Tibetan
་ཞེས་པ་འདི་ཅི་ཞིག །སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཉན་ཤེས་ལ་ཟེར་རམ། དེའི་རྗེས་སུ་སྒྲ་སྤྱི་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་ཟེར་རམ། སྒྲ་རང་ཉིད་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པ་ལ་ཟེར། དང་པོ་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་རྗེས་དཔག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡང་རུང་སྟེ། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཉན་ཤེས་ཀྱི་བློ་ཡང་བརྗོད་ པ་པོས་ཇི་ལྟར་གཞལ་བ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡི་དོན་སྟོན་པ་ལ་རྟགས་སུ་གྱུར་པའི་སྒྲ་དེ་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་ཅེ་ན། སྨྲ་བ་པོ་ཡི་ངག་གིས་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གང་ཞིག་ཁོ་རང་གི་རྟོག་བཅས་ཀྱི་བློ་ལ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་དེ་ཙམ་ལ་སྒྲ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེའི་འབྲས་རྟགས་ཡིན་པས་སོ། །ཡང་གི་སྒྲས་ནི་གློག་དང་རི་མོ་དང་སྤྲིན་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་སྡུད་དེ་འདི་རྣམས་ལའང་ཐོབ་པ་མེད་ཀྱང་དེར་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་དེ་ལ་ཚད་མར་སོང་བ་ཡིན་ཞེས་སོ། །འོ་ན་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་ཟླ་གཉིས་ལའང་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེར་སྣང་བ་ཙམ་ལ་ཚད་མར་སོང་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། རང་རིག་གིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་དེར་སྣང་ཙམ་མེད་པར་མ་བཅད་ལ། དེ་དག་ཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པར་ཡང་མ་བཅད་དེ་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པར་ཚད་མས་བཅད་པ་ལྟར་མི་སླུ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལྟར་མངོན་རྗེས་གང་ཡང་མིན་པའི་སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ལུང་ལས་ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་དེ་ལ་སྒྲ་ཙམ་ཚད་མ་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན། སྒྲ་ཙམ་དོན་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡང་མེད་ཅིང་། ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མིན་ཏེ། སྒྲ་དང་དོན་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་བ་མེད་པར་ལན་མང་དུ་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་ལུང་གིས་འཇལ་བ་དེ་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ལ་མི་སླུ་བ་ཡོད་པས་ལུང་གི་སྒྲ་ཙམ་གཞལ་བྱ་དེ་ལ་ཚད་མར་སོང་བ་མིན་ནམ་སྙམ་ན། དེ་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ངག་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ཙམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་ངག་ལས་ཀྱང་བདེན་པའི་དོན་ཐོབ་པ་དང་། མྱོང་སྟོབས་དང་རྟགས་ ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་ཀྱང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡིད་དཔྱོད་ལས་ཀྱང་དོན་རྙེད་པ་དང་། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལས་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པ་ཞིང་ལས་དང་རྒྱ་མཚོར་ནོར་བུ་ལེན་དུ་འགྲོ་བ་ལྟ་བུ་མི་སླུ་བ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལས་རེས་འགའ་དོན་ཐོབ་པའང་ཡོད་མོད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མི་སླུ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་རེས་འགའ་སླུ་བར་སྲིད་ལ་ཚད་མས་བཅད་པ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་རང་མཚན་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ན་ཕྱི་དོན་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ལུགས་ལ་ཚད་མ་ཇི་ལྟར་སྲིད་སྙམ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་གྲུབ་ཀྱང་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་ཤེས་པ་དོན་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ཇི་ལྟར་བཅད་པ་ལྟར་མི་སླུ་བ་འདི་ལའང་ཡོད་པས་ན་ཚུ་རོལ་མཐོང་བའི་ཡུལ་དུ་དོན་བྱེད་པའི་སྣང་བ་བསླུ་མེད་བསྙོན་མེད་དུ་གྲུབ་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་གིས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་བྱས་པས་ན་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཡང་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ཞེས་པའི་མཚན་ཉིད་འདིས་གཞན་ལྡན་མ་བཅད་དེ་བཅད་ཤེས་ལ་ཁྱབ་ཆེས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་ཚད་མ་སྔ་མས་བཅད་ཟིན་པའི་གཟུང་བ་ཡི་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པའི་དོན་དེ་སླར་ཡང་འཛིན་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མིང་གཞན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་པའམ་ངེས་ཤེས་སམ་བཅད་ཤེས་ནི་ཚད་མར་མི་འདོད་དེ་མི་སླུ་བའི་བྱ་བ་ཚད་མ་སྔ་མས་བྱས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་སྟོབས་ལས་འདི་དོན་མཐུན་གྱི་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཡིད་དཔྱོད་བདེན་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་རྩོད་སྤང་ལ། ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མར་འཐད། །ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་མིན། །མཚན་ཉིད་གཞན་བསྟན་འདིར་དོན་གཅིག །དང་པོ། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཚད་མར་འདོད་པ་བྱེ་སྨྲ་སོགས་ན་རེ། ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མར་བཞག་པ་མི་འཐད་དེ། དབང་པོ་ལ་ཡང་མི་སླུ་ བ་ཡོད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྲང་གིས་རེག་བྱ་ལྕི་ཡང་ལ་མི་སླུ་བ་སོགས་དང་། ཡུལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རང་གི་ངོས་ནས་ཀྱང་མི་སླུ་བ་ཡོད་པས་མི་སླུ་བ་གཞན་དང་གཞན་དུ་མ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ལ་མི་སླུ་བའི་ཚད་མའོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་འཇོག་སྙམ་ན། བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་འཇོག་པར་འཐད་དེ། བླང་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོ་ཡི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ལ་བློ་དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་མ་ནོར་བར་འཇལ་བའི་རྒྱུ་ཇི་སྙེད་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་མེད་པར་དེ་དག་གིས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་གང་དང་གང་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ཐ་དད་པས་ཡུལ་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བློ་ཡི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། གཟུང་རྣམ་མམ་བློ་ཡི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དེ་ཡོད་ན་དོན་འདི་དང་འདི་ཞེས་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་པ་འདི་ཡོད་ཀྱི་གཞན་དུ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་
Chinese
這是什麼意思？是指從聲音產生的聽覺嗎？還是指之後執持聲音總相的概念？還是指從聲音本身理解所要表達的內容？如果是第一種情況，那就是現量；如果是第二種情況，也可以是比量。因為從聲音產生的聽覺之識，也是執持那個作為標誌的聲音的識，那個聲音顯示了說話者如何衡量並顯現意欲表達的意義。那麼，如何從此進行推斷呢？僅僅是說話者的語言所表達的對象，在他自己帶有概念的意識中非常清晰，聲音本身就是量，因為它是果的標誌。而「又」這個詞，則包括了閃電、圖畫、雲彩等顯現，雖然這些都無法獲得，但僅僅因為在那裡顯現，就被認為是量。那麼，夢中的顯現和二月也會變成量嗎？僅僅在那裡顯現就被認為是量也沒有矛盾，因為它是自證所成立的，並且沒有否定在那裡顯現本身。也沒有否定它們能夠實現所獲得的意義，就像量否定了它們不能實現意義一樣，因此也是不欺騙的。如果是第三種情況，從既非現量也非比量的聲音中理解意義，就像從經文中理解隱蔽的事物一樣，因為僅僅聲音是量。那麼，僅僅聲音成為意義的量有什麼理由呢？並且它不是理解外境事物本性的理由，因為聲音和意義之間沒有無則不生的關係，這已經多次考察過了。那麼，對於極其隱蔽的事物，用經文來衡量，那不是兩種量的對象，但有不欺騙性，難道僅僅經文的聲音沒有成為所衡量對象的量嗎？那是由於從經過三種考察清淨的語言中進行推斷，而不是僅僅依靠聲音的力量，因為那可能會出錯。如果從人的語言中也能獲得真實的意義，並且依靠經驗和標誌，即使沒有斷除增益，也能從完全執著的意念中獲得意義，並且從懷疑中也能獲得意義，就像在田地勞作和去海中取寶一樣，難道沒有不欺騙的情況嗎？從那裡偶爾也能獲得意義，但是
English
What does this mean? Does it refer to the auditory consciousness arising from sound? Or does it refer to the concept that grasps the general characteristic of sound after that? Or does it refer to understanding the object to be expressed from the sound itself? If it is the first case, then it is direct perception; if it is the second case, it can also be inference. Because the mind of auditory consciousness arising from sound is also the mind that grasps that sound which has become a sign, that sound shows how the speaker measures and manifests the meaning of what he wants to express. So, how do you infer from this? Only the object expressed by the speaker's language is very clear in his own conceptual consciousness, and the sound itself is valid cognition, because it is the sign of the result. The word 'also' includes the appearances of lightning, drawings, clouds, etc., and although these cannot be obtained, they are considered valid cognition simply because they appear there. So, will the appearances in dreams and the double moon also become valid cognition? It is not contradictory to consider it valid cognition simply because it appears there, because it is established by self-awareness, and it has not denied the appearance itself there. Nor has it denied that they can realize the meaning they have obtained, just as valid cognition denies that they cannot realize the meaning, so it is also not deceptive. If it is the third case, understanding the meaning from a sound that is neither direct perception nor inference is like understanding hidden things from scripture, because only the sound is valid cognition. So, what is the reason why only sound becomes valid cognition for meaning? And it is not the reason for understanding the nature of external objects, because there is no relationship of non-arising without it between sound and meaning, which has been examined many times. So, for extremely hidden things, measuring with scripture is not the object of the