Tibetan
ས་ལྡོག་པ་ཡིས། །དངོས་པོ་དེ་ཡི་ཆ་འགའ་ཞིག །རྟོགས་འགྱུར། ཞེས་པ་སྟེ། བཤད་མ་ཐག་པའི་དོན་དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲས་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཡིས་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ཡི་ཆ་འགའ་ཞིག་སྟེ་རང་མཚན་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པའི་ལྡོག་ཆ་ལས་རིགས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་སྤྱི་བློ་ལ་བརྟེན་ནས་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་ཞེན་ཅིང་དོན་རྣམས་ཀྱི་ལྡོག་པ་དེ་དག་གོ་བའམ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པས་གཞན་སེལ་དེ་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་དུ་རབ་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་གམ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སྒྲས་གོ་བར་བྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྡོག་ལྡན་དངོས་པོའི་རང་མཚན་འཛིན་ཞེས་པའི་ལུང་དོན་ལ་དོགས་པའང་བསལ་ལོ། །ཡང་ལུང་གཉིས་པ། སྒྲས་ནི་དོན་གཞན་ལས་ ལྡོག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་དག་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སེལ་བ་འདི་ལའང་རང་གི་ངོ་བོ་ལྡོག་ལྡན་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་མོད་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ལས་རྟོག་ངོར་བུམ་པ་སྣང་བརྟག་འདྲེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་རྟོ༷གས་པའམ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས། གཞན་བུམ་མིན་ལས་བཟློག་པའང་དོན་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་ཞིང་ཚུལ་དེ་ལ་ནི་དངོས་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་སྤྱི་ལྟ་བུ་ལྡོག་ལྡན་ལས་ཐ་དད་པའི་སེལ་བ་འགའ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་གཞན་འགའ་ཡང་སྟེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཀྱི་དེ་མིན་བཅད་པའི་དངོས་མེད་ལ་སེལ་བ་ཞེས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་ལྡོག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་ལྡོག་པ་དང་ལྡོག་ལྡན་ཐ་དད་པ་སྐྱེས་བུ་དང་དབྱུག་པ་བཞིན་དུ་དོན་ལ་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པའི་ཆ་ནས་བརྗོད་པས་ན་གཅིག་གོ་བས་ཅིག་ཤོས་དོན་གྱིས་གོ་བ་དེ་ཙམ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཞེས་བརྡ་སྦྱར་བ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་གཞི་དང་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མེད་དོ། །ལུང་གསུམ་པ་ནི། སྒྲས་ནི་དོན་གཞན་སེལ་བར་བྱེད་ཅིང་རང་གི་དོན་རྗོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲས་ཤིང་མིན་གཅོད་པ་དང་ཤིང་སྒྲུབ་པའི་སྒྲས་དེ་ཡུལ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིང་དང་ཤིང་མིན་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་ཡོད་པ་མིན་པས་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་པ་མེད་དེ་ཤིང་སྒྲས་ཤིང་མིན་བཅད་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཤིང་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ལས་ཐ་དད་དུ་མེད་དོ།
Chinese
以遣返之方式，事物之部分得以理解。此乃指，方才所说之义，学派正量部以“树”之声，以自他遣返之方式，外境事物之部分，即从自相中分离之遣返部分，从类别上理解，依赖于普遍概念，执着于单一显现，理解或认识事物之遣返，以此极善宣说他者遣返乃声音之真实对象，即以遣返之方式，声音使事物之差别或特殊之法得以理解。并非依赖于遣返而执持具有遣返事物之自相，此经文之义之疑惑亦已消除。又，第二经文云：声音乃从他物 遣返，而宣说被区别之事。此亦指，于此遣返中，亦无丝毫自身之体性与遣返事物分离而成立者，然从瓶等之声音中，于分别念之境，以瓶之显现与分别念混合之方式，认识或显现彼者本身，亦以意义而理解从非瓶之遣返，此即称为遣返，于此方式中，从事物中如他物之总相，以与遣返事物相异之某些遣返而区别，亦无其他任何事物，仅是对断除彼者之非事物施以遣返之名称而已。因此，所谓以遣返而区别之意义，并非遣返与具有遣返者如人和杖般在意义上成立，而是从相互之间一者不存在另一者之角度而言说，因此理解一者即以意义理解另一者，仅此而已，称之为区别，并非以所区别之基础和所区别之法之方式在意义上存在差异。第三经文是：声音遣除他物，并陈述自身之义。如此，以“树”之声，断除非树，以及以树成立之声，亦非显示彼二者为不同之境，树与非树相互之间一者不存在另一者，因此由于相互排斥而存在，故无异体之陈述，以树之声断除非树，仅此而已，即成立为树本身，而无差异。
English
By way of exclusion, some aspects of things are understood. This means that, the meaning just mentioned, the school of Dignāga, with the sound of "tree," by way of excluding from others, some aspects of external objects, that is, the excluding part separated from its own characteristics, understood from the category, relying on the universal concept, clinging to a single appearance, understanding or recognizing the exclusion of things, thereby excellently explaining that the exclusion of others is the real object of sound, that is, by way of exclusion, the sound makes the difference or special dharma of things understood. It is not based on exclusion to hold the self-characteristics of things with