Tibetan
ང་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྒྱུར་ཁས་ལེན་པ་ནམ་ཡང་མིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་སྒྲ་དོན་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཅན་དེ་སྐབས་འདིའི་བསྒྲུབ་བྱའི་རྟེན་ཡིན་ཅིང་དེ་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལ་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་དོ། །སྐབས་འདིར་རྒྱ་འགྲེལ་རྣམས་སུ་མདོར་བསྡུས་ལས་མ་གསུངས་ལ་བོད་འགྲེལ་རྣམས་སུ་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་བཤད་ཀྱང་འདི་ནི་འཆད་ཚུལ་གཞན་དང་མི་མཐུན་པ་ཁོ་ནར་ཡོད་ཀྱང་འདི་བཞིན་བྱས་ན་གོ་བ་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་ནུས་ཀྱི་གཞན་དུ་འོལ་སྤྱི་ཙམ་ལས་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་རྟོགས་དཀའ་བས་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཞིབ་ཏུ་དཔྱོད་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་གནད་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་གྱིས་ཤིག །གསུམ་པ་མཇུག་བསྡུ། གང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་གནོད་པ་ན་དམ་བཅའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། རང་རྟེན་མིན་པའི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་དམ་བསྒྲུབ་ཆོས་གཞན་གྱི་རྟེན་ལ་གནོད་མི་གནོད་དཔྱད་དགོས་པ་མིན་ཞེས་རང་རྟེན་གྱི་ཚིག་འདིས་བསྟན་ཏོ། །དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་རང་ཉིད་ཅེས་པའི་སྒྲ་སྨོས་པ་ཡིས་རྒོལ་བ་རང་གིས་མི་འདོད་པའི་ཆོས་གཞན་ལ་གནོད་པས་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་བསལ་བའི་སྐབས་སུའང་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པའི་སྒྲའི་ཟུར་གྱིས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་གནོད་ན་ཡང་བསལ་བ་མིན་ཞེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་གྲུབ་པ་སོགས་ཕྱོགས་ལ་བསལ་བའི་སྐྱོན་མིན་པར་བསྟན་པ་ནི། བྱེ་བྲག་པས་སངས་རྒྱས་པ་ལ་བདག་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་དམ་ བཅས་པ་ན་སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ་རྟེན་བདག་མ་གྲུབ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་པས་གྲངས་ཅན་པ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྨྲས་ན་གྲངས་ཅན་པའི་ངོར་སྒྲ་གྲུབ་ཀྱང་དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་བཀོད་པ་འཇིག་པ་མ་གྲུབ་པ་དང་བྱེ་བྲག་པས་བདག་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ན་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་འདི་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགའ་བྱེད་བདག་པོས་བཤད་ཀྱང་ཀུན་བཏུས་སུ་དེ་ལྟར་མ་བཤད་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་ཕྱོགས་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཉིད་འགྲུབ་པ་ལ་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་པ་སྟེ་ཕྱོགས་དེ་འགྲུབ་མི་ནུས་པས་ཡང་དག་མིན་པ་དེ་ལྟ་བུར་སྐབས་དེར་སོང་བ་ཡིན་ན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་མི་ལྟོས་པར་
Chinese
我本人从不承认那是原因。如果是那样，即使没有事物，仅仅是声音意义的法，也是此时所要成立的所依，并且由于没有阻碍，所以理由没有任何过失。此时，印度的注释中没有比简略更详细的说明，而藏地的注释中则有各种不同的说法，虽然这仅仅是与其他的解释方式不一致，但如果这样做，就能轻易地理解，否则仅仅是粗略的了解，难以彻底地理解，因此有智慧的人们要仔细地思考，并在特殊的要点上获得定解。第三，总结。因为反驳者自己所承认的法是所要成立的，因此，对它的所依有损害，就是立宗的过失。仅仅不是自所依的法，是否损害其他的所立法的所依，不需要考察，这个“自所依”的词语这样显示。例如，在宗的定义中，说了“自己”这个词，表示由于损害了反驳者自己不承认的其他法，所以不是损害了宗。同样，在排除的时候，说了“自己的法”，这个词的含义是，即使损害了不是此时所要成立的所依的其他法，也不是排除。第二，显示了不成立差别等不是宗的排除的过失。如果胜论派对佛教徒立宗说“我遍一切处”，那么在佛教徒看来，不成立差别或者所依我。如果佛教徒对数论派说“声音是无常的”，那么在数论派看来，声音成立，但是作为它的差别的法而安立的坏灭不成立。如果胜论派说“我是结合的因”，那么在佛教徒看来，差别和差别两者都不成立。因此，这些也是宗的过失，虽然喜自在的作者这样说了，但在《俱舍论》中为什么没有这样说呢？像那样不是宗的过失，因为成立能成立的理由等过失，对于成立宗本身是有损害的，因为那个宗不能成立，所以即使在那时变成了不正确，也不依赖于能成立。
English
I myself never admit that as a cause. If that is the case, even if there is no object, the dharma that is merely sound and meaning is the basis of what is to be established at this time, and since there is no obstruction, there is no fault in the reason. At this time, the Indian commentaries do not say more than a summary, and the Tibetan commentaries have various different statements, although this is only inconsistent with other ways of explaining, but if you do this, you can easily understand, otherwise it is only a rough understanding, it is difficult to understand thoroughly, so wise people should think carefully and gain certainty on special points. Third, the conclusion. Because the dharma that the opponent himself admits is what is to be established, therefore, if there is harm to its basis, it is a fault of the proposition. It is not necessary to examine whether the dharma that is only not the self-basis harms the basis of other established dharmas, this word "self-basis" shows this. For example, in the definition of the subject, the word "self" is said, indicating that since it harms other dharmas that the opponent himself does not admit, it is not harming the subject. Similarly, when excluding, the meaning of the word "one's own dharma" is that even if it harms other dharmas that are not the basis of what is to be established at this time, it is not excluded. Second, it is shown that the non-establishment of difference, etc., is not the fault of the exclusion of the subject. If the Vaisheshika school proposes to the Buddhist that "I pervade all places," then in the eyes of the Buddhist, the difference or the self of the basis is not established. If the Buddhist says to the Samkhya school that "sound is impermanent," then in the eyes of the Samkhya school, sound is established, but the destruction established as its difference is not established. If the Vaisheshika school says that "I am the cause of combination," then in the eyes of the Buddhist, both the difference and the difference are not established. Therefore, these are also faults of the subject, although the author of Joyful Lord said so, why is it not said so in the Abhidharmakosha? Like that is not a fault of the subject, because the faults of establishing the reason, etc., are harmful to establishing the subject itself, because that subject cannot be established, so even if it becomes incorrect at that time, it does not depend on the establisher.