Tibetan
དོན་ཙམ་དུ་བསྟན། །དེ་ལས་གཞན་དུ་རང་མཚན་ཡོད་མི་འཐད། །དེ་ལ་ལུང་འགལ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་སྤང་། །དང་པོ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་པ་འདིས་གཙོ་བོ་མེད་པའི་དོན་དང་ཐ་སྙད་གང་ཡང་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ་འདི་ལྟར་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་གཙོ་བོ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་དེ་ལ། སྒྲ་དོན་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་གཙོ་བོ་མེད་ན་དེའི་སྒྲ་སྦྱོར་བའང་མི་འཐད་ལ། སྒྲ་མ་སྦྱར་ན་ཆོས་ཅན་མེད་ལ། དེ་མེད་ན་དགག་པ་ཡན་གར་བ་བརྗོད་དགོས་ནའང་དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་དགག་བྱའི་དོན་མ་བསྟན་པར་དགག་པའི་ཐ་སྙད་མི་རུང་ལ། ཆོས་ཅན་མེད་པས་རྟགས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པའང་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་སྦྱོར་ན་ཆོས་ཅན་གཙོ་བོ་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་ན་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་འགལ་ཞིང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱང་ལྡོག་པས་ན་རྟགས་དེས་དེ་ལྟར་ཁེགས་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྣང་བརྟག་མ་ཕྱེད་པའི་རྩོད་པ་སྟེ། སྒྲ་དོན་ཡོད་པས་ཆོས་ཅན་མེད་པ་སོགས་སྐྱོན་གསུམ་མེད་ཅིང་། རང་མཚན་མེད་པས་དམ་བཅའ་འགལ་བ་སོགས་གཉིས་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ་གཙོ་བོ་ཞེས་པ་སྒྲ་དོན་ཙམ་ལས་རང་མཚན་གང་ཡང་མེད་དེ། འདི་ལྟར་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བརྒྱུད་དེ་འོངས་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབས་ཤིང་སྒྲོ་བཏགས་པ་བུམ་པ་དང་སྐྱེ་བ་དང་གཅིག་པུ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དོན་དང་། བུམ་མེད་དང་རི་བོང་རྭ་མེད་དང་སྐྱེ་མེད་དང་གཅིག་མ་ཡིན་པ་སོགས་མེད་པ་འཇལ་བའི་སྒྲ་དོན་དང་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པ་ཤེས་བྱ་དང་གཞལ་བྱ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དོན་གྱི་ཆོས་ནི་ རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ་དེ་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱེད་པའི་སྒྲ་དེས་དེ་མིན་གཞན་བཅད་ནས་སྒྲའི་དོན་ཙམ་བློ་ཡུལ་དུ་འཕེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་དོན་ཙམ་གྱི་གཙོ་བོ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རང་མཚན་གྱི་གཙོ་བོའི་ཉེར་ལེན་ནམ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་དོན་རྐྱང་པ་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་གཙོ་བོའི་རང་མཚན་དེ་མ་དམིགས་པ་ནི། དེ་ལྟར་དངོས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཡིན་ནོ། །གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ནམ་རྟོག་སྣང་དེ་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་གཙོ་བོ་ཞེས་སྒྲ་སྦྱོ༷ར་ཞིང་ཆོས་ཅན་དུ་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྒྲ་དོན་གྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་རང་མཚན་མིན་ལ། དེ་རང་མཚན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བས་ཁྱབ་པ་ཡང་མེད་དེ་རང་མཚན་མེད་ཀྱང་སྒྲ་རྟོག་གིས་འཛིན་པ་ཙམ་སྲིད་པས་སོ། །
Chinese
仅仅是意义上的指示。除此之外，具有自相是不合理的。消除对此存在与经文相违的疑虑。首先，这种能知未见的推理无法成立任何关于“主”不存在的意义和术语，就像论师陈那所说的那样，“主是不存在的，因为没有见到”。如果作为具有声音、意义和功德三者的法的主不存在，那么它的声音组合也是不合理的。如果没有声音组合，就没有法。如果没有法，就必须说出毫无根据的否定，但那是不允许的，因为没有指示出所否定的意义，否定的术语是不允许的。由于没有法，作为宗法性的理由成立也是不可能的。如果进行声音组合，那么法主就存在了，这样一来，成立不存在就相违了，并且未见的理由也会退转，因此那个理由那样遮破是不合理的。那是没有区分显现和考察的争论。因为声音和意义存在，所以没有法不存在等三种过失。因为没有自相，所以消除了誓言相违等两种过失，因为“主”仅仅是声音和意义，没有任何自相。就像这样，从无始轮回中传递下来的习气所产生的分别念完全成立并虚构了瓶子、生和唯一等存在本身所表达的声音和意义，以及瓶子不存在、兔子角不存在、无生和非一等衡量不存在的声音和意义，以及依赖于两者的所知和所量等声音和意义的法，是三种，那三个作为所表达的声音，通过遮断那以外的其他，仅仅将声音的意义投射到智慧的领域中。因此，仅仅是声音意义的主，对于外境的自相的主的近取因或理由不具备，仅仅是声音意义，对于成立这一点，没有见到主的自相，那样成立无实有，是正确的理由。主的音声意义或分别念本身不是不存在，因为对它进行“主”的声音组合并作为法而安立。第二，声音意义的显现本身不是自相，并且它依赖于自相而产生也不是遍的，因为即使没有自相，也可能仅仅被声音分别念所执持。
English
It is merely an indication in terms of meaning. Other than that, it is unreasonable to have intrinsic existence. Eliminate the doubt that this contradicts the scriptures. Firstly, this inference of knowable non-apprehension cannot establish any meaning or term regarding the non-existence of the "chief," just as the teacher Dignāga stated, "The chief does not exist because it is not apprehended." If the subject, which possesses the three qualities of sound, meaning, and attribute, does not have a chief, then its sound combination is also unreasonable. If there is no sound combination, there is no subject. If there is no subject, one must state an unfounded negation, but