Tibetan
་མདོའི་མཆོད་པར་བརྗོད་པའི་དོན་བཞིན་ལེའུ་གཉིས་པ་འདིར་ཐར་ལམ་རིགས་པས་བསྒྲུབ་ཚུལ་བཤད་པ་ལ། སྟོན་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་བསྟན། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱས་པར་བཤད། །དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དགོས་པ་གསུམ། །དང་པོ་ལ། ཚད་མ་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་བཤད། །དེ་ཕྱིར་ཐུབ་པ་ཚད་མར་བསྟན། །དང་པོ་ལ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དང་། །དེ་ལས་རྣམ་གཅོད་གྲུབ་པའི་ཚུལ། །དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་པའོ། །དང་པོ། ཚད་མ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་སྣང་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ན་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལྟ་བུ་རྟོག་མེད་འཁྲུལ་ཤེས་དང་ཐག་ཁྲ་སྦྲུལ་འཛིན་ལྟ་བུ་རྟོག་པ་ལོག་ཤེས་ལ་ཡང་རང་སྣང་གི་ཡུལ་ཡོད་ཅིང་། ཡུལ་ཐོབ་པ་ཁོ་ན་ལ་འཛིན་ན་ནི་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་གིས་ཀྱང་བཟུང་བ་མ་ཐོབ་ཐོབ་པ་མ་བཟུང་བར་འགྱུར་ཏེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སླུ་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ཡུལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་འདི་དོན་ བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པས་ན་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པས་འདི་ལ་བརྟག་ཅིང་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཀྱི། དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་དུ་བརྟག་པ་ལ་དགོས་ནུས་མེད་པར་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་པས་ན། བློ་འདི་དག་གིས་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་འཇུག་པ་ན་ཞུགས་པ་དེ་ལྟར་དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི་མི་སླུ་བར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཙམ་ལ་བློ་དེས་བཅད་པ་ལྟར་དོན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེ་ལྟར་ཐོབ་པ་ཡོད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་བསྙོན་དུ་མེད་པར་ཡོད་པ་འདི་ཙམ་ལས་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་པས་ན་ལོག་ཤེས་རྣམས་ནི་ཤེས་པས་བཅད་པ་ལྟར་དོན་གྱི་ངོ་བོར་མེད་ལ། སྐད་ཅིག་ཕྱེ་ནས་དཔྱད་པ་ཡང་མི་དགོས་པས་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལའང་ལས་སུ་བྱ་བ་ཡུལ་གང་ལ་མི་སླུ་ན། ཇི་ལྟར་བཅད་པའི་དོན་རང་མཚན་དེ་ལའོ། །བྱེད་པ་པོ་གང་གིས་མི་སླུ་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་བློ་དེས་སོ། །ཇི་ལྟར་མི་སླུ་ན་དེས་ཡོད་པར་བཅད་ན་ཡོད་པར་མི་སླུ་བ་དང་། མེད་པར་བཅད་ན་མེད་པར་མི་སླུ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པའམ་མིན་པར་བཅད་པ་ལྟར་དོན་ལ་དེ་ལྟར་གནས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མཚན་ཉིད་འདི་ལ་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་མེད་པས་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་ནི་ཤེས་པ་མིན་ཀྱང་མི་སླུ་བའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱིར་སྒྲ་བྱུང་ཚད་མ
Chinese
按照《供养论》中所说，本第二品讲述以理证悟解脱道的方法。 导师被视为量士夫。 详细阐述了其论证。 如此宣说的必要有三。 第一，阐述量的一般定义。 因此，释迦牟尼被视为量。 第一，阐述量的定义。 以及由此成立的遣余。 对此进行辩驳。 第一，量是指不欺骗的知识。 如是说。 第二，如果仅仅因为对境显现就认为是不欺骗，那么就像二月显现一样，无分别的错觉和像花绳被认为是蛇一样的分别邪见也都有其自显现的对境。如果仅仅执着于获得对境，那么现量和比量也会变成执取未获得的和未执取的，因为对境和有境是刹那的，所以所谓的不欺骗的知识是不可能存在的。 如果有人这样认为，那么，由于士夫所入之境的自相能够起作用，因此通过名言的分析来考察它，并进行取舍。正如先前所说，对于不能起作用的境，考察其是否为取舍之境是没有必要的。因此，当这些心识完全确定了事物并进入时，以这种方式能够起作用的事物是不欺骗的。因此，只要心识确定了事物，就能获得事物，所以称为量。像这样获得的事物在世间是无可否认地存在的。除此之外，名言中的量的意义就完全圆满了。因此，邪见等并不存在于心识所确定的事物的自性中。也不需要分开刹那进行分析。因此，不欺骗的知识是可能存在的。 那么，在什么所作之境上是不欺骗的呢？ 在如其所决定的自相上。 由什么作者是不欺骗的呢？ 由二量的智慧。 如何不欺骗呢？ 如果它确定为存在，则不欺骗为存在；如果它确定为不存在，则不欺骗为不存在；同样，因为它确定为是或不是，所以事物就是如此存在的。 还有，这个定义不具备遣余，因此是不周遍的。因为声生的量不是知识，但却是不欺骗的量。 一般来说，声生量
English
According to what is said in the Offering Discourse, this second chapter explains the method of realizing the path to liberation through reasoning. The Teacher is regarded as a valid person. His proofs are explained in detail. There are three purposes for teaching in this way. First, the definition of valid cognition in general is explained. Therefore, the Thubpa (Shakyamuni Buddha) is shown to be valid. First, the definition of valid cognition is shown. And the way in which exclusion is established from it. There is a refutation of objections to that. First, valid cognition is said to be knowledge that is non-deceptive. So it is said. Secondly, if merely the appearance of an object is non-deceptive, then like the appearance of two moons, non-conceptual mistaken consciousness and conceptual wrong consciousness like mistaking a variegated rope for a snake also have their own appearing objects. If one grasps only what is obtained, then direct perception and inference would also become grasping what is not obtained and not grasping what is grasped, because the object and the subject are momentary. Therefore, the so-called non-deceptive knowledge would be impossible. If one thinks so, then, since the self-character of the object of a person's engagement is able to perform a function, it is examined by means of conventional analysis and engagement and disengagement are performed. As previously explained, it is not necessary to examine whether something that cannot perform a function is an object of engagement and disengagement. Therefore, when these minds have completely ascertained the object and entered into it, that which remains capable of performing a function in that way is non-deceptive. Therefore, it is called valid cognition because the object is obtained as the mind has ascertained it. The existence of such an obtained object is undeniably present in the world. Apart from this, the meaning of valid cognition in conventional terms is completely fulfilled. Therefore, wrong cognitions and the like do not exist in the nature of the object as ascertained by the mind. Nor is it necessary to separate and analyze moments. Therefore, non-deceptive knowledge is possible in that way. Moreover, with respect to what object of action is it non-deceptive? It is non-deceptive with respect to the self-character of the object as it has been ascertained. By what agent is it non-deceptive? By the mind of the two valid cognitions. How is it non-deceptive? If it ascertains existence, it is non-deceptive with respect to existence; if it ascertains non-existence, it is non-deceptive with respect to non-existence; similarly, because it ascertains whether it is or is not, the object exists in that way. Furthermore, this definition does not possess exclusion and is therefore non-pervasive. Because sound-originated valid cognition is not knowledge, but it is a non-deceptive valid cognition. Generally, sound-originated valid cognition