Tibetan
་ཆ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་མཁར་གཞོང་ལ་རྒྱ་ཤུག་བརྟེན་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་ན་རེ་རེ་བཞིན་ལྡོག་པ་ཐུག་མེད་དུ་ཡོད་ཅིང་། ཡོད་པ་དེས་ལྡོག་ལྡན་ལ་རང་མིན་པ་སྤོང་བའི་བྱ་བ་གང་ཡང་མ་བྱས་པས་ལན་ཆགས་ཀྱི་བུ་ཚ་བཞིན་དུ་ཕན་པ་མེད་པར་ཟད་དོ། །ཚིག་རྐང་འདི་གཉིས་འགྲེལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་མང་ལ་དོན་དུ་མི་འགལ་ཀྱང་རང་འགྲེལ་གྱི་བབས་དང་བསྟུན་ནས་འདི་ལྟར་བཤད་དོ། །དེས་ན་ལྡོག་པ་ལ་དངོས་པོ་གང་ཡང་མེད་པས་དོན་གྱི་སྟེང་ན་ཐ་དད་དུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །སྒྲ་བློའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ནི་ཆོས་གཅིག་ལའང་དུ་མར་འབྱེད་རུང་བས་ཆོས་ཅན་བུམ་པའི་སྟེང་ན་བུམ་མིན་ལས་ལྡོག་པ་ཡོད་པ་སྐད་དུ་བསྟན་ཀྱང་རང་མིན་མ་བསལ་བར་སེམས་པ་བཟློག་པའི་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཙམ་དུ་དེ་སྐད་བསྟན་པ་ལ་ནི་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་མོད། སྒྲའི་ཤན་ཞུགས་པ་ལྟར་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་ ཡོད་པར་སེམས་པ་ནི་འཁྲུལ་བ་འབའ་ཞིག་གོ། །དེས་ན་དོན་རང་མཚན་གྱི་སྟེང་ན་སྔོན་པོ་ཉིད་རྫས་སུ་ཡོད་ཀྱི་ལྡོག་པ་རྫས་སུ་མེད་པར་བཏགས་པའི་ཆ་ཙམ་ཡིན་པས་དོན་གྱི་གཞན་སེལ་མེད་པར་བཞེད་པའང་ཐ་དད་པའི་རྫས་སུ་མེད་པར་གཞལ་བའི་ཐུགས་བཞེད་ལ་འགལ་བ་མེད་མོད་ཀྱི། སྔོན་པོ་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་སྔོ་མིན་བསལ་བ་ནི་དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་པར་གནས་པའི་འབྲལ་མི་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དོན་རང་མཚན་གྱི་གཞན་སེལ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་འདི་སེལ་འཇུག་གི་ཐ་སྙད་སྨྲ་བའི་སྐབས་སུ་ཁས་མི་ལེན་པར་འོས་མེད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཕྱོགས་འཛིན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སེལ་བ་དངོས་མེད་དང་སྔོན་པོ་དངོས་པོ་ཡིན་པས་སྔོན་པོ་ཉིད་སྣང་ཡུལ་དུ་ཡོད་མོད། སེལ་བ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་དེ་གཉིས་དོན་ལ་གཅིག་ཅེས་པའང་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་དེའི་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་ན། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་འདི་ལ་ཆིག་རྐྱང་རེ་ཁོ་ནས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མི་སྣང་སྟེ། སྒྲུབ་པས་ཀྱང་དགག་པ་ཤུགས་ལ་སྟོན་པ་དང་། དགག་པས་ཀྱང་ཡོངས་གཅོད་གྲུབ་པ་ལྟ་བུར་མི་སྟོན་པ་མེད་པས་སྔོན་པོར་སྣང་བས་སྔོ་མིན་མ་བསལ་ཞེས་བཞག་པར་དཀའ་བས་ན་སྣང་ཡུལ་སྒྲུབ་པ་གཙོ་ཆེ་བས་རྣམ་བཅད་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་དང་། གཞན་སེལ་དགག་པ་གཙོ་ཆེ་བས་ཡོངས་གཅོད་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་ལྟར་གོ་ཞིང་སོ་སོའི་ལྡོག་པ་ནས་ཕྱེ་ན་མ་འདྲེས་པར་འཆད་དུ་ཡོད་མོད། དོན་བུམ་པའི་ངོ་བོ་ལ་མི་རྟག་པ་གྲུབ་ཀྱང་ཐ་དད་པར་མེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་སྒྲ་རྟོག་གི་ཐ་སྙད་གང་ཡང་མི་འཇུག་ཀྱ
Chinese
如果将已成为实物的部分，如在城堡地基上依靠红柳树那样存在，那么每一个反体都将是无限的。由于存在者没有对反体做任何排除非己之行为，所以就像罪孽的子孙一样毫无用处。这两句词，各注释家的解释方式有很多不同，但实际上并不矛盾，只是按照自释的立场进行如此解释。因此，反体没有任何实物，所以在意义上丝毫没有差别。声音和思维的术语，即使对于同一事物，也可以分为多种，所以在作为所知事物的瓶子上，虽然口头上说存在着与非瓶子的反体，但因为没有排除非己，仅仅是作为遣除心识的决断之境而如此说，所以丝毫没有矛盾。然而，如果像受到声音的影响一样，认为在意义上存在差别，那就纯粹是错觉。因此，在意义自相上，蓝色本身是实体，而反体不是实体，只是假立的部分，所以认为意义上没有他者的排除，也与认为不存在差别实体的想法没有矛盾。仅仅因为是蓝色就排除了非蓝色，这是在意义上无差别而存在的不可分割性，因此，主张意义自相存在他者排除的这一方，在谈论排除和进入的术语时，必须承认，因为这是无可辩驳地成立的，所以应该支持这一方。如果认为排除是非实有，而蓝色是实有，所以蓝色本身存在于显现之境，但排除本身如何存在呢？认为这两者在意义上是一体也只是假立，因为它们不可能有共同的基础。那么，对于否定和肯定的术语，不能仅仅用一个单独的词就完全表达，因为肯定也暗示着否定，否定也暗示着完全的断除，所以很难说因为显现为蓝色就没有排除非蓝色，因此，显现之境以肯定为主，所以决断是暗示成立的，而他者排除以否定为主，所以完全断除是暗示成立的，应该这样理解，如果从各自的反体来区分，就可以毫不混淆地进行解释。但经中说，对于瓶子的本体来说，无常是成立的，但不是不同的。因此，对于意义本身的本体来说，任何声音思维的术语都不适用。
