Tibetan
གསུངས་སོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ལ་སྐབས་དེར་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་དེ་འདས་པའི་མཐའ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་གྱི་སྐབས་དེའི་དཔེ་སོགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཞིང་། དམ་བཅའ་བ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ཡང་མི་འདོད་པས་མ་འདྲེས་པར་འགྱུར་རོ། །རིགས་པ་ཅན་པ་སོགས་ཀྱིས་དམ་བཅའ་བ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འདོད་ཅིང་། རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་ཙམ་ཞིག་དམ་བཅའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཀོད་པས་ན་སྦྱོར་བ་སྐོར་གཅིག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་མ་འདྲེས་པར་དབྱེ་བསལ་མི་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་དོན་ལ་བརྟག་པ་ལ། དངོས་དང་ལན་ཉིད་འགོག་པའོ། །དང་པོ། ཀུན་བཏུས་ལས། ཆོས་བསྒྲུབ་བྱ་ན་ཆོས་མཐུན་མེད། །ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་རྟགས་དོན་མེད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། འདིར་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ ཞེས་པ་དེ་ཅི་ཞིག །ཆོས་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་རྐྱང་པ་ཡིན་ནམ། །ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་རྐྱང་པ་ཡིན་ནམ། །དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། མཐུན་པའི་དཔེ་མེད་དེ། མི་རྟག་པ་ཕྱོགས་ཡིན་ཞིང་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་མ་བཟུང་ཚེ་མཐུན་ཡུལ་མེད་པ་ལ་བུམ་པ་སོགས་དཔེར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྒྲ་ཙམ་གྲུབ་ཟིན་པས་དེ་ལ་རྟགས་འགོད་པ་དོན་མེད་དོ། །དེས་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བ་ལ་ཤེས་འདོད་མེད་པས་རྟགས་འགོད་པ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་ཀ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཐ་དད་པ་རེ་རེ་ནས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་འདི་དག་གིས་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་སྒྲ་དང་ཚིག་གི་འཇུག་པས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་སོགས་སུ་ཕྱེ་ཞིང་རང་མཚན་ལ་དབྱེར་མེད་པའི་གནད་མ་རྟོགས་པར་སྒྲ་རང་མཚན་ལ་སྤྱི་གཞན་ཐ་དད་དུ་བསྒྲུབ་སྙམ་པ་དང་སྒྲ་ལས་ཐ་དད་པའི་མི་རྟག་པའི་སྤྱི་སོགས་བསྒྲུབ་སྙམ་པའི་ཞེ་འདོད་དེ་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པའོ། །གལ་ཏེ་གཉིས་ཀ་སོ་སོར་མི་བསྒྲུབ་ཀྱི་ཚོགས་དོན་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་དོ་ཟེར་ན། ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནའང་ཁྱོད་ལྟར་ན་བརྗོད་འདོད་ཙམ་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མི་འདོད་པར་ཚིག་དངོས་དབང་གིས་འཇུག་པ་ལྟར་ན། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དེ་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་དགོས་ལ། དེ་ཡི་ཚེ་ན་རྟག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྒྲའམ་སྒྲས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རྟག་པ་དེ་ལྟ་བུ་བསྒྲུབ་ན་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གང་བཀོད་པ་དང་། དཔེ་གང་བཀོ
Chinese
如是说。因此，就自宗而言，那时想要成立的所立是具有过去边的，因此那仅仅是所立，而那时未成立的例子等不是所立而是能立。立宗者也不认为是能立的支分，因此不会混淆。正理派等认为立宗者也是能立的支分，仅仅以因是所立这一点作为立宗的定义，因此无法区分一个论式的所立和能立而不混淆。第二，考察意义，是遮破本体和回答。第一，在《摄类学》中说：法是所立则无法同品，有法是所立则因无意义。如是说。此处以因想要成立的那个是什么？是法无常等单独的吗？还是有法声等单独的吗？还是二者都是？如果是前者，则没有同品，因为无常是品，如果不取有法声等，则没有同品之处，因此不可能以瓶子等作为例子。如果是后者，仅仅声已经成立，因此在那上面立因没有意义。因此，对于法和有法单独存在没有想要了解的，因此不可能立因。如果是二者都是所立，则会成为二者的过失，因为要分别成立各自不同的法。而且这些外道以仅仅是遣除之境的声和词的用法来区分法和有法等，没有领悟到在自相上没有差别的要点，想要成立声自相是常、异、他，或者想要成立与声相异的无常的常等，这是对那种意图显示损害。如果说不是分别成立二者，而是以集合义作为所立，即使集合是所立本身，但按照你的观点，不承认仅仅依靠想要表达的名称的有法和法的安立，而是按照词语本身的势力来运用，那么法和有法那二者必须是互相以一者来区分的所立，如果是那样，那么以常所区分的声，或者以声所区分的常，如果想要成立那样，那么成立那个的理由是什么，以及举出什么例子？
English
So it is said. Therefore, in our own system, what is intended to be proven at that time is something with a past limit, so that alone is what is to be proven, and the examples etc. that are not established at that time are not what is to be proven but are the means of proof. The proposition is not even considered a part of the means of proof, so there is no confusion. Those who follow logic, etc., consider the proposition to be a part of the means of proof, and since they define the proposition as merely being what is to be proven by the sign, they cannot distinguish between what is to be proven and the means of proof in a single formulation without confusion. Second, examining the meaning involves refuting both the object and the answer itself. First, in the Compendium it says: If the dharma is to be proven, there is no homogeneity. If the subject is to be proven, the sign is meaningless. So it is said. Here, what is it that is to be proven by the sign? Is it just the dharma, such as impermanence? Or is it just the subject, such as sound? Or is it both? If it is the former, there is no similar example, because impermanence is the side, and if the subject, such as sound, is not taken, there is no similar place, so it is impossible to use a pot etc. as an example. If it is the latter, then just the sound is already established, so there is no point in establishing a sign on it. Therefore, since there is no desire to know about the dharma and the subject separately, it is impossible to establish a sign. If you say that both are to be proven, then it will become a fault of both, because each different dharma has to be proven separately. Moreover, these outsiders distinguish between dharma and subject etc. by the usage of sound and words, which are merely objects of exclusion, and without realizing the key point that there is no difference in self-character, they intend to establish that the self-character of sound is permanent, different, and other, or they intend to establish the generality of impermanence etc. that is different from sound, and this shows harm to that intention. If you say that you do not establish the two separately, but take the aggregate meaning as what is to be proven, even if the aggregate is what is to be proven itself, according to your view, you do not admit the arrangement of subject and dharma that relies on the mere terminology of what you want to express, but according to the power of the words themselves, those two, the dharma and the subject, must be what is to be proven, each distinguished by the other. In that case, if you want to establish the sound distinguished by permanence, or the permanence distinguished by sound, what is the reason for establishing that, and what example do you give?