Tibetan
་བུམ་པ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པའི་སྟེང་གི་ལྡོག་པ་དང་བདེན་མེད་སོགས་སྐད་ཅིག་དང་པོའི་དུས་ན་མེད། གསུམ་པའི་དུས་ན་མེད་ལ། རང་དུས་ན་ཡོད་ཀྱང་དེ་འདྲ་ནི་རེས་འགའ་བའི་རྟག་པའོ་ཞེས་འདོད་ན་ཡང་། དེ་འདྲའི་སྔར་མེད་ཕྱིས་མེད་སྐད་ཅིག་གཅིག་གི་ཡུན་དུ་ཡོད་པ་དེ་མི་རྟག་པར་མ་གྱུར་ན། རང་མཚན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་དེ་ཡི་ཚུལ་ལས་ལྷག་པར་མི་རྟག་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཡང་སྔར་མེད་གསར་དུ་ཡོད་ཀྱང་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ལ། སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཕན་ཆད་དུ་མི་སྡོད་ཀྱང་འགག་པ་མིན་ན་ནི། ཅི་ག་དེ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་འགྱུར་བས་ན། ལེགས་པར་དཔྱད་ན་ལྡོག་ལྡན་མེད་པར་དེའི་ལྡོག་པའང་བཞག་མི་ཤེས་པས་དེའི་རང་དུས་ལས་སྔ་ཕྱིར་བཞག་མི་ཤེས་ཀྱང་དེ་མི་རྟག་པར་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ལྡོག་ལྡན་དེ་གཞན་ལས་ལོག་པའི་ཆ་ནས་དེའི་ལྡོག་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་ཟད་ཀྱི་ལྡོག་པ་རང་གི་ཆ་ནས་དཔྱད་ན་དགག་བྱ་གཞན་དེ་ལ་མེད་པའི་ཆ་ཙམ་ལས་དེ་སྐྱེ་བ་སོགས་ཆོས་གཞན་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ དེ་ལ་མི་རྟག་པར་བཞག་རྒྱུའི་ངོ་བོ་གང་ཡང་མེད་པ་ལ་གནད་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་དེ་ལ་རྟག་པར་བཞག་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཡང་མེད་དེ། ལྡོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །གནས་དང་མི་གནས་རྟོག་པ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་ལ་མེད་ཀྱང་འགག་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟག་པའི་ཐ་སྙད་གདགས་ན་ཅི་འགལ་སྙམ་ན། སྐྱེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་སྒྲོ་མ་བཏགས་ན་ལེགས་ཀྱི་འགག་རྒྱུ་མེད་པ་ཙམ་གྱི་ཆ་ནས་དེའི་ངོ་བོ་རྟག་པར་རློམ་ན། དོན་ལ་མེད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་ཙམ་དུ་རྟོག་ངོར་སྣང་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའི་ཐ་སྙད་གདགས་ཀྱང་མི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྟོག་ངོར་སྣང་བ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་སྙམ་ན། རྟག་པར་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པར་ཟད་དོ། །དེས་ན་ཡོད་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པར་གསུངས་པ་ལ་དོན་གྱི་འགལ་བ་ནི་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཡང་ཟླ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་ཀྱི་ཟླ་གཉིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་གནད་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཟླ་བ་མ་དམིགས་པའི་སྔ་ཕྱིར་མེད་ཀྱང་དེས་ཟླ་བ་གཉིས་པ་ནི་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། མེད་པ་གསལ་སྣང་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཟླ་བ་གཉིས་གྲུབ་པ་མེད་པས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་ལྡོག་པའང་རྟོག་པའི་ཤེས་ངོར་ཚིག་གི་ཤན་གྱིས་གཉིས་སུ་སྣང་བར་ཟད་ཀྱི་དོན་གྱི་སྟེང་ན་ཐ་དད་པ་རྟག་པའི་ཚུ
Chinese
瓶子第二个刹那上的遮返和无实等，在第一个刹那的时候没有。第三个刹那的时候没有。虽然在自身的时间有，如果认为那样的东西是偶尔的常，如果那样的先前没有，之后也没有，在一个刹那的时间里存在的东西，如果不变成无常，那么自相的刹那也比它的方式更加无常地安立，因为没有理由，所以那两者会变得相同。而且，先前没有，新出现的，却不是产生。第二个刹那之后不驻留，却不是灭亡，那么，这真是太稀奇了！如是说，因此，如果好好地观察，没有遮返所依，它的遮返也无法安立，因此，虽然无法安立在它的自时之前之后，但它不会变成无常的理由是，遮返所依从其他事物返还的方面，称之为它的遮返，只是假立的形态而已，如果从遮返自身的方面观察，除了在遣除的彼者没有的部分之外，它并没有生等任何其他的法，因此， 在那之上没有安立为无常的任何体性，这是最根本的要点。如果是这样，那么在那之上也没有安立为常的体性，因为遮返自性不存在。安立和不安立不是分别。如是说。实际上虽然没有，因为没有灭亡的缘故。如果安立为常的名称，有什么相违呢？因为没有产生的缘故，不假立为常和无常是好的，仅仅从没有灭亡的方面，认为它的体性是常，实际上虽然没有，因为仅仅在一个刹那间在分别的面前有显现的缘故，安立为无常的名称，也不会有相违。如果认为在分别面前显现只是假立而已，那么，常也是假立而已。因此，对于所说有的事物遍及无常，在意义上没有任何相违。也就是说，显现为两个月亮是有的，但两个月亮成立是不存在的要点，因为显现为两个月亮，在没有见到月亮之前之后没有，但因此第二个月亮也不会变成常或无常，因为不存在只是明亮显现而已，因为两个月亮没有成立。同样，从事物上他体的遮返，也只是在分别的识面前，被词语的力量显现为二而已，但在意义上，他体是常的方
English
The negation and non-existence, etc., on the second moment of a vase do not exist in the first moment. They do not exist in the third moment. Although they exist in their own time, if one considers such things to be occasional permanence, if such a thing that did not exist before and does not exist after exists for the duration of a single moment, if it does not become impermanent, then there is no reason to establish the moment of self-character as more impermanent than its manner, so the two would become the same. Moreover, although it did not exist before and newly exists, it is not produced. If it does not remain after the second moment but is not destroyed, then how wonderful is that! As it is said, therefore, if one examines