of sound and wisdom, and through the differences such as made in that category, one can realize the impermanent, etc., which is the same as it and the essence of meaning. Those who are proficient in nomenclature will explain those reasons well. Because the opposites are different, what is the difference or distinction of the opposites, such as impermanence? What is it that becomes the dharma that makes one understand the difference of the opposite itself, such as calling one's own name impermanence? Because it is not understood by everything different from that name, such as sound and made, etc., the self-opposite of made impermanent, etc., appears in a non-common and different way.
Tibetan
ར་གནས་པ་ཡིན་ པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་གཞན་སེལ་དེའི་བྱེ་བྲག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། དངོས་པོའི་སྒྲ་རྟོག་སེལ་བས་འཇུག་ཚུལ་དང་། །དངོས་མེད་སྒྲ་རྟོག་སེལ་བས་འཇུག་ཚུལ་བསྟན། །དང་པོ་ལ། དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་རྟོག་པ་སེལ་བར་འཐད། །དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་རྗོད་བྱེད་སེལ་བར་འཐད། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་གཉིས། །དང་པོ་ལ། དགག་སྒྲུབ་ཅིག་ཅར་རྟོགས་པར་ཐལ་བ་དང་། །སྒྲ་བློ་རྣམ་གྲངས་ཐལ་ཕྱིར་སེལ་བར་སྒྲུབ། །དང་པོ་ལ། སྤྱི་ཡི་ཚུལ་དང་བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་གཉིས། །དང་པོ། འདི་ལྟར་སྒྲ་ལྟ་བུའི་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་པུའི་བདག་ཉིད་དམ་ངོ་བོ་དེ། ཡུལ་ཅན་རང་འཛིན་ཤེས་པས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ན། ཡུལ་དེ་ལ་སྒྲ་རྟོག་ནས་བྱས་མི་རྟག་ལྟ་བུ་སོགས་ཚད་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱིས་གཟོད་བརྟག་པར་བྱ་བ་གང་ཞིག །སྔར་མ་མཐོང་བའི་ཆ་ཤས་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་ཇི་ཙམ་གྱུར་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྫས་དེ་ལ་རང་དང་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་རྣམས་དོན་རང་གི་སྟེང་ན་གཅིག་པུ་ཆ་ཤས་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་མཐོང་མ་མཐོང་ཆ་གཉིས་མི་སྲིད་པའི་རིགས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཁ་ཅིག་ནི་མཐོང་ལ་ཁ་ཅིག་མ་མཐོང་བའི་ཆ་ཡོད་ན་དེ་དང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་བུམ་པ་མཐོང་བས་དེའི་བྱས་མི་རྟག་ཀྱང་སྣང་བས་མཐོང་ན། བུམ་པ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་དཔག་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བུམ་པ་མཐོང་བ་ན་དེའི་སྟེང་གི་བྱས་མི་རྟག་སོགས་དེ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཀུན་མཐོང་བ་ཡིན་ཀྱང་། གཟུགས་དཀར་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་ལས། ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་ སྣང་བ་ལྟར། གལ་ཏེ་གཟུགས་མཐོང་བ་ན་འདྲ་བ་གཞན་འབྱུང་བ་སོགས་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མི་རྟག་པར་མ་ངེས་ཤིང་། དངོས་པོ་དེ་ལ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་གཞན་རྟག་པ་སོགས་སུ་སྦྱོར་བའམ་སྒྲོ་འདོགས་པར་མི་བྱེད་པ་ཞིག་ན་ཁྱེད་བདེན་ཀྱང་། འཁྲུལ་རྒྱུས་བསླད་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྟག་འཛིན་སོགས་སྤང་བའི་ཕྱིར་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པ་མི་དགོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཉ་ཕྱིས་དང་དངུལ་ཕན་ཚུན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། ཉ་ཕྱིས་མཐོང་ཚེ་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དངོས་སུ་མཐོང་བ་ནི་ཅུང་ཟད་མེད་ཀྱང་འདྲ་བ་ལས་རང་བློ་འཁྲུལ་བའོ། །དེ་བཞིན་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་དོན་ལ་མ་འདྲེས་ཤིང་དབང་མངོན་གྱིས་ཀྱང་འདྲེས་པར་མཐོང་མི་ཤེས་ནའང་། ཕྱི་རོལ་
