Tibetan
་ནོ། །གཉིས་པ། དེ་ལྟར་ལུང་ཚད་མར་མི་འདོད་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི་། །སྤྱི༷་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་ལུང་ཚད་མར་བཞེད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། མི་འགལ་ཏེ་འདིར་ལུང་ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེས་དགག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡོངས་སུ་བརྟག་པའི་ཁྱད་པར་མེད་ན་ལུང་གི་སྒྲ་ཙམ་གྱིས་ དོན་མ་ནོར་བར་གཞལ་མི་ནུས་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། དཔྱད་པས་དག་པར་མ་གྱུར་པའི་ལུང་ཙམ་ཚད་མར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྒྲ་ཙམ་ཚད་མར་བཟུང་བ་ལས་རྒྱུ་མཚན་གཞན་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུང་དེའི་དོན། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མི་བསླུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རིམ་བཞིན་ཚིགས་བཅད་རེ་རེས་བཤད་པའི་དབང་དུ་མཛད་དེ། ངག་གང་ལ་བླང་དོར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བའི་དོན་སྟོན་པ་ན་ངག་དེ་བསྟན་བྱའི་དོན་ལ་འབྲེལ་བ་ཅན་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དེ་ལ་ཕན་ཚུན་ཕན་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ནི་སེའུ་བཅུ་པའི་ངག་ལྟ་བུ་སྟེ། སེའུ་བཅུ་དང་ཁུར་བ་དྲུག །རི་དྭགས་པགས་པ་རྩྭའི་གོང་བུ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངག་དེ་ནི་ཕན་ཚུན་ཕན་པའི་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དཔེར་ན་ནད་ལ་ཕན་པའི་སྨན་གྱི་ཚུལ་འཆད་པ་ན་སྒྲའི་རྐྱེན་དང་རྣམ་འགྱུར་ལ་སོགས་པ་གཞན་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ངག་ཡིན་པ་དང་ནི། སྐྱེས་བུས་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཐབས་གང་ཡིན་པ་སྟོན་པ་དང་། མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་སོགས་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྐྱེས་བུའི་མངོན་འདོད་ཀྱི་དོན་དག་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ངག་ཡིན་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་གསུམ་ཡོད་པ་ལ་འཇུག་གི་དེ་གསུམ་མེད་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྟག་ཅིང་འཇུག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འབྲེལ་བ་ཡོད་ཀྱང་ཐབས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་ནི་དུག་ཞི་བའི་ཐབས་སུ་ཀླུ་འཇོག་པོའི་གཙུག་གི་ནོར་བུས་རྒྱན་བྱས་ན་ཕན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ལྟ་བུ་དང་། སྒྲུབ་ནུས་ཀྱང་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་ཉེར་མཁོ་མེད་པ་བྱ་རོག་གི་སོ་བརྟག་པ་ལྟ་ བུའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངག་རྣམས་ནི་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དུ་དཔྱད་པའི་ཁུར་ཀྱང་མི་ལེན་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པས་རྟོག་ལྡན་གྱི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་མི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲེལ་བ་སོགས་གསུམ་ཡོད་པ་དེ་ལ་འཇུག་པ་ན་ཡང་དེ་མཐོང་ཙམ་ནས་ལུང་ཡང་དག་ཏུ་ཁས་ལེན་པས་མ་ཡིན་ཏེ། དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཏེ་ཡིད་ཆེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་ཅེས་ག
Chinese
不应理。第二，如果这样不认为圣言量是可靠的，那么论师陈那说：“可信之语是不欺骗的，从共相中推断而得。”这样认为圣言量是可靠的，这难道没有相违吗？不会有相违，因为这里并不是否定圣言量不存在，而是说如果没有完全考察的差别，仅仅凭借圣言量的声音，就不能衡量意义而不出错。那些认为未经考察而纯粹是圣言量就可靠的人，他们只是把声音当作可靠的，除此之外找不到其他理由。因此，论师的圣言量的意义是，“可信之语”和“不欺骗的”以及“从共相中推断而得”是按照每个偈颂依次解释的方式来理解的。当显示对于哪些言语应该取舍或保持中立时，与所要表达的意义相关的言语，是成为所表达意义相互帮助的组成部分，而没有关联的言语就像“十个苹果”的说法一样。例如，“十个苹果和六个篮子，鹿皮和草堆。”等等，这些言语之间没有相互帮助的关联，就像在解释对疾病有益的药物时，提及声音的因素和表情等等其他事物一样。因此，具有关联的言语，以及能够证明人能够实现的方法，以及主要关于天界和解脱等人们渴望的目标的言语，才是应该探讨的言语，因为对于不具备这三个特点的言语没有必要进行探讨。也就是说，即使有关联，但不能实现方法，比如宣称用龙王颅骨上的宝珠装饰可以平息毒素。即使能够实现，但对于人的目标没有实际用途，比如检查乌鸦的牙齿。 像这样的言语，也不承担考察是否错误的责任，因为没有必要，所以有辨别能力的人不会介入。因此，在介入具有关联等三个特点的言语时，也不能仅仅因为看到就立即认为是正确的圣言量。而是要经过三种考察完全验证后，在确信的基础上才称为可信之语。
English