English
If the part that has become a real object exists in the manner of relying on a tamarisk tree on the foundation of a castle, then each counter-entity will be infinitely present. Since the existent has not done anything to abandon what is not itself to the counter-entity, it is as useless as the descendants of sin. There are many different ways of explaining these two verses by the commentators, but in fact they are not contradictory, but are explained in this way in accordance with the position of the self-commentary. Therefore, since there is no object in the counter-entity, there is no difference in meaning at all. The terms of sound and mind can be divided into many even for the same thing, so on the vase as the object of knowledge, although it is verbally said that there is a counter-entity from the non-vase, since it does not exclude the non-self, it is only said as the object of the determination to reverse the mind, so there is no contradiction at all. However, if, like being influenced by sound, one thinks that there is a difference in meaning, it is purely an illusion. Therefore, in the meaning of self-character, blue itself is a substance, but the counter-entity is not a substance, but only a nominally established part, so the view that there is no exclusion of others in meaning is not contradictory to the idea that there is no different substance. Just because it is blue, it excludes non-blue, which is an inseparable existence without difference in meaning, therefore, this side that claims that there is exclusion of others in the meaning of self-character must be admitted when talking about the terms of exclusion and entry, because it is established without irrefutability, so this side should be supported. If it is thought that exclusion is non-existent and blue is existent, so blue itself exists in the realm of appearance, but how does exclusion itself exist? To think that these two are one in meaning is only nominal, because they cannot have a common basis. Then, for the terms of negation and affirmation, it does not seem to be completely expressed by only one single word, because affirmation also implies negation, and negation also implies complete severance, so it is difficult to say that because it appears as blue, it does not exclude non-blue, therefore, the realm of appearance is mainly affirmation, so the determination is impliedly established, and the exclusion of others is mainly negation, so the complete severance is impliedly established, it should be understood in this way, and if it is distinguished from each counter-entity, it can be explained without confusion. But the sutra says that for the essence of the vase, impermanence is established, but it is not different. Therefore, for the essence of the meaning itself, no terms of sound and thought apply.
