Tibetan
ར་ཏེ། ཅིག་ཅར་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་དེས་རྒྱུ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པ་འཕངས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་དངོས་གྱུར་གྱི་ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན་དུ་འགྲོ་བས་རང་རྟེན་བཀག་པ་མེད་ལ་རྟག་པར་གྱུར་པའི་ནམ་མཁའ་བཀག་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་རྒྱན་སོགས་ལས་འདི་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་དངོས་སུ་ཐལ་བ་མིན་ཡང་དོན་གྱིས་ཐལ་བ་འཕེན་པ་དང་འདྲ་བར་སོང་བ་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་པ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་ཡིན་པར་ཕ་རོལ་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་གཞིར་བྱས་ནས་རྒྱུ་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ལས་གཞན་མེད་པས་ཅིག་ཅར་མི་བྱེད་པའི་རྟགས་ཚད་མས་གྲུབ་པས་ན་རིམ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་དང་། སྔོན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་བྱར་མེད་པ་རྟགས་དེས་གྲུབ་པས་ཁྱད་པར་བྱར་ཡོད་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་འོས་མེད་ཀྱི་རིགས་པས་སོ། །དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་སོགས་རྟག་པ་རྒྱུར་ཁས་ལེན་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ན་སྐབས་ཀྱི་རང་རྟེན་ལ་གནོད་པ་མེད་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཡིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དེས་ནམ་མཁའ་མི་རྟག་པའི་དངོས་པོར་ སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། རང་རྟེན་ལའོ་ཞེས་པའི་ཚིག་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པ་གང་དེས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱང་འགོག་པས་ན། ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ལ་གནོད་དོ་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་ཆོས་དེ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཆོས་ཅན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་རུང་ལ་གནོད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འགྲུབ་ཀྱི་ཡན་གར་བ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ནོ། །དེས་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་ཆོས་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བའམ་འབའ་ཞིག་པ་ནི་འདིའི་རྟེན་མིན་པས་དེ་ལ་གནོད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་འདི་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་རྩོད་སྤང་ནི། གལ་ཏེ་མཁའ་སོགས་དངོས་མེད་དུ་རྟགས་དེས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་སངས་རྒྱས་པས་གྲངས་ཅན་པ་ལ་བཀོད་པའི་སྦྱོར་བ་འདིར་ཆོས་ཅན་འགོག་པར་ཐལ་བའི་གནོད་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་པས་གྲངས་ཅན་པ་ལ་ཅིག་ཅར་དུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོ་ནི་གཞན་གྱིས་སྐྱེད་ནུས་མིན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་བདེ་སོགས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དངོས་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་དངོས་མེད་ནི་རིམ་བཞིན་བྱེད་པའི་རྒྱུར་མི་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་བཀག་པའི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོ་རྟག་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཁོ་ནར་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེ་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་བྱར་མེད་པའི་རྟག་པ་མིན་ཞེས་གྲངས་ཅན་པའི་ཞེ་འདོད་ལ་གནོད་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་འདོད་མེད་པས་རང་རྟེན་ཆོས་ཅན་བཀག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་སྔ་མ་དག་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པ་ལྟར་བྱེད་ པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། ཆོས་ཅན་བདེ་སོགས་དངོས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་མི་རྟག་པ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་ཅིག་ཅར་རྒྱུ་མིན་པ་འདི་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ངེས་པ་ཞིག་ན། སངས་རྒྱས་པའི་གཏན་ཚིགས་དེས་ཆོས་ཅན་དངོས་པོར་གྱུར་པ་བཀག་པར་ཁས་བླངས་ནས་བསྒྲུབ་ཆོས་མི་རྟག་པ་ཡང་བསྒྲུབ་པ་ཞིག་ན་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། དངོས་པོ་མིན་པ་ལ་མི་རྟག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་བཀག་པར་འགྱུར་ན་ཡང་། དེ་འདྲའི་འགལ་བ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པས་རྟགས་འདིས་ཆོས་ཅན་དངོས་མེད་དུ་འགོག་པའི་ལུགས་ལྟར་ན་འདི་མི་རྟག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ངེས་པར་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། སྨྲས་ཆོས་ཙམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྟགས་ཀྱིས་ཤུགས་བསྟན་རིམ་བཞིན་བྱེད་པ་དང་བསྒྲུབ་ཆོས་མི་རྟག་པ་ཉིད་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་ལ་བསམས་ནས་རྗེས་འགྲོ་དང་ཕྱོགས་ཆོས་ཙམ་གྲུབ་ཏུ་ཆུག་སྟེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ན་འདི་ནི་ལྷག་ལྡན་གྱི་ཁྱད་པར་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཞིག་ཏུ་འདོད་ཀྱི་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན། གཙོ་བོའམ་ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་བྱར་ཡོད་པའི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཅར་སྒྲ་སོགས་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀོད་ན་རྟགས་དེའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཚད་མས་གྲུབ་ལ། མཐུན་ཕྱོགས་ས་བོན་སོགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཅིག་ཅར་མི་བསྐྱེད་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་མཐོང་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྟག་པ་ལའང་ཅིག་ཅར་སྒྲ་སོགས་མི་བསྐྱེད་པའི་རྟགས་དེ་ཞུགས་པས་ལྡོག་ཁྱབ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ཅིག་ཅར་མི་བསྐྱེད་ན་ཡང་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གཉིས་ཀར་མི་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པས་སོ་སྙམ་དུ་ རྟོགས་ཀྱི་ཅིག་ཅར་མི་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་ངེས་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་རྟགས་འདིས་ཕ་རོལ་གྱིས་གཙོ་བོ་སོགས་རྒྱུར་འདོད་ཅིང་དེ་ཡང་རྟག་པར་འདོད་པ་ལ་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་གནོད་པ་སྒྲུབ་ཀྱི་ར
Chinese
如是，以“非一时产生之故”而言，若为因，则已推出必为无常。彼时，实有之虚空成为有法，故无有遮止自立，而唯遮止常有之虚空。然则，经庄严等所说如是，虽非直接之太过，然实则如同推出太过，是为相似，而非成立。以他方承认为因作为基础，因唯有次第与一时产生果二者，以非一时产生之理证成立，故次第产生亦于无形中成立。如以彼理证成立无有先前未有之差别可作，则亦如于无形中成立有差别可作般，以不应理之理路故。如是，于承认虚空等为常有之因时，以比量成立损害，如是为于当事之自立无有损害之方式，然彼理证并非成立虚空为无常之事物。 第二，所谓“于自立”之语，以有法与法二者之集合即为所立之故，故凡对有法之损害，亦遮止当事所立之法。故显示对有法之损害即是对所立之损害。以所立法彼即是能区分之有法，故有法亦是所立，故对任何一方之损害，皆不能成立所立，而游离者则非所立。故需确定，与当事所立法无关之游离或唯一之有法，非为此之所依，故对其损害亦非对此所立之损害。 第三，辩驳：若以彼理证成立虚空等为非实有，则佛教徒对数论派所作之论式，将有对有法之遮止太过之损害。如何？如佛教徒对数论派说，以非一时产生声音等之因之故，苦乐等自性非不能由他者所生。如前一般，亦将成立为非实有。如是，苦乐等亦将如虚空般成为非实有，且非实有则不能作为次第产生之因。
English
Thus, by saying "because it does not produce simultaneously," it implies that if it is a cause, it must be impermanent. At that time, the existent space becomes the subject, so there is no obstruction to self-establishment, but only the obstruction to the permanent space. However, what is said in ornaments and so on is not a direct fallacy, but in effect it is similar to pushing out a fallacy, which is similar, but not established. Because the other party acknowledges being the cause as the basis, the cause only has the two effects of sequential and simultaneous production, and the reason for not producing simultaneously is established by valid cognition, so sequential production is also established implicitly. Just as the reason establishes that there is no distinction that did not exist before, it also becomes like establishing that there is a distinction that can be made implicitly, because of the unreasonable reasoning. Likewise, when inferring harm to the acceptance of space and so on as permanent causes, it is in this way that there is no harm to the self-establishment of the occasion, but that reason does not establish space as an impermanent thing. Second, the word "in self-establishment" means that since the collection of both the subject and the predicate is what is to be established, any harm to the subject also prevents the predicate to be established in the case. Therefore, it shows that harm to the subject is harm to what is to be established. Because the predicate is the subject that is distinguished, the subject is also what is to be established, so harm to either one cannot establish what is to be established, and the detached one is not what is to be established. Therefore, it must be determined that the detached or unique subject that is not related to the predicate to be established in the case is not the basis for this, so harm to it is not harm to this to be established. Third, refuting the argument: If that reason establishes space and so on as non-existent, then the formulation made by the Buddhist to the Samkhya will have the harm of over-preventing the subject. How? For example, if a Buddhist says to a Samkhya, because it is not the cause of simultaneously producing sounds and so on, the nature of pleasure and pain and so on cannot be produced by others. As before, it will also be established as non-existent. In this way, pleasure and so on will also become non-existent like space, and non-existent cannot be the cause of sequential production.
