Tibetan
་བྱེད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཡུལ་དུས་རེས་འགའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ཕ་རོལ་པོ་དེ་དག་འདི་སྐད་དུ་གལ་ཏེ་དུ་མས་འབྲས་བུ་གཅིག་མི་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གསལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱི་བློ་གཅིག་མི་སྐྱེད་དོ་ཞེས་མི་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཐ་དད་མིན་པ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བའི་སྤྱི་བློ་དེ་ནི་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལས་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་དེ། ཡུལ་ཐ་དད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འཛིན་རིགས་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པའི་སྤྱི་མེད་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་མི་འཐད་དེ་ཡུལ་སྔོན་པོ་ལ་སེར་པོར་ཤེས་སུ་མེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གསལ་བས་རང་གི་རྣམ་པ་བཞག་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱི་བློ་སྐྱེད་པར་འདོད་ན་ཀླན་ཀ་དེར་འགྱུར་ཀྱང་དེ་མིན་ཏེ་གསལ་བ་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་འདྲ་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བའི་རྟོག་པ་བསླད་པ་ཅན་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ཀླན་ཀ་དེ་མི་སྲིད་དེ་སྤྱི་འཛིན་ལ་རང་མཚན་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྣང་ན་དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བ་ལྟར་སྤྱི་བློར་སྣང་ངམ། ། སྤྱི་སྣང་ལྟར་རང་མཚན་ལ་གྲུབ་བམ། ཆ་གཅིག་སྤྱི་འཛིན་ལ་སྣང་ཆ་གཅིག་དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ཞེས་བརྟགས་ན། དང་པོ་ལྟར་མིན་ཏེ་རང་མཚན་མེད་ཀྱང་སྤྱི་བློ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་མིན་ཏེ་དབང་ཤེས་ལ་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་མ་འདྲེས་པར་སྣང་ཞིང་། སྤྱི་བློ་ལ་དོན་སྤྱི་ཙམ་ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་དེ་ལྟར་དོན་ལ་མི་གྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ལྟར་མིན་ཏེ་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་སྣང་མི་སྣང་གི་ཆ་གཉིས་མེད་པས་སོ། །མངོན་སུམ་སྣང་བའི་གཅིག་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཆ་དུ་མ་ཡོད་པར་རྟོགས་ན་ཆོས་གང་ལའང་གཅིག་ཏུ་བཞག་པ་མི་རུང་བས་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་མཚན་ཐ་དད་པའི་དོན་ལ་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བའི་སྤྱི་བློ་འདི་ནི་རང་མཚན་གྱིས་བདག་པོའི་རྐྱེན་བྱས་པའམ་དེའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་ཡིན་ནའང་བསླད་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་བཞིན་དུ་འཛིན་མི་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཀྱང་སྣང་བརྟག་བསྲེས་ནས་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལ་སྤྱི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལྟར་ནའང་གསལ་བ་ཐ་དད་ལ་གཅིག་གི་བློ་མི་རིགས་པའི་ཀླན་ཀ་ཇི་ལྟར་སྤང་། གལ་ཏེ་ཐ་མི་དད་ཀྱི་སྤྱི་ཡོད་པས་མི་སྐྱོན་སྙམ་ན། སྤྱི་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གསལ་བ་ཐ་དད་པའི་སྣང་བ་ནི་མི་ཁེགས་ལ། སྤྱི་དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་སུ་སྣང་བ་མེད་པ་དང་གསལ་བ་ལ་དབྱིབས་སོགས་ཡོད་པར་མཐོང་བས་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་
Chinese
能作者是彼之生者，是故从因所生之境时有间断。又彼等外人如是言：若以众多不生一果之理，则明了诸法不生一总念耶？若不尔者，谓不欲从种种明了生起显现为一之总念，如是执持异境不应理，犹如无有不异执持之总，如是不能知青为黄。若谓明了以立自相之门生起总念，则彼难亦转成，然非如是，以由见明了之门，生起于相似处合为一之错乱分别，故彼难不生，以于总执不显现自相故。若显现者，如显现于根识，显现于总念耶？如总显现，于自相成立耶？审察若谓一分显现于总执，一分显现于根识，则初者非理，以虽无自相然有总念故。第二者非理，以根识于境时显现不杂乱之相，总念唯于总义由种种名言之门显现，如是于义不成立故。第三者非理，以一物无有显现不显现之二分故。若了知于现量显现之一，有多未见之分，则于任何法亦不应立为一，故成太过。是故此于自相各异之义，合为一之总念，虽由自相作主之因所作，或由彼力所生，然以是错乱之识故，不需如义而执。如是虽是错乱，然由杂合显现审察，及由增上贪著之力，趣入名言之理，已如前述。又如彼宗说总为实物，则于明了各异，如何遮遣不应理一识之难？若谓以有不异之总故无过者，虽已许有总，然明了各异之显现不能遮遣，且以总不显现为形色等，明了则见有形等，故显现为一。
English
That which is the agent is what causes it to arise, therefore the objects and times arising from causes are sometimes interrupted. Furthermore, those opponents say thus: If it is argued that many do not produce a single result, then do the clear appearances not produce a single general concept? If not, then it is not desired that the general concept, which appears as one without difference, arises from the various clear appearances. It is not reasonable to hold different objects in the same way, just as there is no general concept of non-difference in the way of holding them. It is like not being able to know blue as yellow. If it is argued that the clear appearances give rise to a general concept by establishing their own characteristics, then that objection would be valid, but it is not so. Because a confused