Tibetan
་གོམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའོ། །གལ་ཏེ་སྔར་དངོས་སུ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ལྷ་ཡུལ་ལྟ་བུའི་དོན་སྤྱི་ཡང་ཡུལ་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་མཐུན་པར་ཞུགས་པའི་བློ་ཡིན་པས་བརྒྱུད་ནས་དེ་ལ་མཐར་ཐུག་པར་རུང་སྟེ། དེ་འདྲའི་རྣམ་པ་སྐྱེ་བ་ནི་དཔེར་ན་ཁང་བཟང་དང་མེ་ཏོག་གི་ཚལ་བདུད་རྩིའི་ཟས་ལ་སོགས་པ་རང་གིས་དངོས་སུ་མ་མཐོང་ཡང་དེ་ལྟར་བཤད་པའི་སྒྲ་ལ་བརྟེན་ནས་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རིག་པའི་རྣམ་པ་འཆར་བ་ནི་དབྱིབས་སོགས་གཞན་སྔར་མྱོང་བ་ལས་ཆ་འདྲ་བར་དཔག་ནས་བློ་ལ་འཆར་དུ་རུང་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟར་ཐོབ་པའང་ཡོད་དོ། །གཞན་ཡང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དོན་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆ་གཞན་མྱོང་བ་ལས་དཔག་ཏེ་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་སྒྲས་བཤད་པ་ལྟར་སེམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དངོས་པོ་གཞན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ལས་གཞི་མེད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པས་ན་དེ་ལྟར་བཟུང་བ་ལྟར་དོན་ཐོབ་པ་མེད་པར་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་གསུམ་པ་ནི། རང་མཚན་ལྟར་ཞེན་ནའང་དོན་རང་ མཚན་གྱི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་རྟོག་སྣང་ཙམ་སྟེ་དེ་ལྟར་སྤྱི་བློ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཕྱོགས་གང་ན་ཡོད་པའི་བུམ་པ་རྣམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་དུས་ཀྱི་བུམ་པའི་རྣམ་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དྲན་ཀྱང་བློ་དེར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་ཡུལ་དུས་མ་འདྲེས་པའི་རང་མཚན་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་འགགས་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་རང་མཚན་ནི་རྟོག་པས་ནམ་ཡང་འཛིན་མི་ཤེས་ཏེ་གལ་ཏེ་འཛིན་ན་འཁྲུལ་བར་འཇོག་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །དབང་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་བཞིན་དུ་དེར་རྟོག་པ་ལའང་རྟོག་པའི་ཡུལ་ནི་དོན་སྤྱི་ཙམ་དུ་འགྱུར་གྱི་རང་མཚན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཚུལ་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྤྱི་བློ་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའང་དོན་རང་མཚན་གོ་བ་ལ་མི་བསླུ་ཞེས་པ་སྟེའང་སྒྲས་རྟོག་སྣང་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་ལ་འཇུག་པའང་སྡུད་དོ། །སྒྲ་དེ་དོན་ལ་ཇི་ལྟར་མི་བསླུ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་ཆུ་སྐྱོར་བ་སོགས་བུམ་པའི་འབྲས་བུ་དེ་མི་བྱེད་པ་གཞན་རང་གི་བརྗོད་བྱར་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཡན་ལག་གམ་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ངོ་བོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྡ་དུས་སུ་ཆུ་སྐྱོར་བ་སོགས་ཀྱི་དོན་དེ་བྱེད་པ་བུམ་པ་རང་གི་དངོས་པོ་རང་མིན་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་དོན་གྱི་གཞན་སེལ་ལ་བརྡ་བྱས་པས་དོན་གྱི་རང་མཚན་ཞེན་པས་བརྗོད་བྱར་སོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་ལ་རྟེན
Chinese
是從串習的習氣中產生的。如果以前沒有實際見過的，像是天界那樣的總相，也是與該處存在相符的智慧，通過間接的方式最終也能夠達到那裡。產生那樣的形象，譬如說，樓閣和花園、甘露的食物等等，自己雖然沒有親眼見過，但是依靠那樣敘述的聲音，形狀和顏色等等，如何認識的形象顯現呢？是從其他以前體驗過的形狀等相似之處推測，而在心中能夠顯現，那樣獲得的也是有的。另外，主等聲音的意義，也是從體驗過安樂等其他部分推測，而按照聲音敘述的那樣思考其特徵，雖然是從體驗其他事物的形象中沒有根據而妄加臆測的，因此，像那樣執著一樣獲得意義是沒有的，如先前所說。第三個特點是，雖然執著於自相，但是成為自相的事物一點也沒有，僅僅是分別念的顯現，像那樣總相的智慧具備三個特點。像這樣，在哪個方向存在的瓶子曾經體驗過，那個時候的瓶子的形象是這樣的，雖然如此憶念，但是智慧僅僅是顯現而已，不能將處所時間不混雜的自相實物作為對境。因為它已經消失不存在了，因此自相是分別念永遠無法執取的，如果執取，也不應該安立為錯誤。權識明明見到，在那裡進行分別念，分別念的對境也僅僅變成總相，不會變成自相，這種方式將在下面闡述。產生那樣的總相的聲音，也不會欺騙理解事物的自相，也就是說，聲音依靠分別念而進入事物也包括在內。聲音如何不欺騙事物呢？在說法的時間，不作汲水等瓶子的結果，完全捨棄了其他的自己的表達對象的支分或者具有理由的體性的自性，並且，在約定俗成的時候，作汲水等意義的瓶子自己的事物不是自己，與其他不同，因為對事物的他者遮遣作了約定，所以以執著事物的自相而成為表達對象的方式依靠它。
