Tibetan
་པར་སྟོན་པ་དེ་འདྲ་ཚིག་གིས་དངོས་སུ་མ་འཕངས་པར་ངོ་བོ་འབའ་ཞིག་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་གཉིས་པོ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་གཞན་རྟགས་དེ་དང་བདག་གཅིག་གིས་འབྲེལ་བ་ཅན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་འདོད་དེ། དཔེར་ན་འཇིག་པའམ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྒྲ་ལྟ་བུ་དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུར་སྟོན་པ་བྱས་པ་ཞེས་འགོད་པ་དང་། ཡོད་པ་ཞེས་འགོད་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྟགས་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པས་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་དུ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའང་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བརྗོད་ནའང་སྐྱེ་བ་དེ་ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ཕྱིར་བྱེད་ཆོས་ཐ་མི་དད་ཡིན་ཀྱང་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པར་དངོས་སུ་ཚིག་གི་ནུས་པས་འཕངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པའམ་དངོས་པོ་ལྟ་བུ་རྟགས་ སུ་བཀོད་པ་དེ་ལ་ནི་འབའ་ཞིག་པའམ་དག་པ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཞན་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་བློ་ཡུལ་དུ་འཕེན་མི་དགོས་པར་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེས་སྒྲུབ་ནུས་པས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་མམ་འབའ་ཞིག་པ་ཞེས་བྱ་ལ། གཞན་བློ་ཡུལ་དུ་མ་འཕངས་ཀྱང་ཚ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མེ་བཞིན་དེས་འགྲུབ་ནུས་པས་ན་གཞན་ལ་ལྟོས་མ་དགོས་པའམ། རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་རྟགས་སུ་སོང་བས་གཞན་གྱིས་དག་པར་བྱེད་མ་དགོས་པས་ན་དག་པ་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཡོད་པ་རྟགས་བཀོད་གཙོ་ཡང་མཚུངས་པར་རྩོད། །དེ་ལ་མི་མཚུངས་ལན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན། །དང་པོ། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱིའམ་གཙོ་བོ་ཡོད་དེ། ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས། ཚད་མའི་ཡུལ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར། །གཙོ་དང་རྗེས་འགྲོ་རྗེས་འགྲོ་མིན། །ཞེས་སྐྱོན་བརྗོད་པར་མཛད་དེ་གཙོ་བོའི་རང་མཚན་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་ཡོད་པ་དེའི་ཐུན་མིན་དུ་འགྱུར་གྱི་རྗེས་འགྲོ་མེད་ལ། སྤྱི་མཚན་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་སྤྱི་ཙམ་ནི་གྲུབ་ཀྱང་ཞེ་འདོད་ལ་མི་ཕན་པས་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ན་ཡོད་པ་ཙམ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལའང་སྐྱོན་འདི་མཚུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་བཀོད་རུང་ན། ཡོད་པ་ཙམ་ཡང་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་གཙོ་བོ་ཡོད་པའང་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ནི་སྤྱིར་ཡོད་ཙམ་མིན་ཏེ་ཆོས་ཅན་གཙོ་བོས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས་ན་དེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མི་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན། ཡོད་པའི་རྟགས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་འགྲོ་མེད་ལ། དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ ཁྱད་པར་བ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ནི་གཉིས་ཀར་འདྲ་བའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་པོ་དག་ལས་ཉམས་པར་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལན་ལ། བསྒྲུབ་བྱར་ཡོད་ཙམ་བཀོད་པས་དེར་མི་ཕན། །འདི་ལ་ཡོད་པ་ཙམ་བཀོད་རྟགས་སུ་འགྲོ། །དེས་ན་འདི་དང་གཙོ་ཡོད་མི་མཚུངས་ལ། །འདི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཚུལ་དཔེར་བརྗོད་བཅས། །དང་པོ། སྤྱི་དང་གཙོ་བོ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པ་དེ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མིང་དེར་བཏགས་ཤིང་དེ་བློ་ཡུལ་དུ་བྱས་པས་དེ་ནི་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ་མེད་པ་མིན་པ་ཙམ་དུ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ན་ནི་དངོས་པོ་སྤྱི་ཡི་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་རྟགས་དེས་གསར་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྤྱིར་བཏང་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཙམ་ནི་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ཡོད་པ་འདི་འདྲ་བ་ཡང་སངས་རྒྱས་པས་ཚད་མས་བཀག་པའང་མེད་དེ་བུམ་སོགས་ཡོད་པར་འདོད་པས་སོ། །དེས་ན་སྤྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་སྒྲུབ་འདོད་མེད་པས་ན་དངོས་པོ་དེ་ཀུན་གྱི་རྒྱུའམ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་རྟག་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཅན་རང་གི་ཞེ་འདོད་ལ་ཡོད་པའི་གཙོ་བོ་ཁྱད་པར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་འདིར་གཏན་ཚིགས་དེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་འདྲའི་གཙོ་བོ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་ཚད་མས་མ་དམིགས་པས་ན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་དེ་དག་དང་དེ་ཡི་ཡོད་པ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མི་གྲུབ་པས་མཐུན་དཔེ་གང་ནའང་གཙོ་བོའི་ཡོད་པ་ཉིད་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རྟགས་དེ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་མི་སྲིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་ཡོད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་དེ་ནི་སྤྱིར་བཏང་གི་ཆོས་ ཙམ་ལ་མི་གོ་བར་ཞེ་འདོད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གཙོ་བོས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་ཁྱད་པར་བ་དེ་དག་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྤྱི་དང་གཙོ་བོའི་འཁྲུལ་གཞི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ཙམ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་བྱེ་བྲག་རྣམས་ལས་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་དབང་གིས་སྤྱི་མཚན་ལ་རང་མཚན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཕྱེད་པར་གཙོ་བོའི་རང་མཚན་ཡོད་པར་རློམ་པ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་སྤྱིར་བཏང་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་རུང་བ་མིན་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གཞི་མ་གྲུབ་པ
Chinese
像那样不以言辞直接表达，而是将唯一的自性作为理由而安立的这二者，是为了成立所要成立的他法与该理由具有本体同一的联系而说的。例如，在成立坏灭或无常时，就像安立声音等是因缘所生的果一样，安立存在也是如此。因此，这二者理由中的前者称为“有待”，因为说“因为是所作”就表示依赖于作为因缘的其他事物，同样“因为是从勤作生”等等也是如此。即使说“具有生”，由于生是法自性，因此虽然能立法不异体，但依赖于因也是通过词语的力量而直接表达的。如果像存在或事物那样安立为理由，则称为“唯一的”或“清净的”，因为不需要将其他因等引入思维对象，理由的自性就能成立，因此称为“仅是自性”或“唯一的”。即使不将其他引入思维对象，也能像热性之于火一样成立，因此不需要依赖于其他，或者仅是自性成为理由，因此不需要由其他来清净，所以称为“清净的”。第二，安立存在为理由，与安立主物也同样争论。对此，显示不同等回答的差别。第一，外道们说：总的或主物是存在的，因为随顺于各个别法。对此，论师陈那说：以不了解量之境故，主与随行非随行。这样进行责难，因为想要成立主物的自相，但存在会成为它的不共，没有随行。如果是假立的总相，仅是总的成立，但对所希望的没有利益，因此是不了解后比量的境是总相。如果这样说，那么仅安立存在为理由，也有同样的过失，如果允许仅安立存在自性为因，那么仅存在又怎么不是所要成立的呢？如果那样，主物存在也会变成所要成立的。如果存在不是一般仅存在，而是由有法主物所区别，因此对它有随行。
English
Like that, not directly expressing with words, but establishing the unique self-nature as the reason, these two are said in order to establish that the object to be established, another dharma, has a connection of identity with that reason. For example, when establishing destruction or impermanence, just as establishing sound etc. as the result of arising from causes and conditions, establishing existence is also like that. Therefore, the former of these two reasons is called "dependent," because saying "because it is made" indicates dependence on other things that are causes and conditions, and similarly, "because it arises from effort" etc. are also like that. Even if saying "having birth," since birth is the self-nature of the dharma, therefore although it can establish the non-difference of the subject, relying on the cause is also directly expressed by the power of words. If something like existence or object is established as the reason, then it is called "unique" or "pure," because it is not necessary to introduce other causes etc. into the object of thought, the self-nature of the reason can establish it, therefore it is called "only self-nature" or "unique." Even if not introducing others into the object of thought, it can be established like heat to fire, therefore it does not need to rely on others, or only self-nature becomes the reason, therefore it does not need to be purified by others, so it is called "pure." Second, establishing existence as the reason, arguing with establishing the chief object is also the same. To this, showing the difference of unequal answers. First, the heretics say: The general or chief object exists, because it follows each individual dharma. To this, Master Dignāga said: Because of not understanding the realm of valid cognition, the chief and the follower are not followers. Thus making accusations, because wanting to establish the self-characteristic of the chief object, but existence will become its uncommon, there is no following. If it is a fabricated general characteristic, only the general is established, but it is of no benefit to what is desired, therefore it is not understanding that the realm of subsequent inference is the general characteristic. If saying like that, then only establishing existence as the reason also has the same fault, if it is allowed to only establish the self-nature of existence as the cause, then how is only existence not what is to be established? If so, the chief object existing will also become what is to be established. If existence is not generally only existence, but is distinguished by the subject chief object, therefore it has a following to it.
