English
In order to know what obstructs or refutes this consequence, and what does not need to be refuted, it is said, "its own basis." That is, if a refutation falls on the basis of the consequence itself, that is, the subject, then the thesis is not established. Second, why is it necessary to mention it at the time of refutation? Because in explaining the definition of the thesis, it has already been established by the meaning of "what one self accepts." Because it is not taking the collection as the consequence, but there is no desire to understand each individual part, and if that one basis of the consequent dharma does not exist, then that dharma cannot be established. From page 801 to 901. And if it is not the basis of that dharma, then there is no need to investigate, just as there is no need to investigate a pot when sound is impermanent, so this statement would become without distinction. If someone asks: the object of one's own acceptance is the subject, although this meaning can be understood when explaining the definition of the thesis, but because here it is also said "its own basis" or "subject," therefore, for the subject that becomes the basis of the dharma at that time, even if it is harmed, it will also harm the consequence, this is for the meaning of establishment. The reason for the harm is that the basis subject is contradictory to establishment, therefore the establishment of the dharma that must rely on it is also contradictory. Otherwise, if "its own basis" is not said, then the opponent would say that the object he accepts is the dharma with the form of a deity, which is the consequence, therefore in some cases, it is thought that only the consequent dharma is harmed, therefore when pointing out the fault of the proposition, "one's own subject" is also mentioned. The word "only" here means only, that is, in order to cut off the thought that only harming the consequent dharma, even if the subject is harmed, it does not matter, so "its own basis" is said. Second, the necessity of distinction is: other wrong discriminations, metaphors, etc. This statement can eliminate such doubts. This is to avoid arguments. First, the unreasonableness of things and what others accept. First, such "its own basis" does not need to be determined as a complete distinction, because it has been established that the collection is the consequence, so if the subject is harmed, then is the harm to the consequent dharma also established in meaning? Yes, it is so for a clever opponent, but in order to prevent the wrong discriminations of other unintelligent people, This is for that purpose. Some opponents think that the accepted dharma has special qualities.
Tibetan
་པར་དུ་མ་བྱས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་འབའ་ཞིག་པའམ་ཡན་གར་བ་བཀག་པ་ལ་ཡང་ནི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་སྒྲ་དང་ནམ་མཁའ་སོགས་རྟག་པའི་རྫས་སུ་འདོད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པས་བརྗོད་པ། ནམ་མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན། ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་གཞན་དག་གིས་སྔོན་མེད་པའི་རང་བཞིན་སྐྱེད་དུ་མེད་པ་མིན་པར་ཐལ། ཅིག་ཅར་དུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཤད་པ་ལ་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་དེ་སུན་འབྱིན་པ་ན་གཏན་ཚིགས་དེས་སྔོན་མེད་སྐྱེད་དུ་མེད་པའི་རྟག་པ་སུན་འབྱིན་པ་དེ་བཞིན། མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོའང་དངོས་པོ་མེད་པར་འགོག་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་བཀག་པར་འགྱུར་ལ། ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ན་བསྒྲུབ་ཆོས་མི་འགྲུབ་པས་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན་འགོག་པའི་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། སུན་འབྱིན་སྨྲ་བ་པོའི་ཞེ་འདོད་དེ་ལྟར་མི་འཐད་དེ། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པས་དངོས་གྱུར་གྱི་ནམ་མཁའ་འགོག་ཅིང་ཐོགས་རེག་སོགས་མེད་པར་དགག་པ་ཙམ་དུ་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ན་དངོས་མེད་ལ་སྔོན་མེད་སྐྱེད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་དེ་གྲུབ་པས་ན། བསྒྲུབ་ཆོས་དེའི་རང་རྟེན་རྟགས་ཀྱིས་བསལ་བ་མེད་པས་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དེ། རྟག་པས་བསྐྱེད་ན་ཅིག་ཅར་སྐྱེད་རིགས་པ་ལ་དེ་མི་བསྐྱེད་པར་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང་། ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དང་ཚོགས་ནས་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་ན་སྔོན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དགོས་པས་ན་རྟག་པ་ནི་རྒྱུ་མིན་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་རྟེན་བཀག་པ་མེད་དོ། །མེད་ ཀྱང་ཞེ་འདོད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་རྟག་པ་བཀག་པས་གནོད་སྙམ་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་གཞན་གྱི་ཆོས་ཅན་ཁེགས་པས་འདིར་གནོད་སྙམ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་རྟག་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་བརྗོད་པ་ན། སྒྲ་རྟག་པ་ཆོས། ཆོས་ཅན་ནམ་མཁར་འདོད་པ་ལྟ་བུ་སྐབས་དེའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དུ་འབྲེལ་གྱི་སྔོན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེད་དུ་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ནི་རྟག་དངོས་དེ་མ་ཡིན་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་ཆོས་རང་དང་མ་འབྲེལ་བ་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བ་ཡིན་ཏེ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་གཏན་ཚིགས་དེས་གལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་རྒྱུ་ཡིན་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཁྱད་པར་བྱར་ཡོད་པར་འགྱུ
Chinese
即使没有这样做，也会有人承认，如果驳斥了作为有法之自性的唯一或游离，也会具有损害当下所立宗的过失。那是什么呢？例如，对于胜论派等认为声音和虚空等是常法实体的观点，佛教徒这样说：虚空等有法，不应理成为不能由其他俱生助缘生起先前没有的自性，因为不是声音等的顿生之因。当胜论派等反驳这个理由时，正如这个理由驳斥了不能生起先前没有的常法一样，由于虚空等有法的自性也遮止了无实事，因此会变成遮止有法。如果没有成立有法，则不能成立所立之法，因此这个理由会变成具有遮止有法的相违之过失，就像这样说一样。第二，反驳论者的意图那样是不合理的，因为内道佛教徒遮止实有的虚空，并且仅仅是想这样成立没有阻碍接触等。因此，对于无实事，成立了不能生起先前没有的法的缘故，由于所立之法的自性所依没有被因所破除，因此对于成立当下所立之法没有任何损害。如果是常法产生，理应顿生，但它没有产生，这已经由量成立。如果与俱生助缘聚合而逐渐产生，则必须具有先前没有的差别，因此已经成立了常法不是因，所以没有遮止所立之法的所依。即使认为遮止了所希望的虚空常法会有损害，这也仅仅会变成因为其他非当下所立之法所依的有法被遮止而认为这里有损害。例如，虚空有法，是声音常法的所依，就像这样说一样。如果像这样认为声音是常法，有法是虚空，那么在这种情况下，与法和有法相关联的，不能生起先前没有的差别的虚空，不是那个常法实事，因此与当下所立之法本身没有关联的，相对于它来说就是游离的有法，因为没有关联。或者，如果那个理由说，如果虚空是因，那么就会有俱生助缘所产生的差别。
English
Even if it is not done in that way, it is admitted that refuting the unique or independent nature of the subject-of-property also has the fault of harming the present proposition. What is that? For example, to the view of the Vaisheshikas and others who consider sound and space, etc., to be permanent substances, the Buddhist says: Space, etc., the subject-of-property, is not reasonable to be unable to generate a nature that did not exist before by other simultaneous conditions, because it is not the instantaneous cause of sound, etc. When the Vaisheshikas and others refute this reason, just as this reason refutes the permanent that cannot generate what did not exist before, since the nature of space, etc., the subject-of-property, also prevents the non-existent thing, it will become a prevention of the subject-of-property. If the subject-of-property is not established, then the proposition cannot be established, so this reason will become a contradictory fault of preventing the subject-of-property, just as it is said. Secondly, the intention of the refuting speaker is not reasonable in that way, because the inner Buddhist refutes the real space, and only wants to establish in that way that there is no obstruction to contact, etc. Therefore, for the non-existent thing, since the dharma of not being able to generate what did not exist before is established, since the self-reliance of the proposition is not refuted by the sign, there is no harm to the establishment of the present proposition. If it is generated by the permanent, it should be generated instantaneously, but it is not generated, which has been established by valid cognition. If it is gradually generated by the aggregation of simultaneous conditions, then there must be a difference that did not exist before, so it has been established that the permanent is not the cause, so the basis of the proposition is not prevented. Even if it is thought that there will be harm by preventing the desired permanent space, it will only become that it is thought that there is harm here because the subject-of-property of other non-present propositions is prevented. For example, space is the subject-of-property, it is the basis of the permanent sound, just as it is said. If it is thought that sound is permanent, and the subject-of-property is space, then in this case, the space that is related to the dharma and the subject-of-property, and cannot generate the difference that did not exist before, is not that permanent real thing, so what is not related to the present proposition itself is a wandering subject-of-property relative to it, because there is no relationship. Or, if that reason says that if space is the cause, then there will be a difference produced by simultaneous conditions.