English
It arises from the habits of familiarity. If it is something like a celestial realm that has never been actually seen before, the general characteristic is also a wisdom that accords with the existence of that place, and it can ultimately be attained there indirectly. The arising of such an image is like, for example, a mansion, a flower garden, nectarous food, etc., even though one has not actually seen them, how does the image of knowing shapes, colors, etc., appear based on the sound of such descriptions? It is inferred from the similarities of other shapes, etc., that have been experienced before, and it can appear in the mind, and there are also those who obtain it in that way. Furthermore, the meaning of sounds such as "chief," etc., is also inferred from experiencing other aspects such as happiness, and one thinks of its characteristics as described by the sound, but it is groundlessly fabricated from the images of experiencing other things, so there is no attainment of meaning as if grasping it in that way, as previously stated. The third distinction is that even if one clings to it as a self-characteristic, there is not even a little bit of it becoming an object of self-characteristic, it is merely an appearance of conceptual thought, and thus the general wisdom possesses three distinctions. Like this, the appearance of a pot that exists in a certain direction is experienced, and one remembers, "The appearance of the pot at that time was like this," but the wisdom is merely an appearance, and it cannot take as its object a self-characteristic reality that is not mixed with place and time. Because it has ceased and does not exist, therefore self-characteristics can never be apprehended by conceptual thought, and if it is apprehended, it is not appropriate to establish it as an error. Even though sense consciousness clearly sees it, the object of conceptual thought in that case also becomes merely a general characteristic, and it will not become a self-characteristic, and this manner will be explained below. The sound that produces such a general wisdom also does not deceive the understanding of the self-characteristic of things, that is to say, the sound relies on conceptual appearances and also includes entering into things. How does sound not deceive things? At the time of expression, it does not perform the result of a pot, such as drawing water, and it is because it is the nature of a branch or a reasoned entity that has completely abandoned other objects of its own expression, and at the time of convention, the pot itself, which performs the meaning of drawing water, etc., is not its own thing, it is different from others, because the exclusion of others from things has been made a convention, it relies on it in the way that it clings to the self-characteristic of things and becomes an object of expression.