Tibetan
དམ་བཅའ་བ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ་ཁོ་ན་ཕྱོགས་རང་གི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་ཕྱི་མ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་པའི་སྐྱོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་རྟེན་ཆོས་ཅན་དང་། སོགས་པའི་སྒྲས་ཁྱད་ཆོས་དང་གཉིས་ཀ་རྒོལ་པའི་ངོར་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀོད་པ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་ཡིན་པས་རྟགས་དེས་སྐབས་དེར་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅས་པ་དེ་མི་འགྲུབ་པས་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་དམ་བཅའ་རང་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་སྒྲ་རྟག་པར་དམ་བཅས་ནའང་བསལ་བ་ཇི་ལྟར་འབབ་སྙམ་ན། སྒྲ་རྟག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་བསལ་བ་མིན་ཀྱང་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་ངེས་པ་དག་གི་ངོར་མ་གྲུབ་པ་དང་། མ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ་ དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསལ་བའང་ཡིན་ནོ། །རིགས་པས་མ་ངེས་པའི་བར་དུ་བསལ་བ་མེད་དེ་དཔག་གཞིར་རུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་དཔག་གིས་གྲུབ་པ་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་བདག་ཆོས་ཅན། ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་དམ་བཅས་པ་ན་བདག་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པས་དེ་ལའང་རྗེས་དཔག་གིས་བསལ་བ་འཇུག་གོ་སྙམ་ན། བདག་གི་སྒྲ་དོན་ཙམ་ནི་སུ་ལའང་གྲུབ་པས་དེ་སྨྲས་པ་ཙམ་གྱིས་བསལ་བའི་དོན་མེད་ལ། དེའི་ཁྱད་པར་རྟག་པ་དང་བྱེད་པོ་དང་ཁྱབ་པ་སོགས་སུ་དམ་བཅས་པ་དེ་ཚད་མས་བསལ་ཟིན་ཅིང་དགག་པའམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་འགོད་ན་རྟགས་དེས་ནུས་ཡུལ་མིན་པས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་རང་གི་ངོར་བསལ་བ་མེད་པས་ན་དེ་དག་གིས་ནང་པའི་ངོར་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་ཚེ་དམ་བཅས་པ་ཙམ་གྱི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པ་མིན་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པ་ན་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བ་མི་སྲིད་པས་དེའི་སྐྱོན་བརྗོད་པར་བྱ་བར་ཟད་དོ། །དེ་བཞིན་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་པ་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ལྟ་བུས་གྲངས་ཅན་པའི་ངོར་བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ན་གྲངས་ཅན་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་བསལ་མེད་དེ། ཞེན་ངོར་རྟག་པ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ལ་སངས་རྒྱས་པ་བཞིན་དུ་ཚད་མས་བསལ་བའང་མེད་པས་དེ་ལ་བྱས་པས་གསར་དུ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གྲུབ་བསལ་གཉིས་ཀ་ཚད་མས་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ཞེན་པས་དམ་བཅའ་བ་ཙམ་ལ་གྲུབ་བསལ་གྱི་དོན་མེད་དོ། །གཉིས་པ་བསལ་བའི་དཔེས་མཚོན་ཚུལ་ལ། མདོ་ལས་གཞན་གསུམ་ཞར་ལ་བསྟན། །འདིར་ནི་དེ་ལས་གཅིག་བཤད་པའོ། །དང་པོ། ཀུན་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་བར་བསལ་བ་བཞི་པོའི་དཔེར། སྒྲ་མཉན་དུ་མི་རུང་། བུམ་པ་རྟག །ཚད་ མས་གཞལ་བྱའི་དོན་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བ་མིན་ཞེས་པའི་དཔེ་བཞི་པོ་བཤད་དེ། དེ་དག་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བསལ་བའི་སྒོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསལ་བའི་དཔེ་བཞི་པོ་འདིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡི་ཞེས་ཚོགས་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་ཆ་ཤས་ཁྱད་གཞིའམ་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་ཆ་ནས་འགལ་བར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པ་དང་། ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནོད་པ་ཡི་དམ་བཅའ་སྐྱོན་ཅན་གསུམ་པོ་དག་ནི་ཞར་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་བར་ཕྱོགས་འདིས་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་བསལ་བ་ཡང་མཚོན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་དཔེར་ན་ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཡན་ལག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། སྲང་མཐོ་དམན་གྱི་བྱེ་བྲག་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དག་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་གྱི་རྫས་དག་རྫས་དང་རྫས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སེལ་དཔེ་བརྗོད། །དེ་ཡིས་གཞན་ཡང་རྟོགས་བྱར་གདམས། །དང་པོ་ལ། དགོས་པ་དང་འབྲེལ་དམ་བཅའ་བརྗོད། །གསལ་བ་དངོས་ཀྱི་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ། གནོད་པ་གསུམ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་བསལ་བའི་དོན་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་མཚོན་ཅིང་བསྟན་པ་ཡི་དོན་དུ་བྱེ་བྲག་པའི་ཞེ་འདོད་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པའི་དཔེ་ནི་ཕྱོགས་ཙམ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་དམ་བཅས་ནས། གཉིས་པ་ལ། བསལ་བྱ་ཞེ་འདོད་ངོས་ བཟུང་ཞིང་། དེ་ལ་རྟགས་ཀྱིས་གནོད་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ། ཡན་ལག་དག་ལས་གཞན་པའི་ཡན་ལག་ཅན་མེད་དེ། སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་འདི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པའི་དཔེ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་ཅན་ཡན་ལག་ལས་གཞན་མིན་ཞེས་འགོད་ནའང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་འགོག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་གཞན་ཙམ་འགོག་པ་མིན་གྱི་དེའི་ཁྱད་པར་ལྗིད་སོགས་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བྱེ་བྲག་པ་དག་གིས་མཐོང་མི་མཐོང་སྒྲིབ་མི་སྒྲིབ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་ཡོད་པས་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་རྫས་ཐ་དད་དུ་འདོད་ལ། ཡན་ལག་ཆོ
Chinese
仅仅与立宗相关联的过失是自方的过失，而依赖于后来的能立支分的过失，就是与能立本身及后续相关的过失，如上所述。因此，作为有法的基础，以及“等等”的词语所包含的特征和两者，仅仅在敌论者面前不成立，并非是宗法的过失。例如，如果陈述“声音是无常的，因为它是所量”，由于这是似能立，因此该理由在当时无法成立声音是无常的立宗，虽然看起来会损害立宗，但立宗本身并没有过失。那么，如果立宗声音是常，又该如何破斥呢？声音是常，仅仅在佛教徒面前不成立，并非是破斥，但在通过事物力量的理证而确定的人面前，既不成立，也同样通过事物力量而被破斥。在尚未通过理证确定之前，没有破斥，因为可以作为推论的基础。同样，对于通过比量成立的事物也应当了解。那么，如果立宗“我，作为有法，是一切处存在的”，由于我没有被量成立，那么对比量来说也存在破斥吗？仅仅我的词义对任何人来说都是成立的，因此仅仅说出它并没有破斥的意义。如果立宗它的特殊性是常、作者和遍在等等，那么这已经被量破斥了。如果建立能否定或成立的理由，那么由于该理由不是能力范围，因此是破斥。然而，由于胜论派等在自己面前没有破斥，因此当他们为佛教徒建立能立时，仅仅立宗本身并非成为过失，但当建立能立时，由于不可能具备三相，因此只能指出它的过失。同样，声音是无常，已经被量成立，像法称论师那样，在数论派面前通过“所作”的理由来成立声音是无常，对于数论派来说，没有量的成立和破斥。因为在执着面前成立的常，并非是量的成立，而且不像佛教徒那样，也没有被量破斥，因此对于它来说，“所作”具有新成立的能力适用之处。因此，成立和破斥两者都是通过量，否则仅仅通过执着来立宗，没有成立和破斥的意义。第二，以破斥的例子来象征
English
The fault that is solely related to the assertion itself is a fault of one's own side, but the fault that depends on the subsequent limb of proof, that is, the fault related to the proof itself and its consequences, as has been said above. Therefore, the basis as the subject of the thesis, and both the characteristic and the two included by the word "etc.", being unestablished merely in the opponent's view is not a fault of the side. For example, if it is stated, "Sound is impermanent, because it is measurable," since this is a pseudo-proof, the reason does not establish the assertion that sound is impermanent at that time, and although it seems to harm the assertion, the assertion itself has no fault. Then, if one asserts that sound is permanent, how does refutation occur? That sound is permanent is not refuted merely because it is unestablished in the view of Buddhists, but it is both unestablished and refuted by the force of reality in the view of those who are certain through reasoning. Until it is ascertained by reasoning, there is no refutation, because it can serve as a basis for inference. Similarly, it should be understood with regard to what is established by inference. Then, if one asserts, "The self, as the subject of the thesis, exists everywhere," and since the self is not established by valid cognition, does refutation apply to it through inference? The mere meaning of the word "self" is established for everyone, so merely stating it has no meaning of refutation. If one asserts its particularities as permanent, agent, and pervasive, etc., then this has already been refuted by valid cognition. If one presents a reason to negate or establish it, then since that reason is not within the scope of its ability, it is a refutation. However, since there is no refutation in the view of the Vaibhashikas and others, when they establish a proof in the view of Buddhists, it is not a fault of the assertion itself, but when the proof is established, since it is impossible to have the three aspects, one can only point out its faults. Similarly, that sound is impermanent has already been established by valid cognition. When a master like Dharmakirti establishes that sound is impermanent in the view of the Samkhyas by the reason of "being produced," there is no establishment or refutation by valid cognition for the Samkhyas. Because the permanence established in their adherence is not an establishment by valid cognition, and like the Buddhists, it is not refuted by valid cognition either, so for them, "being produced" has a place where the ability to newly establish it applies. Therefore, both establishment and refutation are by valid cognition, otherwise, merely asserting through adherence has no meaning of establishment or refutation. Second, exemplifying refutation with examples