exclusion, and the doubt about the meaning of this scripture has also been eliminated. Also, the second scripture says: Sound is from other things Excluding, and declares the things that are distinguished. This also means that, in this exclusion, there is not even a little bit of its own nature established separately from the excluded things, but from the sounds of vases, etc., in the realm of discrimination, in the way that the appearance of the vase is mixed with discrimination, recognizing or appearing the object itself, and also understanding the exclusion from non-vase in meaning, this is called exclusion, in this way, from things like the general appearance of other things, distinguished by some exclusions different from the excluded things, there is nothing else, only the name of exclusion is applied to the non-things that are cut off from it. Therefore, the meaning of being distinguished by exclusion is not that exclusion and the one with exclusion are established in meaning like a person and a staff, but from the perspective that one does not exist in the other, therefore understanding one means understanding the other in meaning, that's all, it is called distinction, not that there is a difference in meaning in the way of the basis of distinction and the dharma of distinction. The third scripture is: Sound eliminates other things and states its own meaning. In this way, with the sound of "tree," cutting off non-tree, and the sound of establishing tree, it is not also showing that the two are different realms, tree and non-tree do not exist in each other, so because they exist in mutual exclusion, there is no statement of heterogeneity, the sound of tree cuts off non-tree, that's all, that is, it is established as the tree itself, and there is no difference.
Tibetan
།དེས་ན་ལྡོག་པ་འདི་ལ་རང་གི་ངོ་བོའམ་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ་ གཞན་ཡིན་པ་རྣམ་པར་བསལ་བ་ཙམ་གྱི་དགག་པའི་ཆའོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ནའང་སྒྲ་ཡི་སྟོབས་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པ་ལྟར་འཕངས་པའི་ཤན་གྱིས་དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་འཁྲུལ་བའི་བློ་ཡིས་བསླད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་མ་གྲུབ་བོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ལྡོག་པ་འདི་དོན་དམ་པར་ཏེ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུང་གསུམ་པོ་དེས་སྒྲས་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་གཞན་སེལ་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཞིང་གཞན་སེལ་ཞེས་བྱ་བའང་ལྡོག་ལྡན་ལས་ཐ་དད་པའི་ལྡོག་པ་དངོས་པོར་སྟོན་པ་དང་། དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྒྲ་ཡུལ་དངོས་པོར་བཞེད་པ་མིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་ལྡོག་པ་ཉིད་དངོས་པོར་འདོད་ན་མི་འཐད་དེ་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཨ་ག་རུའི་དངོས་པོ་ལས་དེའི་ལྡོག་པ་ནི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ་དངོས་པོ་རང་མཚན་དོན་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་སྟེང་གི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་དགག་པའི་ཆ་ཡིན་པས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཨ་ག་རུ་འདི་དེ་མ་ཡིན་པ་གཞན་ལྕགས་ལ་སོགས་པ་འདི་ལས་ཐ་དད་པའམ་གཞན་ཡིན་ནོ་ཅེས་ནི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཨ་གར་དེ་ཉིད་དེ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མི་བརྗོད་པ་ཞིག་ན་ཨ་གར་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ལྕགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཤིང་འདི་ལ་ཤིང་མིན་ལས་ཐ་དད་ཅེས་མི་བརྗོད་མི་སེམས་པ་ཞིག་ན་ཤིང་དེ་ཤིང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཤིང་མིན་ལས་མ་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤིང་དེ་ཤིང་མིན་ལས་ཐ་དད་པར་བརྗོད་ཀྱང་དེའི་ཐ་དད་པའི་ཆ་དེ་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་པར་གྱུར་ན། ཤུག་པའི་སྟེང་ གི་ཤིང་མིན་པ་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་ཤུག་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནམ། ཤུག་པ་ལས་གཞན་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཞིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཤིང་མིན་ལས་ལོག་པ་ནི་ཤུག་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཙནྡན་ལ་སོགས་པ་ཤིང་མིན་པར་ཐལ་ཏེ་ཤུག་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཤུག་པའི་སྟེང་ན་ཤིང་མིན་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་དངོས་པོར་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཤུག་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཤིང་མིན་ལས་མ་ལོག་པའམ་ཤིང་མིན་ལས་ཐ་དད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཤུག་པ་ཤིང་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཤུག་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཤིང་མིན་ལས་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་དོན་གྱི་སྟེང་ན་དེའི་རང་མིན་བསལ་བའི
Chinese
因此，这个遮遣（ལྡོག་པ་）丝毫没有自己的体性或事物，仅仅是排除他者的否定部分。即使如此，由于语言的力量，似乎像已经成立了完全断除自身体性一样，被抛出的影响会让人觉得它具有事物，这完全是被错误的意识所迷惑，实际上并没有成立。正是因为这个原因，这个遮遣在胜义谛中，也就是作为事物而存在是不成立的。因此，论师的这三条引文表明，语言所表达的真实对象是排除他者，而所谓的排除他者，也不是指与具有遮遣的事物不同的、作为事物的遮遣，也不是指由它所区分的语言对象是事物。除此之外，如果认为遮遣本身是事物，那是不合理的，因为会被理证所损害。例如，沉香的事物，它的遮遣不会变成事物，因为事物是自相在意义上存在的。而它上面的不同遮遣，仅仅是假立的存在，而不是作为事物而存在，因为它是否定的一部分。其原因是，可以说这个沉香与不是它的其他东西，如铁等是不同的或他者的。如果这个沉香不被说成与不是它的东西不同，那么沉香本身也会变成不是沉香，就像铁等一样。因此，如果不说也不想这棵树与不是树的东西不同，那么这棵树就会变成不是树，因为它没有从不是树的东西中返回。如果说这棵树与不是树的东西不同，但它的不同之处本身变成了事物，那么，冷杉上面的与不是树的东西的不同，是冷杉的事物本身呢？还是变成了与冷杉不同的事物？如果是前者，因为从不是树的东西中返回就是冷杉的事物。那么其他檀香等就会变成不是树，因为它不是冷杉的事物。如果是后者，即使冷杉上面与不是树的东西的不同可以作为事物存在，但冷杉的事物没有从不是树的东西中返回，或者说不是与不是树的东西不同，所以冷杉会变成不是树。因此，说冷杉的事物与不是树的东西不同也是不合理的。如果认为在意义上排除了它的非自性，
English
Therefore, this exclusion (ldog pa) does not have its own nature or entity at all, it is merely the negative aspect of eliminating what is other. Even so, due to the power of language, it seems as if the complete severance of its own nature has been established, and the influence of being thrown makes it seem as if it possesses an entity, which is only misled by erroneous consciousness and is not actually established. For that very reason, this exclusion is not truly existent, that is, as an entity. Therefore, these three quotations from the teacher show that the real object expressed by language is the exclusion of others, and the so-called exclusion of others does not mean that the exclusion, which is different from the entity with exclusion, is shown as an entity, nor does it mean that the language object distinguished by it is considered an entity. Other than that, if one thinks that exclusion itself is an entity, it is unreasonable because it is harmed by reasoning. For example, the entity of agarwood, its exclusion does not become an entity, because the entity is self-characterized and exists in meaning. And the different exclusion on top of it is only an imputed existence, not an existent entity, because it is a part of negation. The reason for this is that it can be said that this agarwood is different or other than other things that are not it, such as iron. If this agarwood is not said to be different from what is not it, then the agarwood itself will become not agarwood, like iron and so on. Therefore, if one does not say or think that this tree is different from what is not a tree, then that tree will become not a tree, because it has not returned from what is not a tree. If it is said that this tree is different from what is not a tree, but its difference itself becomes an entity, then, is the difference from what is not a tree on top of the fir tree the fir tree itself? Or is it an entity that has become different from the fir tree? If it is the former, because returning from what is not a tree is the entity of the fir tree. Then other sandalwood and so on will become not trees, because it is not the entity of the fir tree. If it is the latter, even if the difference from what is not a tree on top of the fir tree can exist as an entity, the entity of the fir tree has not returned from what is not a tree, or is not different from what is not a tree, so the fir tree will become not a tree. Therefore, it is also unreasonable to say that the entity of the fir tree is different from what is not a tree. If it is thought that the non-self-nature of it is eliminated in meaning,