well, without a negation-holder, its negation cannot be established, so although it cannot be established before or after its own time, the reason why it does not become impermanent is that the negation-holder, from the aspect of turning away from other things, is called its negation, it is merely a form of imputation, but if one examines from the aspect of the negation itself, apart from the part that is absent in the other object to be negated, it does not have any other dharma such as arising, etc., therefore, there is no essence to be established as impermanent on it, which is the ultimate key point. If that is the case, then there is also no essence to be established as permanent on it, because negation is without essence. Abiding and non-abiding are not conceptualizations. As it is said. Although it does not exist in reality, because there is no cause for cessation. If one applies the term "permanent," what is contradictory? Because there is no cause for arising, it is good not to impute permanence or impermanence, but if one assumes its essence to be permanent merely from the aspect of not having a cause for cessation, although it does not exist in reality, because it exists as an appearance in the face of conceptualization for just a moment, applying the term "impermanent" would not be contradictory. If one thinks that appearance in the face of conceptualization is merely imputation, then permanence is also merely imputation. Therefore, there is no contradiction in the meaning of what is said that all existing things are pervaded by impermanence. That is to say, the appearance of two moons exists, but the key point is that the establishment of two moons does not exist, because the appearance of two moons does not exist before or after not seeing the moon, but therefore the second moon will not become permanent or impermanent, because it is merely a clear appearance that does not exist, because two moons are not established. Similarly, the negation that is different from the object is merely seen as two by the power of words in the face of conceptual consciousness, but in reality, the otherness is the way of permanence.
Tibetan
ལ་ཅན་དུ་ཡང་མེད་དོ། །འོ་ན་དོན་གྱི་གཞན་སེལ་ཀྱང་ཟླ་གཉིས་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དོན་གྱི་གཞན་སེལ་ཀྱང་དོན་གྱི་སྟེང་ན་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ནི་ཟླ་གཉིས་བཞིན་དུ་མེད་ཀྱང་། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པའི་ཤུགས་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ གྲུབ་པ་ན་མུན་པ་མེད་ཀྱང་། སྣང་བའི་སྟེང་ན་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་མུན་པ་མེད་པ་ཞེས་པ་གཞན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མུན་པ་མེད་ཅེས་པ་དང་སྣང་བ་ཡོད་ཅེས་པ་དོན་དུ་འགལ་བ་མེད་ལ་གཅིག་ཡོད་པ་ན་དེའི་ཤུགས་ལ་གཅིག་མི་འགྲུབ་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །ད་ནི་གཉིས་པ་ཡོད་པ་བཀོད་ཀྱང་མི་རྟག་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི། སྒྲ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་སྟེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀོད་པ་ན། ཆོས་ཅན་སྒྲ་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་ཞེས་གཟུང་བ་མེད་དེ། རྟགས་ནི་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་དུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་དུ་བྱེད་པ་མིན་པས་ན། དེ་ལྟར་སྒྲ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་བཀོད་མི་དགོས་པར། གཏན་ཚིགས་ཡོད་པའམ་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ཙམ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་ན། དངོས་པོའམ་ཡོད་པ་དེ་ཙམ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་གྱུར་པས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་མི་རྟག་པ་ཡི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་ཉམས་པ་མེད་དེ་ཁྱབ་པ་འགྲུབ་ནུས་སོ། །གསུམ་པ་གཙོ་བོ་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་དང་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་མི་མཚུངས་པའི་ཚུལ་ནི། གཙོ་བོ་ཡོད་པར་རྟགས་གང་གིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ། གཙོ་བོའི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཡོད་པ་སྟེ་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་གཏོགས་པ་ཇི་བཀོད་ཀྱང་དེ་ལ་གྲུབ་པ་མེད་དེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དོན་བྱེད་ནུས་པའམ་དཀར་པོ་ཡིན་པ་སོགས་བཀོད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ཡི་ཆ་ལ་བརྟེན་པ་ཤེས་བྱ་སོགས་སྒྲུབ་པའི་སྒྲ་དང་། ལུས་ཅན་མིན་པ་སོགས་དགག་པའི་སྒྲས་བསྟན་པའི་རྟགས་ཇི་བཀོད་ཀྱང་དངོས་པོར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀར་འཇུག་པས་དེ་སྒྲུབ་ལ་ འཁྲུལ་པ་ཅན་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ལ། མེད་པའི་ཆོས་དོན་བྱེད་ནུས་སྟོང་སོགས་བཀོད་པ་ནི་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་འགལ་བའི་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་ཤེས་བྱར་སྲིད་ཚད་ཀྱི་རྟགས་ཅི་བཀོད་ཀྱང་རྟགས་ལྟར་སྣང་གསུམ་ལས་འདའ་བ་མི་སྲིད་པས་གཅོ་བོ་ཡོད་པ་དེ་རྟགས་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་ཏེ་འགྲུབ་མི་ནུས་སོ། །བཞི་པ་ཡོད་པ་བཀོད་པ་འདི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཚུལ་དཔེར་བརྗོད་བཅས་བསྟན་པ་ལ། དངོས་དང་རྟག
Chinese
在其他方面也没有。如果这样，那么从意义上排除他者的观点，也会像二月一样无法成立吗？即使从意义上排除他者，在意义的层面上存在差异也像二月一样不存在。但是，事物本质完全确定的力量，并不是没有区分。虽然显现成立时没有黑暗，但在显现的层面上，没有与显现不同的黑暗，就像没有其他事物一样。因此，说没有黑暗和说有显现，在意义上没有矛盾，就像一个存在时，另一个不可能不成立一样。现在，第二种情况，即使陈述了存在，也能成为证明无常的正确标志的方式是：声音是所立宗，是无常的，因为是存在的。这样陈述时，不需要将声音作为所立宗的特点来理解为存在，因为标志是为了证明所立宗不具备的特点，而不是为了证明其具备的特点。因此，不需要陈述声音所特有的存在，而只需要将理由陈述为存在或事物。事物或存在本身成为了周遍，因此在证明对象无常的追随上没有缺失，因为能够成立周遍。第三种情况，将主物视为要证明的对象，并将存在作为标志，这两种方式并不相同。因为无法通过任何标志来证明主物的存在，即使在主物的本质尚未成立的情况下，陈述任何属于存在的法，也无法证明它的存在，就像为了证明石女的儿子存在，而陈述能起作用或白色等一样。如果依赖于存在和不存在两个方面，无论陈述知识等证明的词语，还是非有身等否定的词语所表示的标志，因为事物既可以存在也可以不存在，所以在证明时会产生迷惑，变得不确定。而陈述不存在的法，如能起作用的空性等，则会成为证明存在的矛盾标志。因此，无论陈述知识所能及的任何标志，都不可能超出三种相似标志，所以主物的存在无法通过任何标志来证明。第四种情况，陈述存在是正确标志的方式，以及例子的说明。事物和常
English
It also does not exist in other aspects. If so, wouldn't the exclusion of others in terms of meaning also become unestablished like the two moons? Even if the exclusion of others in terms of meaning does not exist as a difference on the level of meaning, like the two moons, the power of the essence of things being completely determined is not without distinction. Although there is no darkness when appearance is established, there is no darkness different from appearance on the level of appearance, just like there is no other. Therefore, saying there is no darkness and saying there is appearance are not contradictory in meaning, just as when one exists, it is impossible for the other not to be established. Now, the second case, even if existence is stated, the way it becomes a valid sign for proving impermanence is: sound is the subject, it is impermanent, because it exists. When stated in this way, it is not necessary to grasp existence as a characteristic of the subject sound, because the sign is to prove that the subject does not possess a certain characteristic, not to prove that it possesses it. Therefore, it is not necessary to state the existence specific to sound, but only to state the reason as existence or thing. The thing or existence itself becomes the pervader, so there is no deficiency in following the object to be proven, impermanence, because the pervader can be established. The third case, the way in which considering the principal as the object to be proven and stating existence as the sign are not the same is: it is not possible to prove the existence of the principal with any sign, because even if the essence of the principal is not established, no matter what is stated as belonging to the nature of existence, it will not be established for it, just like stating the ability to function or being white, etc., as proof of the existence of a barren woman's son. If relying on both aspects of existence and non-existence, whatever signs are indicated by words that prove knowable things, etc., or words that negate non-embodied things, etc., because things can apply to both existence and non-existence, it will become confusing and uncertain in proving it. And stating the nature of non-existence, such as emptiness that can function, etc., will become a contradictory sign for proving existence. Therefore, no matter what sign of the extent of knowledge is stated for it, it is impossible to go beyond the three pseudo-signs, so the existence of the principal cannot be proven by any sign. The fourth case, the way in which stating existence is a valid sign, along with examples, is shown. Thing and constant