Tibetan
བུའི་ལུང་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་ན་མི་རིགས་ཀྱི་ལུང་གིས་སྐྱེས་བུ་དག་པར་བསྒྲུབ་ན་རིགས་སོ་ཞེས་གང་ཟག་ལ་མི་རྟོན་ཆོས་ལ་རྟོན་ཞེས་པ་ལྟར་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཅི་ཉེས་བྲལ་གྱི་སྐྱེས་བུ་སྲིད་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མིན་ཏེ་རང་གི་གཉེན་པོ་འཕེལ་བས་འགྲི༷བ་པ་དང་གཉེན་པོ་འགྲིབ་པ་ན་དེ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ་ལྷག་པར་འཕེལ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཆགས་སོགས་ཉེས་པ་ཀུན་ནི་འཕེལ་འགྲིབ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་རང་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་སོགས་གཉེན་པོ་དེ་གོམས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལས་ཤེས་རྒྱུད་གཉེན་པོ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་དེ་བས་ན། རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལ་དག་གི་ཟག་པ་སྟེ་འདིས་འཁོར་བར་ཟག་ ཅིང་ལྟུང་བར་བྱེད་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་འགྱུར་བ་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐོག་མེད་ནས་འདྲིས་པའི་ཆགས་སོགས་ཀྱང་གཉེན་པོས་འཇོམས་སྲིད་པ་བཞིན་གཉེན་པོ་དེ་ཡི་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་བློ་ལའང་ཆགས་ཡུལ་སོགས་ཉེ་བར་གནས་པ་ན་སླར་ཡང་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་འབད་རྩོལ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ནི་མི་ལྡོག་སྟེ་བྲམ་ཟེ་གཙང་སྦྲ་ལ་གོམས་པ་དག་མི་གཙང་བ་ལ་མི་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །འབད་རྩོལ་བསྐྱེད་ནས་ལྡོག་པར་ཡང་མི་བྱེད་དེ། འབད་པས་བཟློག་པར་རྩོམ་པ་ལ་གཉེན་པོ་ལ་སྐྱོན་དང་ལྡོག་ཕྱོགས་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་འཛིན་དགོས་ན་དེ་འདི་ལ་མི་སྲིད་དེ། གཉེན་པོ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཉེ་བར་འཚེ་བ་ཡི་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སེམས་འཆིང་བའི་རྒྱུ་ཉེས་པའི་རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་། ལུས་སེམས་གདུང་བར་བྱེད་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བའི་རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་། ཟག་བཅས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་རོ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོ་བས་རྣམ་པར་འཚེ་བ་གསུམ་གང་ཡང་མེད་དེ་རིམ་པ་ལྟར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ལ་སེམས་འཆིང་བ་ཆགས་སོགས་མེད་པ་དང་། ཆགས་སོགས་ལ་རག་ལུས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡང་དེས་མི་སྐྱེད་པ་དང་། རབ་ཞི་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལ་སྐྱོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡང་མེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་འཚེ་བ་མེད་ཀྱང་དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཡུལ་ཡང་དག་པའི་དོན་མིན་ན་རིགས་པས་གནོད་པ་མཐོང་ནས་ལྡོག་སྲིད་ནའང་། དེས་མཐོང་བ་དེ་གནས་ལུགས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཡིན་པས་ན་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ལས་མི་ལྡོག་གོ། །དེ་ལྟ་ ནའང་བརྗེད་ངས་བ་སོགས་ཀྱིས་ལ་ལར་ཟློག་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པ་སྲིད
Chinese
如果以正确的教言来成就儿子，如果以民族的教言来清净个人，那么就如同“不依赖个人，而依赖于法”那样来教导。第二点是：如果是这样，那么难道认为不存在没有过失的圣人吗？并非如此，因为自己的对治增长则减弱，对治减弱则它会变得卓越，也就是依赖于特别的增长，所有贪等过患都有增减。因此，由于自身舍弃的相违品存在，无我等对治通过极度串习，心识之流会转变为对治的自性。因此，某些心续的差别，其漏洞，也就是以此漏入轮回并堕落的，所有烦恼都有可能被耗尽。如果说，如同能以对治来摧毁从无始以来就熟悉的贪等一样，对于转变为对治状态的心，如果贪的对境等仍然存在，那么是否会再次产生烦恼呢？不会的。因为，即使不依赖于努力也不会退转，如同习惯于洁净的婆罗门不会接触不净之物一样。即使产生努力也不会退转，因为如果试图通过努力来阻止，就必须认为对治有过失，而退转方有功德，但这种情况不会发生。因为，证悟无我的对治没有任何危害。因为，束缚心的原因是罪恶的显现，以及使身心痛苦的痛苦和不悦的显现，以及仅仅体验有漏的快乐就会厌倦的显现，这三种都不会有。因为依次来说，见到无我，就不会有束缚心的贪等，也不会由此产生依赖于贪等的痛苦，对于殊胜的寂静无漏的快乐，没有任何厌倦的理由。虽然没有危害，但如果它所执持的对境不是真实的意义，那么在见到理性损害后也可能会退转。但是，因为它所见的是实相的意义，所以不会从那样的执持中退转。即使如此，也可能会因为遗忘等原因，在某些情况下转为相反的执持。
English