Chinese
应当知晓如是安住。 第二，详细阐述遣除他法的差别，其中： 阐述以事物之声分别遣除的进入方式， 以及以非事物之声分别遣除的进入方式。 第一，事物之境的有境分别应被遣除， 事物之境的言说应被遣除。 第一，事物及对此的诤论之舍弃二者。 第一，同时证悟遮立相违， 以及声识异名相违，故而成立遣除。 第一，总相与差别相两种。 第一，如此，声音之类的，其意义的自性唯一之自体或该自性，由有境自执识现量所作之时，于该境，从声音分别而作的，如所作无常等后来的量，最初应被观察，之前未见之分，还有什么，应成无有。在现量之境中，成为多少蕴之实物，于此，自与体性无别之法，于意义自身之上，唯一无分而住之故。因此，于此，见与未见二分，以不可能之理也。若有些是见，有些是未见之分，则将与其相异。若见瓶，则其所作无常等亦由显现而见，则成无需成立瓶为无常之后比量。如此，见瓶之时，其上的所作无常等，与彼体性相同者皆见，然由见白色等顺同法之因，如贝壳显现为银子之相。若见色，则由生起其他相似等错乱之因，不能确定为无常，且不将彼事物所无之功德，如常等施加或增益，则汝为真实。然因错乱之因所惑，为舍弃颠倒常执等，无需以因成立。又，贝壳与银子互相不混杂而住之故。见贝壳之时，于贝壳上，真实见银子则丝毫没有，然由相似而自心错乱也。如是，前后刹那于义不混杂，且根现量亦不能混杂而见知，然于外境
English
It should be known that it abides in such a way. Second, elaborately explaining the distinctions of eliminating others, wherein: Explaining the way of entering by eliminating the sound-cognition of things, And explaining the way of entering by eliminating the sound-cognition of non-things. First, the object-possessing cognition of things should be eliminated, The expression of the object-possessing of things should be eliminated. First, the abandonment of things and disputes about them, two things. First, the fallacy of realizing negation and affirmation simultaneously, And the fallacy of different names for sound and mind, therefore establishing elimination. First, the general aspect and the particular aspect, two types. First, thus, the self-nature of the meaning of something like sound, the sole entity or that self-nature, when it is made manifest by the object-possessing self-grasping consciousness, then, regarding that object, from the sound-cognition, such as 'made' and 'impermanent,' etc., the subsequent valid cognitions should initially be examined. What other part that was not seen before is there that should become nonexistent? Because the elements of aggregates that have become the object of direct perception, the qualities that are inseparable in essence from oneself abide solely and indivisibly on the meaning itself. Therefore, regarding this, the reasoning that seeing and not seeing two parts is impossible. If some parts are seen and some are not seen, then it will become different from it. If seeing a pot, then its 'made' and 'impermanent' qualities are also seen by appearance, then it becomes unnecessary to establish the inference that the pot is impermanent. Thus, when seeing a pot, all the 'made' and 'impermanent' qualities, etc., on it, which are of the same essence as it, are seen, but due to the reason of seeing similar qualities such as whiteness, like a conch shell appearing as silver. If seeing a form, it is not certain that it is impermanent due to the cause of confusion such as the arising of other similarities, and if you do not apply or impute other qualities that the thing does not have, such as permanence, then you are correct. However, because of being deluded by the cause of confusion, in order to abandon reversed permanent grasping, etc., it does not become unnecessary to establish by reason. Also, because the conch shell and silver abide without mixing with each other. When seeing a conch shell, there is no actual seeing of silver on the conch shell at all, but it is the confusion of one's own mind due to similarity. Likewise, earlier and later moments do not mix in meaning, and even the sense direct perception cannot see and know them as mixed, but in external objects.