Tibetan
ང་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་རྣམས་དོན་ལ་མི་བསླུ་བར་ཡང་འདོད་དགོས་པས་ན་ཐ་སྙད་དེ་ལྟར་ ཁས་ལེན་པའི་ལུགས་ལྟར་བདེ་བར་སེམས་སོ། །རྩོད་པ་བཞི་པ་སྒྲ་རྟོག་ཕྱི་མ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་སྤང་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཤིང་དང་ཤིང་མིན་ལས་ལོག་པ་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་དེ་ལྟར་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་སྤྱི་ཡང་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། ལྡོག་པ་མི་རྟག་པ་དང་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་སྒྲ་དེ་ཉིད་བློས་བཟུང་བ་ན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་ཀྱང་བཟུང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་སྒྲ་དང་ཚད་མ་ཕྱི་མ་འཇུག་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རང་མཚན་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པས་ནི་ཉེས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྟོག་ཡུལ་ན་རང་མཚན་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཐ་དད་པ་བཅད་དུ་ཡོད་པས་ནི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་རྫས་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲོ་འདོགས་པ་ཙམ་བསལ་བའི་དགག་པ་དངོས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བསལ་དུ་མེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ་ཕྱི་ནང་གི་འཁྲུལ་རྒྱུས་དངོས་པོ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྩོད་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་གྱི་ན་སྟེ་འདི་ལྟར་སྣང་བརྟག་བསྲེས་ནས་འཛིན་པ་རྟོག་པའི་བློ་ངོར་ཞེན་པའི་དབང་གིས། རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲེས་པའི་དོན་སྒྲ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་བཟུང་ནས་འཁྲུལ་བ་དེ་དག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ན་མི་རྟག་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་བྱས་པ་སོགས་རྟགས་ནི་གཅིག་པུ་དེ་ཡིས་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟག་པ་གཅོད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་གཞན་སྒྲ་དང་རྟགས་དེས་མི་གཅོད་ལ། དེ་འདྲའི་སྒྲའི་ཡུལ་དེ་ལ་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པ་དག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཡི་རང་མཚན་དུ་གྱུར་པ་དངོས་པོའི་བརྗོད་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་དེ། རྟོག་བློའི་སྣང་ཡུལ་སྒྲོ་བཏགས་ལ་གཞན་བསལ་བའི་ཆ་ཙམ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། སྒྲ་གང་གིས་བརྗོད་བྱ་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ལས་རང་མཚན་དེའི་ཆོས་མ་ལུས་པར་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་དུ་འོང་བ་ནི། རང་དང་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཡུལ་དངོས་པོ་གཅིག་པོའི་ནུས་པ་ལས་ཡིན་གྱི་བློའི་ནུས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་རྟོག་པ་འདིའི་ཡུལ་དུ་ནི་རང་མཚན་དེ་མེད་པས་ན་ཉེས་པ་དེ་མེད་དོ། །དངོས་པོའི་སྟེང་ན་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་སྒྲ་རྟོག་གིས་རང་ཡུལ་གྱི་ལྡོག་པ་ལ་རིམ་བཞིན་ཐ་དད་པར་འཇུག་པ་དེས་ན་རྟག་པ་དང་མ་བྱས་པ་སོགས་སྒྲོ་འདོགས་སོ
Chinese