If one accomplishes a son with correct teachings, if one purifies an individual with the teachings of the nation, then it is taught as "rely not on the person, but rely on the Dharma." Secondly: If that is the case, then is it assumed that there is no valid proof of the existence of a faultless saint? It is not so, because one's own antidote increases and diminishes, and when the antidote diminishes, it becomes excellent, that is, it relies on special increase, and all faults such as attachment have increase and decrease. Therefore, since the opponent that abandons itself exists, the antidote such as selflessness, through extreme habituation, the stream of consciousness will transform into the nature of the antidote. Therefore, the defilements of some differences in the continuum, that is, what leaks into samsara and causes one to fall, all afflictions can be exhausted. If, just as attachment and so on, which have been familiar since beginningless time, can be destroyed by the antidote, if the object of attachment and so on still exists in the mind that has become the nature of the antidote, then will afflictions arise again? It will not. Because, even without relying on effort, it will not revert, just as a Brahmin accustomed to cleanliness will not touch impure things. Even if effort is generated, it will not revert, because if one tries to prevent it through effort, one must consider the antidote to have faults and the reverting side to have merits, but this will not happen. Because, the antidote of realizing selflessness has no harm. Because, the cause of binding the mind is the appearance of evil, and the appearance of suffering and displeasure that cause suffering to body and mind, and the appearance of being weary from merely experiencing contaminated happiness, none of these three will exist. Because, in order, seeing selflessness, there will be no attachment and so on that bind the mind, nor will it cause any suffering that depends on attachment and so on, and there is no reason to be weary of the excellent, peaceful, uncontaminated happiness. Although there is no harm, if the object it holds is not the true meaning, then it may revert after seeing the harm of reason. However, because what it sees is the meaning of reality, it will not revert from such holding. Even so, it may turn to the opposite holding in some cases due to forgetfulness and so on.
Tibetan
་སྙམ་ན། དེ་མེད་དེ་གོམས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ན་བློ་གཉེན་པོ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ན་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཟློག་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློག་སྟེ་བློ་ནི་གཉེན་པོ་དེ་ཡི་ཕྱོགས་འཛིན་ཞིང་མི་གཏོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་གྲང་བས་ཉེན་པ་མེ་ལ་བརྟེན་པ་ན་མེ་གྲང་བར་འཛིན་དུ་བཅུག་ཀྱང་མི་འཛིན་པའམ་སྦྲུལ་མེད་པར་མཐོང་བ་ལ་སྦྲུལ་འཛིན་སྐྱེར་བཅུག་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བའམ། ཕ་ལ་ཕར་གོམས་པ་ལ་ཕ་མིན་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ཀྱང་མི་འཛིན་པ་བཞིན་དཔེ་རིམ་པ་ལྟར་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་འཚེ་བ་མཐའ་ཡས་ཤིང་དེའི་རྒྱུ་ཡང་མཐའ་ཡས་པས་ན་དེ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་མི་སྲིད་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་གང་ཅི་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དག་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ལ་ཉེས་པ་གང་གིས་ཀྱང་གནོད་པ་མི་སྲིད་ལ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ནི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པ་ལས་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་མ་རིག་པ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེས་ཡུལ་གྲུབ་པ་མེད་བཞིན་དུ་བདག་དང་བདག་གི་བའི་རྣམ་པ་དེར་ཆགས་པ་སྐྱེ་ཞིང་། དེ་ལས་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་བཟུང་བ་དེར་འགལ་བ་ཅན་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པའི་ཞེ་སྡང་དང་། བདག་ཉིད་མཐོ་བའི་རྣམ་པས་ང་རྒྱལ་དང་གཞན་ལ་མི་བཟོད་པའི་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་གཞན་ཇི་སྙེད་པའང་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་གཏི་མུག་ གམ་རྨོངས་པའམ་མ་རིག་པ་ཡིན་པར་མདོ་ལས་གསུངས་ལ། ཡང་མདོ་གཞན་ལས་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཡིན་པར་ཡང་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་ནི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་རེ་རེ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དེ་ཉིད་ལ་མ་རིག་པ་ཞེས་དོན་གཅིག་ཡིན་ཏེ་མ་རིག་པའི་བྱེ་བྲག་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུ་འཇིག་ལྟ་དེ་སྤངས་པ་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉེས་པའི་ཆ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ལུང་དགག་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་བརྗོད་དང་དེ་ཉིད་དགག་པའོ། །དང་པོ། དཔྱོད་པ་པ་སོགས་ན་རེ། རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར། དེ་ལ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ན་བདེན་པ་ཅན་དུ་ཅིས་འགྲུབ་དྲིས་པ་ན། ཚི
Chinese
如果这样想：并非如此，当串习达到极点时，心便成为对治法的自性，因此，对于这种情况，即使以颠倒的执著自我等相反方面尽力，也无法扭转，因为心执持对治法的一方而不舍弃。譬如，当受寒冷侵袭而依靠火时，即使强迫火执持寒冷也不会执持，或者在见到无蛇之处强迫生起蛇的执著也不会生起，或者对于串习父亲的人，即使强迫执持为非父亲也不会执持一样，按照次第比照这些例子。即使这样认为，由于损害是无边无际的，其原因也是无边无际的，因此要舍弃这一切是不可能的。像这样，轮回的过患无论有什么样的形态，都是从执著我与我所的坏聚见所生的，没有我执，任何过患也无法损害。而我执，仅仅是从不了解事物本性的无明中产生的增益分别，并非真实。这样的无明我执，在事物没有成立的情况下，也会生起对我和我所之相的贪著。由此，对于自己所执持的一方，产生对立者的嗔恨，以及以自己高傲之相产生的傲慢，以及对他人无法忍受的嫉妒等，其他种种烦恼也会生起，因此，经中说，过患的原因是愚痴或迷惑或无明。又，其他经中也说，轮回的一切过患的根本是坏聚见。这二者并非是各自不同的原因，坏聚见本身就是无明，也就是无明的差别，对人无我的无明。因此，舍弃了坏聚见这个原因，就能舍弃依赖于它的所有过患。第二，驳斥非人所造的圣言。分为前陈和驳斥。第一，数论师等说：吠陀（梨俱吠陀等四吠陀）是真实的，因为不是人所造的。如果问：不是人所造的，怎么能成立是真实的呢？
English
If one thinks like this: It is not so. When habituation reaches its ultimate point, the mind becomes the very nature of the antidote. Therefore, for such a situation, even if one tries with the opposite aspects such as the inverted clinging to self, it cannot be reversed, because the mind holds onto the side of the antidote and does not abandon it. For example, when one relies on fire when threatened by cold, even if one forces the fire to hold onto the cold, it will not hold onto it; or in seeing a place without snakes, even if one forces the arising of the clinging to a snake, it will not arise; or for someone who is habituated to a father, even if one forces the clinging to be non-father, it will not cling. Apply these examples in order. Even if one thinks like this, since harm is limitless and its causes are also limitless, it is impossible to abandon all of them. Like this, whatever form the faults of samsara may have, they are all born from the view of the perishable aggregate of clinging to self and what belongs to self. Without clinging to self, no fault can harm. And that clinging to self is merely an imputation of conceptualization arising from ignorance that does not understand the nature of things as they are, and is not true. Such ignorance, clinging to self, even though things are not established, will give rise to attachment to the appearance of self and what belongs to self. From this, towards the side that one holds onto, hatred arises towards the opponent who is constantly tormented, and pride arises from the appearance of one's own superiority, and jealousy arises from being unable to tolerate others, and so on, and for the very reason that so many other afflictions arise, the sutras say that the cause of faults is stupidity or delusion or ignorance. Also, other sutras say that the root of all the faults of samsara is the view of the perishable aggregate. These two are not each different causes, but the view of the perishable aggregate itself is ignorance, that is, the distinction of ignorance, the ignorance of the selflessness of the person. Therefore, when the cause, the view of the perishable, is abandoned, all the aspects of faults that depend on it are abandoned. Second, refuting the agama that is not made by a person. Divided into stating the prior position and refuting it. First, the Samkhyas and others say: The Vedas (the four Vedas such as the Rigveda) are true, because they are not made by a person. If asked: If they are not made by a person, how can it be established that they are true?", "json_output": { "original_tibetan": "原始藏文", "chinese_translation": "汉语翻译", "english_translation": "英语翻译