Tibetan
པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་ནི་མི་སྲིད་དེ་མིག་འབྱེད་པ་ཙམ་དུ་བརྗོད་པ་ཡི་གེ་ཐུང་ངུའི་ཡུན་ལའང་སྐད་ཅིག་དུ་མ་འདའ་བས་ན་ཡི་གེ་དུ་མ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨྲོས་ཏེ། སྒྲ་བློ་ནི་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡི་གེའི་བཀོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟོག་པས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ནས་དེ་ལྟར་གདགས་པར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་བརྡ་ཉིད་ཀྱང་ཀུན་བརྟགས་ཙམ་ལས་རང་གི་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་ལ། དངོས་པོ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་འབྲེལ་བ་འདི་ཇི་ལྟ་བུར་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་རང་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་ལ་དྲི་བསུང་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཕྱོགས་ཆོས་མི་འགྲུབ་པ་ལ། རྟགས་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་དམ་བཅའ་ཙམ་དུ་བསྟན། །ཆོས་ཅན་རིག་བྱེད་རྟག་པ་མི་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་བརྗོད་དང་དེ་ཉིད་དགག་པའོ། །དང་པོ། སྔར་གྱི་རྟགས་དེ་ལ་མ་བྱས་པ་ཞེས་པའི་རྟགས་རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པས་ཕྱོགས་ཆོས་མི་གྲུབ་པ་དང་། ཆོས་ཅན་རིག་བྱེད་རྟག་པ་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་ཕྱོགས་ཆོས་ མི་འགྲུབ་པའི་སྐྱོན་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་མ་བྱས་པ་ཞེས་པ་དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་གང་ཡང་མེད་པས་ན་རྟགས་དེ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། ཕ་རོལ་པོས་སྒྲུབ་བྱེད་སྨྲས་པ། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཡོད་པའི་རིག་བྱེད་འདི་ཡི་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་འདི་ཡིན་ཞེས་མི་དྲན་པའི་ཕྱིར་ན་རིག་བྱེད་ནི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཞེས་ཀྱང་འདོད་དོ་ལོ། །ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་བདེན་པའི་དོན་ཅན་སྡུད་ལ་ལོ་ནི་མ་རངས་པའི་ཚིག་གོ། །མི་རིགས་པའི་སྨྲ་བ་འདི་ལའང་དེའི་ལུགས་འཛིན་པ་ཤེས་པར་རློམ་པ་དག་གིས་དེ་བདེན་ནོ་སྙམ་དུ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡོད་པ་དེས་ན་རྟགས་མ་གྲུབ་ཅིང་མ་ངེས་པ་ལ་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པ་རྨོངས་པའམ་ངན་པའི་མུན་པས་ཁྱབ་ཅིང་མཆེད་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་ད་ལྟ་རིག་བྱེད་འདོན་པའི་སྐྱེས་བུ་འདི་སློབ་དཔོན་གཞན་ལས་ཀློག་སློབ་པ་སོགས་མ་ཐོས་པར་ནི་ཡི་གེ་བཀོད་པ་མིང་ཚིག་དང་། ཚིག་བཀོད་པ་དག་ནི་བརྗོད་པའམ་འདོན་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་གཞན་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་བརྒྱད་པ་སོགས་རིག་བྱེད་བྱེད་པ་པོར་ཁ་ཅིག་གིས་འདོད་པ་དག་ལའང་གཞན་གྱིས་སློབ་དགོས་པར་གྲུབ་པས་རིག་བྱེད་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའོ་ཞེས་དཔྱོད་པ་པ་འགའ་ཞིག་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟགས་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་ཅུང་ཟད་མི་འགྲུབ་ཚུལ། །རྟགས་དེ་ཕྱོ
Chinese
因为没有（事物）的缘故。同时聚集是不可能的，仅仅是睁开眼睛所说的短暂的文字，也有无数刹那流逝，更何况是多个文字依次出现呢？因为声音和意识是依次产生和消灭的缘故。因此，文字的排列等等，通过分别念混合在一起，就这样安立而已。如此，能表达的符号本身也只是遍计所执，没有自己的实体，那么，成为实体的自性的关系，又怎么会存在呢？就像虚空中的花朵自身没有成立，香味成立是不可能的。第二，方面法不成立，显示了作为理由的标志没有能成立的，或者只是承诺而已。所立宗的吠陀是常法不成立。第一，方面先说，以及否定它。第一，对于之前的那个标志，因为“非造作”的标志自身的体性没有成立，所以方面法不成立，并且，因为所立宗的吠陀是常法没有成立，所以也有方面法不成立的两种过失。第一，对于吠陀的声音“非造作”的说法，因为没有任何能成立的理由，所以说那个标志没有成立。对方说了能成立的理由：因为从无始以来就存在的这个吠陀的作者们，不会记得“这个是谁”，所以也认为吠陀不是人造的。ཀྱང་（藏文），अपि（梵文天城体），api（梵文罗马拟音），也。的语气词是收集真实意义，而ལོ་是表示不满的词语。对于这种不合逻辑的说法，也有自以为懂得其道理的人，认为那是真实的而随声附和，因此，对于标志没有成立和不确定的情况，像这样不了解，是被愚昧或者恶劣的黑暗所覆盖和蔓延。另外，就像现在念诵吠陀的这个人，如果没有从其他老师那里学习念诵等等，那么文字的排列、名句和语句的排列，就没有表达或念诵的能力，同样，对于某些人认为之前的八位老师等等是吠陀的作者，也成立了需要其他人教导，因此，有些论者说，吠陀是无始的，没有任何人造作的。第二，那个标志稍微不能成立所要成立的事物的方式。那个标志方面
English
Because there is no (thing). It is impossible to gather simultaneously, even the short duration of a letter spoken by merely opening the eyes has countless moments passing, let alone multiple letters appearing in sequence? Because sound and consciousness arise and cease sequentially. Therefore, the arrangement of letters, etc., are mixed together through conceptualization, and are merely established as such. Thus, even the expressive sign itself is merely a completely imputed one, without its own entity. Then, how can the relationship of becoming the nature of an entity exist? Just as it is impossible for fragrance to be established when a flower in the sky itself is not established. Second, the aspect-dharma is not established, showing that the sign as a reason has no establishment, or it is just a promise. The subject-property, the Veda, is not established as permanent dharma. First, the aspect is stated first, and then negated. First, regarding that previous sign, because the nature of the sign "unmade" itself is not established, the aspect-dharma is not established. Moreover, because the subject-property, the Veda, is not established as permanent dharma, there are two faults of the aspect-dharma not being established. First, regarding the statement that the sound of the Veda is "unmade," because there is no establishing reason whatsoever, it is said that the sign is not established. The opponent stated the establishing reason: Because the creators of this Veda, which has existed since beginningless time, do not remember "who this is," it is also believed that the Veda is not man-made. ཀྱང་ (Tibetan), अपि (Sanskrit Devanagari), api (Sanskrit Romanization), also. The particle ཀྱང་ collects true meaning, while ལོ་ is a word expressing dissatisfaction. Regarding this illogical statement, there are also those who presume to understand its reasoning, agreeing with it as if it were true. Therefore, not understanding the situation of the sign being unestablished and uncertain is covered and spread by ignorance or evil darkness. Furthermore, just as this person who recites the Veda now has no ability to express or recite the arrangement of letters, names, and sentences without learning recitation, etc., from other teachers, similarly, for those who believe that the previous eight teachers, etc., were the authors of the Veda, it is established that they also need to be taught by others. Therefore, some debaters say that the Veda is beginningless and not created by anyone. Second, the way in which that sign slightly fails to establish the object to be established. That sign aspect