that is not permissible because without indicating the meaning to be negated, the term of negation is not permissible. Since there is no subject, it is also impossible for the reason to be established as a property of the subject. If sound combination is performed, then the subject, the chief, exists, and in that case, establishing non-existence is contradictory, and the sign of non-apprehension also reverses, so it is unreasonable for that sign to refute in that way. That is a debate that has not distinguished between appearance and examination. Because sound and meaning exist, there are no three faults such as the non-existence of the subject. Because there is no intrinsic existence, the two faults such as contradiction of the vow are eliminated, because "chief" is merely sound and meaning, without any intrinsic existence. Like this, the sound and meaning that express the very existence of things like pot, birth, and oneness, which are completely established and fabricated by conceptual thought arising from habits passed down from beginningless samsara, and the sound and meaning that measure non-existence, such as the non-existence of a pot, the non-existence of a rabbit's horn, non-birth, and non-oneness, and the dharma of sound and meaning that relies on both, such as knowable and measurable, are of three types, and that sound, which makes those three expressible, by cutting off others besides that, merely casts the meaning of the sound into the realm of intelligence. Therefore, the chief who is merely the meaning of sound, for the material cause or reason of the chief of intrinsic existence of external objects, does not possess it, merely the meaning of sound, for establishing this, the non-apprehension of the intrinsic existence of the chief, thus establishing non-existence, is a correct reason. The sound meaning or conceptual appearance of the chief itself is not non-existent, because the sound combination of "chief" is applied to it and it is established as a subject. Secondly, the appearance of sound meaning itself is not intrinsic existence, and it is not necessarily the case that it arises dependent on intrinsic existence, because even without intrinsic existence, it is possible that it is merely apprehended by sound conceptual thought.
Tibetan
དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་སྒྲ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་རང་མཚན་ལ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་ཉིད་དེ་རང་མཚན་མེད་པར་སྒྲ་མི་འཇུག་ལ། སྒྲ་ཞུགས་ན་དེའི་བརྗོད་བྱ་རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཅན་དུ་འདོད་ན། ཞེ་འདོད་དང་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོས་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་དོན་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་རྟག་མི་རྟག་ཡིན་པ་མིན་པ་སོགས་མི་འདྲ་བར་བརྗོད་པའི་སྒྲ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིང་གཅིག་ལའང་རང་གིས་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ལས་ལ་ལས་ཤིང་རྟག་གོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་ལ་ལས་མི་རྟག་ཅེས་དང་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཡོད་མེད་སོགས་བརྗོད་པ་ནི་ཡོད་ཀྱང་། དེ་ཐམས་ཅད་ཤིང་གི་རང་མཚན་དེ་ལྟ་བུ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ་རང་མཚན་ནི་གང་ཡང་རུང་བ་ལས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པས་ན་དོན་མི་མཐུན་གྱི་བརྗོད་པ་དེ་དག་ལ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་མི་སྲིད་པར་ འགྱུར་རོ། །སྐྱོན་དེ་དང་དེ་བཞིན་དུ་འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ཡི་དོན་གྱི་ཡུལ་ལ་ཡང་སྒྲ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་དག་ད་ལྟ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཚིག་ཡིན་ནོ་ཅོག་ལས་འགའ་ཞིག་ཀྱང་བརྫུན་པ་ཡི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་ཇི་བརྗོད་ཀྱང་བརྗོད་བྱ་རང་མཚན་དེ་ལྟར་ཡོད་པས་ན་བརྗོད་པ་བརྫུན་པ་གཅིག་ཀྱང་སྲིད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཚིག་དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ཡི་དོན་ཏེ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་ཀྱི་རང་མཚན་གྱི་དངོས་ཡུལ་ཅན་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་སྒྲ་དོན་མེད་ཅེས་བསྙོན་པར་བྱས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དོན་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཅན་དེ་ཡང་ནི་སྤངས་པའམ་བསལ་བའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་བྱ་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚོགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་ལ་ཆོས་ཅན་གང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡན་གར་བའི་ཆོས་མེད་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཙམ་ཞིག་ནི་སྔར་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་དེ་ཙམ་ལ་ཤེས་འདོད་མེད་དོ། །སྒྲ་དོན་ཙམ་མེད་ཅེས་བསྙོན་པ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྒྲ་དོན་ལྟར་དོན་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་སོ་སོར་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། འཇུག་བྱའི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་སྟེ། དངོས་པོའི་རང་མཚན་འདི་ལ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དགོས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་འདི་ལ་རག་ལས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་སྒྲ་དོན་ཙམ་གྱིས་ནི་འབྲས་བུ་དེ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མེ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དོན་ཙམ་བློ་ཡུལ
Chinese
如果不是这样，所有声音都唯一地指向究竟的自相，没有自相声音就不会指向。如果认为声音指向的事物必然是自相，那么由于意愿和宗派各自所见的差别，对于事物、声音等，说成是常与无常、是与不是等不同的声音，因为是无因的缘故，就不会那样指向。例如，对于同一棵树，由于自己所见的差别，有些人说树是常的，有些人说树是无常的，同样，有些人说有心识，有些人说没有心识等等，虽然有这些说法，但所有这些都不是依赖于树的自相，因为自相不可能既是这样又是那样，所以对于意义不一致的说法，因为没有原因，所以那样说也是不可能的。同样的过失，对于过去和未生的事物的境，声音也不会指向，因为那些现在不存在的缘故。另外，所有的言辞中，没有一个是虚假的，因为无论说什么，所说的事物自相就是那样存在的，所以一个虚假的说法也不可能存在。因此，那些言辞是分别念的意义，认为是仅仅显现的境，而不是自相的真实境。因此，如果否认声音没有意义，那么因为舍弃或取消了所要成立的法的主要所依等声音意义的法性，所立和有法二者的集合就不能成为所立，而且没有以任何有法来区分的、漫无边际的所立，仅仅是无有法性等等，因为这在之前就已经成立了，所以对于仅仅是这些没有想要了解的。没有否认声音仅仅是意义的那些人，以声音意义那样对于意义有存在和不存在的各个方面的执着的差别。具有能入之果的事物本身就是应当考察的，因为事物的自相依赖于产生结果，需要的果仅仅依赖于此，而声音仅仅是意义并不能产生那个结果，例如，火这个声音仅仅是意识的境。
English
If it is not like that, all sounds uniquely point to the ultimate self-nature, and without self-nature, sounds will not point. If it is thought that what the sound points to must be self-nature, then due to the differences in what each intention and philosophical system sees, for things, sounds, etc., saying that they are permanent and impermanent, are and are not, etc., different sounds, because they are without cause, will not point in that way. For example, for the same tree, due to the differences in what one sees, some say the tree is permanent, some say the tree is impermanent, similarly, some say it has consciousness, some say it does not have consciousness, etc., although there are these statements, all of these are not dependent on the self-nature of the tree, because the self-nature cannot be both this way and that way, so for statements with inconsistent meanings, because there is no reason, it is impossible to say that way. The same fault, for the objects of past and unarisen things, sounds will not point either, because those do not exist now. Furthermore, none of all words are false, because no matter what is said, the self-nature of the thing said exists in that way, so a false statement cannot exist. Therefore, those words are the meaning of discriminating thoughts, and are considered to be merely appearing objects, not the true objects of self-nature. Therefore, if one denies that sounds have no meaning, then because the main support of the dharma to be established, etc., the nature of the sound meaning, is abandoned or canceled, the collection of the probandum and the subject cannot become the probandum, and the unbounded probandum that is not distinguished by any subject, merely the absence of dharma nature, etc., because this has already been established before, so there is no desire to know about just these. Those who do not deny that sounds are merely meanings, with the difference in the way that sound meanings are, for meanings, there are grasping of the various aspects of existence and non-existence. The thing itself that has the fruit of being able to enter is what should be examined, because the self-nature of things depends on producing results, and the needed fruit depends only on this, but the sound merely as meaning cannot produce that result, for example, the sound of fire is merely the object of consciousness.