Chinese
如果认为不成立，因为存在的标志也被法性所区分，所以没有后随。像这样存在 特殊者没有后随，因为二者相同，所以在论式和所立二者上同样退失。如果这样说，第二个回答是：在所立上只安立存在没有用处。于此，只安立存在作为标志。因此，这和主有不相同。此标志是正确的，附带举例说明。第一，如果立宗说总和主有存在，因为对所有存在的法都安立了那个名称，并且将它作为意识的对境，那么它是将有无二者分开的存在的差别，如果仅仅是要成立不是没有，那么对于事物总体的法性，那个标志新成立的意义一点也不会成立，因为通常的事物存在已经成立了。像这样的存在，佛教徒也没有用量来遮止，因为他们也承认瓶等存在。因此，因为通常不希望成立所有事物存在，所以如果将成为所有事物之因或遍及者的具有常一等功德的自己意愿中的存在的特殊主张作为所立，那么在成立它的这个时候，那个论式会变成没有后随，因为像那样的主如石女之子一样没有被量所观察到，所以安立为标志的那些和它的存在没有成立后随，因为在任何相似的例子中，主的有自性都没有被观察到，所以不可能见到那个标志和后随。因此，如果主有自性是所立，那么它不是指通常的法 仅仅，而是指被意愿的法性主所区分的存在的特殊者，那些会变成所立。因此，总和主的错乱之处在于，对于所有法来说，仅仅是存在后随。虽然它和各个差别没有不同，但是由于执着于它，就将共相假立为自相，并且没有区分现量和比量的对境，就自以为主有自相。总之，通常存在并非不能成为所立，但是法性基础没有成立。
English
If it is thought that it is not established, since the sign of existence is also distinguished by the dharma, there is no subsequent occurrence. Thus, existence Those who are distinguished do not have subsequent occurrences, because the two are the same, so they are equally deficient in both the argument and the proposition. If so, the second answer is: It is useless to establish only existence in the proposition. Here, only existence is established as a sign. Therefore, this is not the same as the existence of the chief. This sign is correct, with examples. First, if it is proposed that the general and the chief exist, because that name is established for all existing dharmas, and it is taken as the object of consciousness, then it is the distinction of existence that separates existence and non-existence. If it is only to be established that it is not non-existence, then for the dharma of the general object, that sign will not establish any new meaning, because the general existence of the object has already been established. Such existence is not prevented by Buddhists with valid cognition, because they also admit that pots and so on exist. Therefore, since it is not generally desired to establish the existence of all objects, if the special claim of existence in one's own intention, which has qualities such as permanence and oneness, which has become the cause or pervader of all objects, is taken as the proposition, then at the time of establishing it, that argument will become without subsequent occurrence, because such a chief is not observed by valid cognition like the son of a barren woman, so those established as signs and its existence do not establish subsequent occurrence, because in any similar example, the existence of the chief has not been observed, so it is impossible to see that sign and subsequent occurrence. Therefore, if the existence of the chief is the proposition, then it does not refer to the general dharma Only, but refers to the special existence distinguished by the dharma chief of intention, those will become the proposition. Therefore, the confusion between the general and the chief lies in the fact that for all dharmas, only existence follows. Although it is not different from the various distinctions, because of clinging to it, the general characteristic is falsely established as the self-characteristic, and without distinguishing the objects of direct perception and inference, it is assumed that the chief has self-characteristic. In short, general existence is not impossible to become a proposition, but the basis of dharma is not established.