Tibetan
གས་ཆོས་གྲུབ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །དང་པོ། རྟགས་དེ་མ་བྱས་པ་ལ་འཁྲུལ་བར་བསྟན། །ཐོག་མེད་ཙམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང་དགོས་མེད་པའོ། །དང་པོ། བྱེད་པ་པོ་རྣམས་མི་དྲན་པ་ཞེས་པའང་དོན་མེད་དེ་སུས་ཀྱང་མི་དྲན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སངས་རྒྱས་པས་བརྒྱད་པ་དང་། མིའུ་ཐུང་དང་། མིའུ་ཐུང་ལྷ་དང་། སྣ་ཚོགས་བཤེས་གཉེན་སོགས་ཀྱིས་བྱས་པར་དྲན་ལ། བྱེ་བྲག་པའི་སྟོན་པ་གཟེགས་ཟན་སོགས་ཀྱིས་ དབྱིག་གི་སྙིང་པོ་སྟེ་ཚངས་པས་བྱས་པར་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་གིས་མ་དྲན་པས་མ་བྱས་པར་འགྱུར་ན་ཕ་མེས་ཀྱི་ཁྲོན་པ་རྙིང་པ་སོགས་ཀྱང་མ་བྱས་པར་ཐལ་ལོ། །སངས་རྒྱས་པས་དེ་ལྟར་དྲན་པ་ནི་རྫུན་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། གཞུང་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་འདོད་པ་གཞན་དྲན་པའང་རྫུན་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་གཉིས་ལ་བྱས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རྟགས་མེད་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་མེད་ན། སྡེབ་སྦྱོར་མཁན་ནག་མོའི་འབངས་ཞེས་བྱ་བས་བྱས་པར་འདོད་པ་གཞོན་ནུ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་གསར་དུ་སྐྱེས་བུས་བཀོད་པའམ་སྤེ༷ལ་བ་ཡི་ནི་གཞུང་གཞན་ཡང་། སློབ་དཔོན་སྔ་མས་ཀློག་བསླབ་པ་སོགས་ཀྱི་མན་ངག་ཡོད་པ་ལས་གཞན་མེད་པ་ན་གཞན་དག་གིས་རང་གར་འདོན་པ་གང་དུ་མཐོང་སྟེ་མ་མཐོང་བ་གང་གིས་ན། དེ་ཡང་རིག་བྱེད་དེ་ལྟར་མ་བྱས་པར་རྗེས་སུ་ཅིས་མི་དཔོག་སྟེ་དེ་གཉིས་འདྲ་བས་སོ། །སྤྱིར་གཞུང་གི་ཚིག་ཀློག་པ་ཙམ་ལའང་ཡི་གེའི་ཕྱི་མོ་སོགས་བསླབས་ནས་འཇུག་པ་དང་། གཞུང་གི་བརྡ་སྤྱི་དང་བརྡའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་དཀའ་བ་ལ་འདི་ཞེས་གཞན་གྱིས་མ་བསླབས་ན་མི་ཤེས་པ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ལའང་ཡོད་པས་ན་རྟགས་དེ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགོད་པ་དོན་མེད་དེ། འབྲས་བུའི་རིགས་གང་ཞིག་རྒྱུ་གང་ལས་གྲུབ་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ཚུལ་དམིགས་པས་ཚད་མས་མཐོང་བ་དེ་ཡུལ་དུས་ཀུན་ཏུ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་དེ། དཔེར་ན་དུ་བ་ཅན་གྱི་མེ་ཤིང་ལས་སྐྱེ་བ་འདིར་མཐོང་ན་གཞན་དུ་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་འགྲུབ་པ་བཞིན། བརྗོད་འདོད་ཀྱི་དབང་གིས་དོན་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པའི་གཞུང་རྣམས་ནི་སྐྱེས་བུའི་བསམ་སྦྱོར་གྱི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་ད་ལྟ་མཐོང་བས་ན། རྒྱུ་རྩོམ་པ་པོའི་གང་ཟག་དངོས་སུ་མ་མཐོང་བ་ཅན་གཞན་རིག་ བྱེད་ཀྱི་ངག་འདི་ཡང་། རྒྱུ་སྐྱེས་བུ་དེ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་ཡང་དག་པར་ཤེས་ཏེ་ངག་རིགས་གཞན་དང་འདྲ་བས་སོ། །ལྷ་ཡི་རྔ་བོ་ཆེ་དང་རང་བྱུང་གི་ཡེ་གེ་སྣང་བར་གསུངས་པའང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་བས་དང་གདུལ་བྱའི་དཀར་པོ་རྣམ་པར་འཕེལ་བའི་མཐུ་ལས་དེར
Chinese