Chinese
又说，经部中兼带显示了其余三者。这里是说其中的一种。第一，在《集论》的注释中，有四种破除的例子：声音不能听闻，瓶子是常，以量衡量不能成办意义，有兔子的不是月亮。说了这四个例子，这些只是显示了破除法自身体性的途径。如是所说的破除法自身体性的四个例子，是作为所要成立的支分，即是集合意义所要成立的。从那些部分，即差别基或差别法的角度，与相违背的法性的差别相违害，与法的差别相违害，与法性自身的体性相违害的三种有缺陷的立宗，是兼带显示的。注释中说，通过这种方式，也要理解法与法性的差别自身的体性也被破除了。例如，有支分者不是与支分相异，因为没有取高低之别的缘故。支分和有支分不是他异，因为会成为非现量的过失。实事不是存在，因为功德的实事会成为实事和非实事的过失。如是所说。第二，宣说破除法的差别的例子。由此也劝导去理解其他。第一，宣说与必要相关的立宗。这是宣说显明真实的方式。第一，在那有三种相违害中，此时法性的体性和差别破除的意义是间接表示和显示的意义，因此，分别说者的意愿，即对法的差别相违害的例子，只是略微宣说。如是立宗之后，第二，确定所要破除的意愿，以及以理证相违害的方式。第一，没有与支分相异的有支分，因为不执取低下的差别的缘故。这即是对法的差别相违害的例子。对此，如果安立为有支分不是与支分相异，则会成为遮止法性的差别，不是仅仅遮止其他的法，而是遮止其差别轻重等。而且，分别说者认为，由于有见与不见，遮与不遮等的差别，支分和有支分是不同的事物，支分法
English
Furthermore, the Sutra Pitaka implicitly indicates the other three. Here, one of those is being explained. Firstly, in the commentary on the Abhidharmasamuccaya, there are four examples of negation: sound cannot be heard, a pot is permanent, measuring with valid cognition does not accomplish meaning, and the one with a rabbit is not the moon. These four examples are explained, and they merely show the way to negate the self-nature of phenomena. The four examples of negating the self-nature of phenomena, as stated, serve as a branch of what is to be established, which is the meaning of aggregation to be established. From those parts, i.e., from the perspective of the basis of difference or the qualities of difference, the three flawed assertions that contradict the distinction of the nature of phenomena, contradict the distinction of phenomena, and contradict the self-nature of the nature of phenomena are implicitly indicated. The commentary states that through this method, it should also be understood that the self-nature of the distinction between phenomena and the nature of phenomena is also negated. For example, a whole with parts is not different from its parts, because the distinction of high and low is not apprehended. Parts and a whole with parts are not different, because it would lead to the fault of being non-manifest. Substance is not existent, because the substance of qualities would lead to the fault of being both substance and non-substance. Thus it is said. Secondly, examples are given to eliminate the distinctions of phenomena. By this, one is also advised to understand others. Firstly, the assertion related to the necessity is stated. This is the explanation of the way of clarifying reality. Firstly, among the three contradictions, in this case, the meaning of eliminating the nature and distinctions of phenomena is implicitly indicated and shown. Therefore, the intention of the particularists, i.e., the example of contradicting the distinctions of phenomena, is only briefly stated. Having made this assertion, secondly, the intention to be eliminated is determined, and the way in which it is contradicted by reasoning. Firstly, there is no whole with parts that is different from its parts, because the distinction of being lower is not apprehended. This is an example of contradicting the distinctions of phenomena. In this regard, if it is asserted that a whole with parts is not different from its parts, it would become a negation of the distinctions of the nature of phenomena. It is not merely negating other phenomena, but negating its distinctions such as weight. Moreover, the particularists believe that parts and a whole with parts are different entities because there are distinctions such as seeing and not seeing, obscuring and not obscuring, etc. The part of phenomena