It is not reasonable. Secondly, if you do not consider the Agamas as reliable, then the teacher Dignāga said, "Trustworthy words are non-deceptive, inferred from the general characteristic." Is there not a contradiction in considering the Agamas as reliable in this way? There is no contradiction, because here it is not a denial that the Agamas do not exist, but it is said that without the distinction of complete examination, one cannot measure the meaning without error merely by the sound of the Agamas. Those who consider mere Agamas as reliable without being purified by examination, they only take the sound as reliable, and cannot find any other reason for it. Therefore, the meaning of the teacher's Agamas is that "trustworthy words," "non-deceptive," and "inferred from the general characteristic" are understood in the way that each verse is explained in order. When showing which words should be accepted or rejected or kept neutral, the words related to the meaning to be expressed become mutually helpful components of the meaning to be expressed, while unrelated words are like the saying "ten apples." For example, "ten apples and six baskets, deer skin and grass heap," etc., these words have no mutually helpful relationship, just like when explaining medicines that are beneficial for diseases, mentioning the factors of sound and facial expressions and other things. Therefore, the words that have a connection, and the methods that can prove that people can achieve, and the words that mainly concern the goals that people desire, such as heaven and liberation, are the words that should be discussed, because there is no need to discuss words that do not have these three characteristics. That is to say, even if there is a connection, but the method cannot be achieved, such as claiming that decorating with the jewel on the skull of the dragon king can pacify poison. Even if it can be achieved, but it has no practical use for the goals of people, such as examining the teeth of crows. Such words do not bear the responsibility of examining whether they are wrong, because there is no need, so discerning people do not intervene. Therefore, when intervening in words that have three characteristics such as connection, one cannot immediately consider them as correct Agamas just because they are seen. Rather, after fully verifying them through three examinations, they are called trustworthy words on the basis of conviction.
Tibetan
སུངས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་པ་ཚིག་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དང་། དོན་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་དང་། དགོས་པ་མེད་པའམ་དཔྱད་པས་མ་དག་པའི་ངག་གང་བྱུང་ལ་ལུང་དུ་བཞེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཞེས་པ་གང་ཡིན་སྙམ་ན། མཐོང་བ་མངོན་གྱུར་གྱི་དོན་དང་མ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལྐོག་གྱུར་དང་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡི་དོན་དེ་ལུང་གང་ནས་བསྟན་པ་དེ་དག་ལ་འཇལ་བྱེད་མངོན་སུམ་ཚད་མ་དང་། ལུང་ལ་མ་བརྟེན་པ་དང་ལུང་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་གནོད་པ་མེད་པའི་ངག་ནི་ཉེས་པ་ཟད་པའི་ངག་སྟེ་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་བསྟན་བཅོས་འདི་ཡི་མི་སླུ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སངས་རྒྱས་པའི་གཞུང་ལས་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་འདོད་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་ལྟ་བུ་ནི་གཞན་རིག་དང་རང་རིག་གིས་མངོན་སུམ་གྲུབ་པས་བསྟན་དོན་དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་ལ། མངོན་སུམ་དུ་མི་འདོད་པ་ནི་བདེ་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སྒྲ་དང་། ཐུན་མོང་བར་གྱུར་པའི་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་གཞན་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བར་ཁས་བླངས་པ་ཕལ་ཆེ་བ་དེ་དག་ཡིན་ལ། དེ་དག་མངོན་སུམ་མིན་པར་བསྟན་པ་ལྟར་ནམ་ཡང་མངོན་དུ་མཐོང་བ་མེད་པས་ན་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་ བསྟན་དོན་དེ་ལ་མ་གནོད་ཅིང་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ལུང་དེ་ཁོ་ནའི་ཚིག་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པར་རིགས་པས་བགྲོད་ནུས་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པས་རྗེས་སུ་དཔག་བྱར་བསྟན་པ་བདག་མེད་པ་སོགས་བདེན་པ་བཞིའི་དོན་བསྟན་པ་ལ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དེ་ལྟར་གྲུབ་ཅིང་། གཞན་གྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་བྱར་འདོད་པ་བདག་དང་གཙོ་བོ་སོགས་ཡོད་པ་ལ་འཐད་པ་མེད་པར་རྗེས་དཔག་གི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་དཔྱད་པས་དག་པ་ན་བསྟན་བཅོས་དེ་གཟུང་བར་བྱས་ནས་དེ་ལའང་ལུང་དེ་ལས་གཞལ་བྱ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་ལུང་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་ནི། རང་ཚིག་སྔ་ཕྱི་དང་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་ཡོད་མེད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། དཔེར་ན། ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་ཆོས་མིན་གྱི་རྒྱུ་དང་། དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་བའི་ལུས་ངག་གི་ལས་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་མིན་དུ་ཁས་བླངས་ནས། ཆོས་མིན་དེ་སྤང་ཕྱིར་འབབ་སྟེགས་ལ་ཁྲུས་བྱེད་པ་དང་མེ་ལ་མཆོང་བ་སོགས་ཐབས་སུ་བསྟན་པ་ནི་ཆོས་མིན་དེའི་རྒྱུ་དང་མི་འགལ་བས་ན་བད་ཀན་གྱི་ནད་ལ་མངར་སྣུམ་བསིལ་བ་བརྟེན་པས་མི་སེལ་བ་ལྟར་ར