Chinese
如果说，这会变成阻碍有法（dharmin）的矛盾，那么，因为自性（pradhāna）常有，必定只是无实体，因此，为了证明它不是没有其他差别的常有，而驳斥数论派的观点，并不是要通过暗示来证明它是无常，所以不会变成阻碍自立有法，就像之前所说的那样。然而，如果按照证明无常的方式来做，那么，有法，如乐等，并不是要证明为无实体。如果对于要证明的这个无常，这个理由“不是同时产生”必定是能成立的论证，那么，佛教徒的这个论证，在承认阻碍了作为实体的有法之后，如果也证明了所要证明的法——无常，那就会变成矛盾。因为无实体没有无常，即使会变成阻碍作为无常所依的有法，但像这样证明矛盾的论证是不存在的，所以按照这个论证阻碍有法为无实体的观点，并没有必定承认这是无常的论证。只是按照言说的角度，理由通过暗示逐步进行，并且所要证明的法——无常本身没有矛盾，因此仅仅考虑到这一点，就允许后随和同品周遍成立，因为对异品周遍存在怀疑，所以这是具有剩余的差别，被认为是某种特殊情况，但并不是要证明无常而具备三相的正确论证。例如，自性或者虚空，作为有法，是具有因的差别的无常，因为不是同时产生声音等。如果这样陈述，那么这个论证的同品周遍通过量成立，并且在同品，如种子等之上，看到不是同时产生是后随的，但在异品常有之上，也存在不是同时产生声音等的理由，因此对反向周遍存在怀疑。即使不是同时产生结果，也不是普遍不常有，因为存在次第和同时都不产生的情况，所以会这样认为，但仅仅不是同时产生，并不能确定是次第产生。因此，这个论证是通过量的力量来驳斥对方认为自性等是因，并且也认为是常有的观点，而不是
English
If it is said that this would become a contradiction that obstructs the dharmin, then, because the pradhāna is permanent, it must only be a non-entity, therefore, in order to prove that it is not a permanent without other differences, and to refute the view of the Samkhya school, it is not intended to prove that it is impermanent by implication, so it will not become an obstacle to the self-established dharmin, just as it was said before. However, if it is done in the way of proving impermanence, then the dharmin, such as happiness, etc., is not to be proved as a non-entity. If, for this impermanence to be proved, the reason "not producing simultaneously" is necessarily a valid argument, then, this argument of the Buddhist, after admitting that it obstructs the dharmin as an entity, if it also proves the dharma to be proved - impermanence, it will become a contradiction. Because there is no impermanence in non-entities, even if it would become an obstacle to the dharmin as the basis of impermanence, but such an argument that proves contradiction does not exist, so according to the view that this argument obstructs the dharmin as a non-entity, it is not necessarily admitted that this is an argument for impermanence. Only according to the perspective of speaking, the reason proceeds gradually through implication, and the dharma to be proved - impermanence itself has no contradiction, therefore, only considering this point, it is allowed that the subsequent concomitance and the homogeneity are established, because there is doubt about the heterogeneity, so this is a difference with remainder, which is considered as a special case, but it is not a correct argument with three aspects to prove impermanence. For example, the self or the sky, as a dharmin, is impermanent with the difference of causes, because it does not produce sounds etc. simultaneously. If stated in this way, then the homogeneity of this argument is established through valid cognition, and on the homogeneity, such as seeds, etc., it is seen that not producing simultaneously is a subsequent concomitance, but on the heterogeneity permanent, there is also the reason of not producing sounds etc. simultaneously, so there is doubt about the reverse pervasion. Even if the result is not produced simultaneously, it is not universally impermanent, because there are cases where it is not produced sequentially and simultaneously, so it will be thought in this way, but merely not producing simultaneously does not necessarily determine that it is produced sequentially. Therefore, this argument is to refute the opponent's view that the self etc. are the cause and also that they are permanent by the power of valid cognition, but not