如果这样成立，那就太过分了。首先，这个理由显示了对未作之事的错误。即使从无始以来就成立，也是不必要的。首先，说“作者们不记得”也是没有意义的，因为并非任何人都记不得，而是佛教徒的第八者、弥乌同、弥乌同天神、各种善知识等都记得做过，而且胜论派的导师食米等 记得自在的精华，即梵天所造。如果因为有些人不记得就变成没有做过，那么祖先的老井等也会变成没有做过。如果佛教徒认为那样记得是虚假的，那么认为论典是由人所造的其他人所记得的也会变成虚假的，因为这两者之间没有做过和没做过的区别的标志。如何没有呢？就像组合者黑奴所造的《童子生》一样，新近由人所造或扩展的其他论典也是如此。如果除了前代老师传授的阅读等诀窍之外没有其他，那么在哪里能看到其他人随意念诵呢？因为没有看到，又凭什么呢？那么，为什么不能由此推断吠陀也是如此没有做过呢？因为这两者是相似的。一般来说，仅仅是念诵论典的词句，也要学习字母的字模等才能入门，而且论典的通用术语和术语的差别难以理解，如果不是别人教导“这是什么”，就无法理解，人所造的论典也有这种情况，因此，将这个理由作为人没有造的论典的论证是没有意义的。任何果实的种类从什么因产生，通过观察随行和违逆的方式，量所见到的，在任何时间和地点都没有差别。例如，如果在这里看到有烟的火是从木柴中产生的，那么在其他地方也同样能证明是从木柴中产生的。由于想要表达的意愿，能够显示各种意义的论典，现在看到是从人的思考和行为的因中产生的。因此，即使没有亲眼见到作者的真实人物，其他的吠 陀的语言也应该正确地知道是从人的因中产生的，因为它与其他语言种类相似。关于天鼓和自生文字显现的说法，也是由于佛的加持和所化众生善业增长的力量。
English
If that's established, it's too much. Firstly, this reason shows the error of something not done. Even if it's established from beginningless time, it's unnecessary. Firstly, saying "the authors don't remember" is also meaningless, because it's not that no one remembers, but the eighth among Buddhists, Miu Tong, Miu Tong deity, various spiritual friends, etc., remember having done it, and the teacher of the Vaisheshika school, Food-Grain, etc. remember that the essence of the self, i.e., Brahma, created it. If because some don't remember, it becomes not done, then the old well of ancestors, etc., would also become not done. If Buddhists think that remembering in that way is false, then others remembering that scriptures are made by humans would also become false, because there's no distinguishing mark of having done or not done between the two. How is there none? Just like the scripture 'Youth Arising,' said to be made by the composer Black Slave, other scriptures newly composed or expanded by humans are also like that. If there's nothing other than the instructions for reading, etc., taught by previous teachers, then where is it seen that others recite as they please? Because it's not seen, by what means is it? Then, why can't it be inferred that the Vedas were also not done in that way? Because the two are similar. Generally, even just reciting the words of a scripture, one must learn the letter molds, etc., to enter, and it's difficult to understand the general terms of the scripture and the differences in terms; if someone else doesn't teach "what is this," one can't understand, and this also exists in scriptures made by humans. Therefore, it's meaningless to posit this reason as proof that the scripture was not made by humans. Whatever kind of fruit arises from whatever cause, what is seen by valid cognition by observing the way of concomitance and contraposition, there's no difference in any time or place. For example, if it's seen here that fire with smoke arises from wood, then it's also proven elsewhere that it arises from that. Because of the desire to express, scriptures that show various meanings are now seen to arise from the cause of human thought and action. Therefore, even if the actual person of the author is not directly seen, these other Vedic speeches should also be correctly known to arise from the cause of humans, because they're similar to other kinds of speech. The statement about the appearance of the divine drum and self-arisen letters is also due to the blessing of the Buddha and the power of the white qualities of the disciples increasing.