我因为也必须认为，所有意义相同的词语在意义上不会欺骗，所以乐于接受如此承认词语的方式。第四个辩论是，驳斥后来的声音概念成为无意义的过失：如果树和非树的差别不是不同的，那么，因为也不想要除此之外的共相。当以心识把握与无常的差别无有不同的声音时，也将把握与此无有差别的所有法。如果这样，后来的声音和量进入将变得无意义。如果这样说，因为自相上差别没有成立，所以不会有这个过失，因为在概念的对境中不显现自相。对于概念来说，因为可以断除不同的增益，所以不会有差别的反体的实有，因为仅仅遣除增益的否定是无实的缘故。对于概念来说，不会有无法遣除增益的情况，因为内外错乱的因由，有可能将事物颠倒执着。因此，这样的辩论是由于以混合显现和考察的方式执着，在概念的心识面前，由耽著恒常等和混杂之义的声音等一个，执着为无常等而产生的错乱，在辨别那些时，从称为无常的声音中，成立它的已作等作为理证，仅仅那一个理证在声音之上，做着断除恒常的作用，其他的增益，声音和理证不会断除。在那样声音的境上，由其他分别断除者所区分的，成为自相的事物的所诠释什么也没有，因为概念心识的显现境，仅仅显示增益上遣除其他的分。 如果任何声音以成立所诠释的自相事物的方式进行表达，那么从中将全部通达那个自相的法，这是从与自己和自性无有差别的法等无有差别的境，唯一事物的能力而来的，不是从心识的能力而来的。因此，因为在这个具有遣除之境的概念的境中没有那个自相，所以没有那个过失。即使在事物之上没有差别的反体，声音概念也次第在自己的境的反体上以差别的方式进入，因此是恒常和非所作等的增益。
English
I also must believe that all synonymous terms do not deceive in meaning, so I am happy to accept the way of acknowledging terms in this way. The fourth debate is to refute the fault of the later sound concept becoming meaningless: If the difference between a tree and a non-tree is not different, then, because one does not want a universal other than that. When the sound that is not different from the difference of impermanence is grasped by the mind, all the dharmas that are not different from it will also be grasped. If so, the later entry of sound and valid cognition will become meaningless. If you say so, because the difference is not established on the self-character, this fault will not occur, because the self-character does not appear in the object of concept. For the concept, because different superimpositions can be cut off, there will be no real existence of different reverses, because the negation of merely eliminating superimpositions is unreal. For the concept, there will be no situation where superimpositions cannot be eliminated, because due to the causes of internal and external confusion, it is possible to grasp things upside down. Therefore, such a debate is due to clinging to the mind of the concept by grasping in a mixed appearance and examination manner, from one sound and so on of clinging to permanence and so on and mixed meanings, grasping as impermanence and so on, when distinguishing those, from the sound called impermanence, establishing its made and so on as a reason, only that one reason on the sound, doing the action of cutting off permanence, other superimpositions, the sound and the reason will not cut off. On that kind of sound object, there is nothing that is distinguished by other separate cutters, which becomes the self-character of the thing to be expressed, because the appearing object of the conceptual mind only shows the part of eliminating others on the superimposition. If any sound expresses in the way of establishing the self-characterized thing to be expressed, then from that, all the dharmas of that self-character will be understood, this is from the power of the only thing that is not different from the dharmas that are not different from oneself and one's own nature, not from the power of the mind. Therefore, because that self-character is not in the object of this concept with the object of elimination, there is no that fault. Even though there is no different reverse on the thing, the sound concept enters in a different way in sequence on the reverse of its own object, therefore it is the superimposition of permanence and unmade and so on.