conceptualization arises from seeing the clear appearances and mixing similarities into one, that objection is not possible, because self-characteristics do not appear in the general apprehension. If they do appear, do they appear in the general concept as they appear in sense consciousness? Or are self-characteristics established as the general appearance? If it is examined whether one part appears in the general apprehension and one part appears in sense consciousness, then the first is not the case, because there is a general concept even though there are no self-characteristics. The second is not the case, because in sense consciousness, the objects and times appear without mixing their aspects, and in the general concept, only the general meaning appears through various expressions, so it is not established in reality. The third is not the case, because one object does not have two parts of appearing and not appearing. If it is realized that there are many unseen parts in one that appears manifestly, then it is not proper to establish anything as one, so it becomes too extreme. Therefore, this general concept of mixing into one the meanings of different self-characteristics, even if it is caused by the self-characteristics acting as the lord, or arises from their power, is a confused mind, so it is not necessary to hold it as it is in reality. Even though it is a mistake, the way of engaging in terminology through the power of mixing appearances and examinations and excessive attachment has already been explained. Furthermore, even if one speaks of the general as a real entity, how can one avoid the objection that one consciousness is not reasonable for different clear appearances? If one thinks that there is no fault because there is a non-different general, even if the general is admitted, the appearance of different clear appearances cannot be refuted, and because the general does not appear as shape, color, etc., and the clear appearances are seen to have shape, etc., it appears as one.
Tibetan
ལ་གང་ཡང་མི་ཕན་པས་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པར་ནི་སྤྱི་ཙམ་གྱིས་ཐ་དད་མིན་པར་སྣང་བར་བྱེད་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་དང་སྤྱི་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད་ པའི་ལྟར་ན་ཡང་གསལ་བ་གཅིག་གི་དབྱིབས་སོགས་གཞན་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བས་སྤྱིས་ཕན་གདགས་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ནི་རྟོག་བློས་གསལ་བ་རྣམས་ཐ་དད་ལ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ཡང་རིགས་པས་གནོད་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ལན་ཡིན་ལ། གཞན་ཡང་སྤྱི་འཛིན་རྟོག་པའི་བློ་ཡི་ངོར་སྣང་བའང་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་མེད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པར་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཡོད་དེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཤིང་གི་གསལ་བ་དེ་དག་ཕན་ཚུན་ཤིང་ཙམ་དུ་མཚུངས་སོ་ཞེས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚུངས་པར་བཟུང་ན་ཐ་དད་དུ་བཟུང་དགོས་ཏེ་གཅིག་པུའི་རྣམ་པ་ལས་མ་ཤར་བ་ལ་ཇི་ལྟར་མཚུངས་པར་འཛིན། དེས་ན་གསལ་བ་ཐ་དད་པས་ཐ་མི་དད་ཀྱི་བློ་སྐྱེད་པ་མི་འཐད་ཅེས་པའང་དོན་མེད་དོ། །ཁོ་ན་རེ་གལ་ཏེ་གསལ་བ་དེ་དག་མཚུངས་པ་སྟེ་ཁྱད་མེད་པར་འདི་ནི་སྔར་གྱི་དེའོ་སྔར་གྱི་དེ་ནི་འདིའོ་སྙམ་དུ་གཅིག་ཏུ་རྟོག་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ན་ཐ་དད་པར་བློས་གཟུང་བར་བྱ། དེས་ན་མཚུངས་པ་ཞེས་པ་དེ་ཐ་མི་དད་ཀྱི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡོད་པ་དེའི་དབང་གིས་གསལ་བ་ཐ་དད་ལ་ཤ་པ་ཡང་ཤིང་ཤུག་པ་ཡང་ཤིང་ངོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་གྱི་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་དང་ཐ་མི་དད་ལ་མཚུངས་ཞེས་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། ཐ་དད་པའི་གསལ་བ་གཉིས་ལ་མཚུངས་ཞེས་ཁྱད་མེད་པ་ལ་སྒྲ་བློ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཐ་མི་དད་པའི་སྤྱི་རྫས་སུ་ཡོད་པས་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་བུད་པ་སོགས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པར་འདྲ་བ་ལ་རྟེན་བྱས་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པས་མཚུངས་པའི་དངོས་པོར་སྲེ་བར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་འདྲེས་པ་མེད་ཅིང་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་དང་ཐ་མི་དད་ལ་འདྲ་བའང་མེད་པས་ན་འདྲ་བ་ལ་རིགས་གཅིག་ ཅེས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་དེའི་ཐ་སྙད་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པའི་གསལ་བ་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་རང་འཛིན་གྱི་བློ་དེ་ཡང་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། རྫས་ཐ་དད་པར་ཤིན་ཏུ་ཡང་འདོད་དེ། གསེར་བུམ་དང་ཟངས་བུམ་ལ་སོགས་པའི་ཆུ་སྐྱོར་བའི་བྱེད་པའང་རྫས་དེའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ལ། གསལ་བ་སོ་སོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རང་འཛིན་གྱི་བློ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི་གཅིག་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གསལ་བ་དུ་མས་འབྲས་བུ་སྤྱི་འཛིན་གྱི་བློ་གཅིག་སྐྱེད་དོ་ཞེས་ཁས་བླང་བ་མི་འཐད་དོ་སྙམ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། ཐ་དད་མིན་པའམ་གཅིག་ཏུ་བཞག་པ་ནི་རྫས་སམ་དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་འཇོག་ན་ཀླན་ཀ་དེར་འགྱུར་ན་ཡང་།
Chinese
由于任何事物都无益处，因此没有虚构，仅仅通过共相无法使之显现为非异体。如果按照认为显现和共相无异体的观点，那么一个显现的形状等不会追随其他显现，因此共相无法施加利益。这是为了回答，即使概念思维将显现视为异体而执著为一体，也不会受到理性的损害。此外，在执持共相的概念思维面前显现的，也并非仅仅是非异体，而是存在显现为异体的情况。其理由是，这些树木的显现，彼此之间被执持为仅仅在树木的层面上相同。如果执持为相同，则必须执持为异体，因为如果不是从唯一的形态中产生，如何执持为相同？因此，认为显现是异体，因此产生非异体的思维是不合理的，这种说法也是没有意义的。或者说，如果这些显现是相同的，即没有差别，认为“这是之前的那个”，“之前的那个是这个”，这样执著为一体，那么如何能被思维执持为异体呢？因此，所谓的相同，在非异体的共相和事物两者中都存在，因此才会认为显现是异体，松树也是树，柏树也是树，而不是认为在极其异体和非异体之间存在相同。如果认为在两个异体的显现之间存在相同，即在无差别上施加名言和思维的原因并非存在于非异体的共相实体中，而是依靠火和柴等产生相同结果的相似性，从而通过分别念将相似的事物混合在一起，但实际上并没有混合，并且在极其异体和非异体之间也不存在相似性，因此只是在相似之处虚构为同一类，从而成立了这种术语。如果认为这些异体的显现的结果，即各自执持的思维也是异体的，那么就非常赞同实体是异体的观点。例如，金瓶和铜瓶等取水的作用也是通过这些实体而成为异体的，并且从各个显现中产生的各自执持的思维也是异体的，而不是一体的。那么，如果认为不能承认多个显现产生一个执持共相的思维的结果，也没有过失。如果从实体或事物方面来安立非异体或一体，那么就会变成那个责难。
English
Since nothing is beneficial, there is no fabrication, and merely through the universal, it is not possible to make it appear as non-different. If, according to the view that appearance and the universal are non-different, then the shape, etc., of one appearance does not follow other appearances, so the universal cannot confer benefit. This is to answer that even if conceptual thought grasps appearances as different but clings to them as one, it will not be harmed by reason. Furthermore, what appears before the conceptual mind that grasps the universal is not only non-different, but there are also cases where it appears as different. The reason for this is that these appearances of trees are held to be the same as just trees. If it is held to be the same, it must be held to be different, because how can it be held to be the same if it does not arise from a single form? Therefore, the statement that appearances are different, so it is unreasonable to generate a non-different mind, is also meaningless. Or, if these appearances are the same, that is, without difference, thinking, "This is the previous one," "The previous one is this," and clinging to them as one, then how can the mind grasp them as different? Therefore, the so-called sameness exists in both the non-different universal and the thing, so it is thought that the appearance is different, the pine is also a tree, and the cypress is also a tree, rather than thinking that there is sameness between the extremely different and the non-different. If it is thought that there is sameness between two different appearances, that is, the reason why words and thoughts are applied to the undifferentiated is not because it exists in the non-different universal entity, but because it relies on the similarity of fire and wood, etc., producing the same result, and thus conceptual thought mixes similar things together, but in reality they are not mixed, and there is no similarity between the extremely different and the non-different, so it is only fabricated as the same kind in similarity, and thus this term is established. If it is thought that the result of these different appearances, that is, the minds that grasp themselves, are also different, then the view that entities are different is very much agreed upon. For example, the function of fetching water with gold vases and copper vases, etc., is also different through these entities, and the minds that grasp themselves that arise from each appearance are also different, not one. Then, if it is thought that it is not reasonable to admit that multiple appearances produce one result of grasping the universal, there is no fault. If non-difference or oneness is established from the aspect of entity or thing, then it will become that accusation.