Chinese
並非隨意將那些毫無關聯、不能實現意義、沒有必要或者未經審查的言論視為聖言。所謂的「完全考察」是什麼呢？對於從聖言中揭示的可見的顯現之義，以及不可見的隱蔽之物和極其隱蔽之物的意義，衡量它們的是現量 प्रमाण （pramāṇa，量）和不依賴聖言以及依賴聖言本身的兩種比量。沒有任何妨礙的言論是沒有過失的言論，具有這種特性的本論被稱為「不欺騙」。其中，佛教經論中被認為是現量境的五蘊等，由於他識和自識的現量成立，因此在所詮釋的意義上沒有現量不成立的過失。不被認為是現量的，如快樂等自性的聲音，以及共通的總相等，其他外道大多認為是現量。如所宣說的，它們不是現量，因為從未被現量所見，因此現量的量 प्रमाण （pramāṇa，量）不會妨礙或成立所詮釋的意義。此外，不僅僅依賴聖言的詞句，而是成為理性可以通達的境，因此被宣說是可比量的，例如宣說無我等四諦的意義時，通過事物力量而產生的比量可以成立。其他人認為可比量的，如我（ātman，梵文， आत्मा，自我的意思）和神我（pradhāna，梵文，प्रधान，主，本源的意思）等存在，由於沒有道理，因此通過比量的量 प्रमाण （pramāṇa，量）可以成立。這樣，通過現量和比量二者的考察而清淨後，才能接受該論典，並且在其中，對於聖言中揭示的極其隱蔽的差別，依賴聖言本身的比量是：推測自己的前後語句以及直接和間接意義是否存在矛盾。例如，貪、嗔、痴三者被認為是非法的根源，並且由它們引起的身體和語言的行為也被認為是非法的。為了消除這種非法，將在河壇沐浴和跳入火中等作為方法來宣說，這與非法的根源並不矛盾，就像對于痰病，依靠甜、油膩、寒冷之物無法消除一樣。
English
It is not the case that any speech that is unrelated, unable to accomplish meaning, unnecessary, or unpurified by examination is taken as scripture. What is meant by "thoroughly examined"? For those meanings of manifest phenomena that are seen, and for the meanings of hidden and extremely hidden things that are not seen, which are taught in the scriptures, the means of measuring them are direct perception (pramana) and the two types of inference, which do not rely on scripture and rely on scripture itself. Speech that is not harmed is speech that is free from faults, and this treatise, which possesses such qualities, is called "non-deceptive." Among these, in Buddhist scriptures, the five aggregates, which are considered to be objects of direct perception, are established by the direct perception of others' minds and one's own mind, so there is no fault of non-establishment by direct perception in the meaning that is being taught. What is not considered to be direct perception is sound, which is the nature of pleasure, and generality, which is common, etc., which are mostly claimed by other non-Buddhists to be direct perception. As it is taught that these are not direct perception, since they are never seen by direct perception, the means of direct perception does not harm or establish the meaning that is being taught. Furthermore, it is not only relying on the words of the scripture, but it has become an object that can be traversed by reason, so it is taught as something to be inferred. For example, when teaching the meaning of the four noble truths, such as selflessness, it is established by inference that arises from the power of things. Others consider things to be inferred, such as the existence of self (atman) and primordial matter (pradhana), but since there is no reason, it is established by the means of inference. Thus, after being purified by the examination of both direct perception and inference, that treatise should be accepted, and within it, for those distinctions of the extremely hidden that are taught in the scripture, the inference that relies on the scripture itself is: inferring whether there are contradictions between one's own earlier and later statements and between direct and indirect meanings. For example, attachment, hatred, and ignorance are considered to be the cause of non-virtue, and the actions of body and speech that are instigated by them are also considered to be non-virtuous. In order to abandon this non-virtue, bathing in the river and jumping into the fire are taught as methods, which do not contradict the cause of non-virtue, just as relying on sweet, oily, and cold things does not eliminate phlegm disease.