Chinese
我不希望看到它不停止，而是希望它像蜡烛和流水的延续一样。像斧头等工具的使用也不是原来的那个，而是被使用时的能力所区分的刹那，如果是原来的那个，要么像原来一样不工作，要么从一开始就应该工作。即使物体不工作，物体本身也是刹那的，所以它是被使用的，而恒常的事物是不可能被使用的，因此我不希望如此。同样，金刚石山等也是因为能区分冷热、显现和不显现等差别，所以认为是不同的刹那，而不是恒常的。因此，以前的“阿”恒常本身并不是再次被观察的对象，因为它是不同意识的起因，就像去年和今年的幼苗种子是不同的一样。如果原因是一个恒常的、无分的部分，没有差别，那么协同者就无法对其施加影响，因此它没有理由产生先后相续的自执意识，因此会同时产生。如果它不是产生意识的原因，那么认为通过观察它而产生意识也是不合理的。第二，也要驳斥用这种理证来建立任何其他不具备三相的恶因，如声音等作为常法的论证。如果认为，对于以声音为对象的具有先后相续的认识的智慧，以及对于字母顺序先后相续显现的智慧，以及对于常法对象清晰的智慧，都称为对象清晰，那么，那是智慧而不是对象，如果这种清晰的智慧不是以人为基础，没有将对象视为常法，那么，这与自己承诺的智慧是以人为基础相矛盾，因为正理论者承诺智慧是人的功德。这与现量相矛盾，因为能观察到智慧是从人自己的根和作意等产生的。这与名声相矛盾，因为在世间普遍认为智慧是人的智慧。这被比量所损害，因为能观察到智慧随着人的根和作意等而产生和消失，因此知道没有它们，智慧是不可能产生的。像这样，现量等同时造成损害。此外，智慧的清晰也同样适用于对象
English
I do not wish to see it without ceasing, but rather wish it to be like the continuation of a candle and flowing water. The use of tools such as axes is also not the original one, but rather the moment that is distinguished by the power of being used. If it were the original one, it would either not work as before, or it should have been working from the beginning. Even if an object does not work, the object itself is momentary, so it is being used, but it is impossible for a permanent thing to be used, therefore I do not wish it to be so. Similarly, Diamond Mountain and others are also considered to be different moments because they can distinguish differences such as cold and hot, appearance and non-appearance, and are not permanent. Therefore, the previous permanent "A" itself is not the object of observation again, because it is the cause of different consciousnesses, just like the seedling seeds of last year and this year are different. If the cause is a permanent, indivisible part without difference, then the cooperator cannot exert influence on it, therefore it has no reason to generate successive self-grasping consciousness, therefore it will generate simultaneously. If it is not the cause of generating consciousness, then it is also unreasonable to assume that consciousness arises by observing it. Secondly, one must also refute the use of this reasoning to establish any other bad signs that do not possess the three characteristics, such as sound, as arguments for permanence. If one thinks that the wisdom of recognizing objects with sound as objects in succession, the wisdom of the order of letters appearing in succession, and the wisdom of clarifying permanent objects are called the clarity of the object, then that is wisdom and not the object. If such clear wisdom is not based on a person and does not consider the object to be permanent, then this contradicts one's own commitment that wisdom is based on a person, because the logician commits that wisdom is the merit of a person. This contradicts direct perception, because it can be observed that wisdom arises from a person's own faculties and attention, etc. This contradicts fame, because it is universally known in the world that wisdom is a person's wisdom. This is harmed by inference, because it can be observed that wisdom arises and ceases with a person's faculties and attention, etc., therefore it is known that without them, wisdom cannot arise. In this way, direct perception and others simultaneously cause harm. Furthermore, the clarity of wisdom also applies to the object
Tibetan
་རིམ་པ་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། ཡི་གེ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པའི་རིམ་པ་དོན་ལ་ཡོད་པའང་གསལ་བར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་གོ་རིམ་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་རྟོག་པས་སྒྲོ༷་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་སྒྲོ༷་མ་བཏགས་པར་འབྱུང་མི་ཤེས་པས་ན་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མིན་པར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཆོས་སུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་ ལྟ་བུའི་གནས་མི་སྲིད་དོ། །བློ་ནི་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མིན་སོགས་རྐང་པ་བདུན་པོ་འདི་གོང་དུ་རྟག་པ་རྣམས་གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུས་གསལ་བ་ཙམ་མོ་ཞེས་འདོད་པ་ལ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དེས་གསལ་བྱ་རྟག་པ་རྣམས་ལ་སྔོན་མེད་པའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནམ། སྒྲིབ་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནམ། དེའི་བློ་སྐྱེད་པ་གསུམ་གང་ཡིན། དང་པོ་མི་སྲིད་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བྱར་མེད་ལ་ཡོད་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱི་དེ་ངོ་བོའི་སོགས་ཀྱིས་བཀག་ལ། གསུམ་པ་ལྟར་གསལ་བ་བློ་ཡིན་ལ་དེའི་གོ་རིམས་ངག་གོ་ཞེ་ན། བློ་དང་ངག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་ངག་ནི་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའམ་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་ཀྱང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལ་ཁས་བླངས་ལ་སོགས་པས་གནོད་དོ་ཞེས་རང་འགྲེལ་དང་ཤཱཀྱ་བློའི་འགྲེལ་བར་གསུངས་ལ། འདིར་ནི་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་སོགས་ཀུན་ལ་སྦྱར་བ་མི་འགལ་ལམ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། འདི་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་ངན་ངོ་ཤེས་སོགས་བཀག་པའི་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡི་གེའི་རིམ་པ་གསལ་བའི་བློ་ཁོ་ནར་མ་ཟད་རྟག་པ་ཤེས་པའི་བློ་ཀུན་ལ་སྦྱར་དུ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་པས་འདིར་གཞུང་གི་གོ་རིམས་དང་མཐུན་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་གསལ་བ་བློ་ཡིན་ཀྱང་རྣམ་པ་དེའི་རྒྱུ་གཟུང་ཡུལ་ཐ་དད་མེད་ན་བློ་རྣམ་པ་དང་དུས་ཀྱི་ཐ་དད་ཀྱང་འབྱུང་མི་ཤེས་པར་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ། རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པར་འགོད་པ་དང་། །དེ་ཡི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ། འཇིག་པ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཙམ་ནས་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་མེ་ཡི་ཚ་བ་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ སྒྲ་སོགས་དངོས་པོ་ཀུན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ཉིད་ནས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་འཇིག་པ་དང་། རྟགས་ཡོད་པ་ནི་ངོ་བོ་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་བ་ཡོད་པའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་ཁྱབ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། རྟགས་ཡོད་པ་དེ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་གོ་ཞེས་ཕྱོག
Chinese
如果认为有次第，那么文字上的不同次第在意义上也是明显经过考察了。因此，次第等只是由分别念假立的，因为不假立就无法产生，那么如何能成为非补特伽罗所依的外境之法呢？这样的情况是不存在的。心识不是补特伽罗所依等七个方面，这只是上面以显现之因使常法显现而已的观点。那么，显现之因是对所显现的常法产生先前没有的殊胜之处呢？还是消除障碍呢？还是生起它的心识这三种中的哪一种呢？第一种是不可能的，因为它的自性无法产生殊胜之处，如果能产生，就会变成无常。第二种也不合理，如果你的观点是被自性等所遮挡。如果像第三种那样，显现是心识，而它的次第是语言，那么心识和语言就会变成一体，如果那样，语言因为不是造作的，所以就变成不是补特伽罗所造作的，或者也不是补特伽罗所依的，并且会被承诺等所损害，这是自释和释迦慧的解释中所说的。这里如果将认识的心识等都联系起来，难道没有矛盾吗？没有矛盾，因为这是在遮止了成为成立声音是常法的恶因——认识等之后，才显示原因的。因为不仅是文字次第显现的心识，而且是了知常法的心识都可以联系起来，所以这里是按照经文的次第来解释的。因此，虽然显现对境的形象是心识，但是如果形象之因与所取境没有差别，那么心识的形象和时间的差别也无法产生，这是可以推断的。第二，自己宗派成立声音是无常，根本的理由是：陈述理证的方式，以及成立它的周遍性。第一，毁灭是从事物存在开始就与生俱来相关联的，就像火的热性一样，因此声音等一切事物都是从其自性存在开始就是无常的。也就是说，所要成立的毁灭和作为理由的存在，是具有自性同一的关联，表达了没有它就不会产生的周遍性。作为理由的存在，在已成立的法——声音上，就是无常，这样确定。
English
If it is thought that there is an order, then it is clear that the different orders in the letters have also been clearly examined in meaning. Therefore, order and so on are only falsely established by discrimination, because they cannot arise without being falsely established, so how can they become external objects that are not dependent on a person? Such a situation does not exist. Mind is not dependent on a person, etc. These seven aspects are only the view that the permanent dharmas are manifested by the cause of manifestation above. Then, does the cause of manifestation produce a special feature that did not exist before for the permanent dharmas to be manifested? Or is it to eliminate obstacles? Or which of the three is it to generate its mind? The first is impossible, because its nature cannot produce special features, and if it can, it will become impermanent. The second is also unreasonable, if your view is blocked by nature, etc. If, like the third, manifestation is mind and its order is language, then mind and language will become one, and if so, language, because it is not artificial, will become not made by a person, or not dependent on a person, and will be harmed by promises, etc. This is what is said in the self-commentary and the commentary of Shakya Hui. Here, if the mind of recognition, etc. are all connected, is there no contradiction? There is no contradiction, because this is after preventing the evil cause of establishing that sound is permanent—recognition, etc.—that the reason is shown. Because not only the mind that manifests the order of letters, but also the mind that knows the permanent dharma can be connected, so here it is explained according to the order of the scriptures. Therefore, although the manifestation of the form of the object is mind, if the cause of the form and the object of grasping are not different, then the difference between the form and time of the mind cannot arise, which can be inferred. Second, one's own school establishes that sound is impermanent, the fundamental reason is: stating the way of reasoning, and establishing its pervasiveness. First, destruction is inherently related from the moment things exist, just like the heat of fire, so all things such as sound are impermanent from the moment their nature exists. That is to say, the destruction to be established and the existence as a reason have the same nature and express the pervasiveness that it will not arise without it. The existence as a reason, on the established dharma—sound, is impermanent, thus determined.