two valid cognitions, but there is non-deception, doesn't only the sound of scripture become the valid cognition for the object to be measured? That is because it is inferred from the language purified by the three examinations, and not only by the power of sound, because that may be wrong. If true meaning can also be obtained from human language, and relying on experience and signs, even if the superimposition is not cut off, meaning can be obtained from the mind that is completely attached, and meaning can also be obtained from doubt, like working in the fields and going to the sea to collect treasures, isn't there also a non-deceptive situation? Occasionally meaning can be obtained from there, but
Chinese
并非在所有情况下都不欺骗，因为有时可能会欺骗，而通过量来确定，是因为在所有情况下都不欺骗。如果对自体不欺骗，那么对于不承认外境的瑜伽行派来说，量如何存在呢？即使外境没有成立，但对于习气稳固产生的、如实显现的知识，也像确定那样存在不欺骗性，因此，仅仅凭借在彼岸所见之境中，成办作用的显现是无可辩驳地成立的，就做了名言的意义，因此没有任何差别。又，如果认为“不欺骗的知识”这个定义没有排除其他有，而对决断识过于宽泛，那么，这是因为仅仅是再次执取已经被前一个量所决定的、领受的作用没有消失的事物，因此，其他的名称，如世俗的知识、定解或决断识，都不被认为是量，因为不欺骗的作用已经被前一个量完成了，因此，这是从它的力量而变成符合意义的知识，而不是依靠自身的力量，就像分别念的真实一样。第三，关于辩论和反驳：唯有知识是量才合理。 量的论著并非无意义。 其他定义在此意义相同。 第一，有部等认为有形色的根是量，他们说：仅仅将知识设定为量是不合理的，因为根也有不欺骗性，同样，秤对于所触的轻重也不欺骗等等，并且，有和无的境，从其自身方面来说，也有不欺骗性，因此，明明有其他各种不欺骗性，却仅仅对知识说是“不欺骗的量”，这如何安立呢？答：心识被安立为量是合理的，因为在取舍的事物意义上，心识是主要的，因此唯有它是量。即使感官等有再多不错误地衡量事物的因素，如果没有从它们产生的意识，它们也完全无法进行取舍，并且，由于任何境的相状的心识都是各不相同的，因此，由于心识的了知各不相同，才能完全确定事物是这样的，因此，如果存在所取相或心识的相状各不相同，那么就会有对这个和那个事物的不同了知，否则这是不可能的。
English
It is not that it does not deceive in all cases, because sometimes it may deceive, and it is determined by valid cognition because it does not deceive in all cases. If it does not deceive with respect to its own characteristic, then how can valid cognition exist for the Yogacara school that does not accept external objects? Even if external objects are not established, the knowledge that arises from the firm habituation and appears as the object has non-deception just like determination, so just by the appearance of accomplishing the purpose in the field of vision on the other side is undeniably established, it has done the meaning of the term, so there is no difference. Furthermore, if it is thought that the definition of "non-deceptive knowledge" does not exclude others and is too broad for decisive knowledge, then this is because it is merely taking again the object whose function of grasping has not diminished, which has already been decided by the previous valid cognition, therefore, other names such as conventional knowledge, ascertainment, or decisive knowledge are not considered valid cognition, because the function of non-deception has already been done by the previous valid cognition, and therefore, this has become knowledge that agrees with the meaning from its power, but not by its own power, just like the truth of mental discernment. Third, on debate and refutation: Only knowledge is reasonable as valid cognition. The treatises on valid cognition are not meaningless. Other definitions have the same meaning here. First, the Vaibhashikas and others who accept the sense organs as valid cognition say: It is unreasonable to establish only knowledge as valid cognition, because the sense organs also have non-deception, and similarly, the scale does not deceive the heaviness or lightness of tangible objects, and so on, and the existing and non-existing objects also have non-deception from their own side, so how can it be established that only knowledge is a non-deceptive valid cognition when there are so many other non-deceptions? Answer: It is reasonable to establish the mind as valid cognition, because the mind is the main thing in engaging with the meaning of things to be taken and abandoned, therefore only it is valid cognition. Even if the sense organs and so on have as many factors as possible for measuring things without error, without the consciousness that arises from them, they cannot completely decide to engage or disengage, and because the consciousness of the aspect of any object is different, therefore, because the understanding of the mind is different, it can completely determine that things are like this, therefore, if there is a grasped aspect or a different aspect of the mind, then there will be different understandings of this and that thing, otherwise it is impossible.