Tibetan
་སྙམ་པའི་དོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་གཞན་ལ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ངོ་བོ་དང་ཚིག་ཕྲད་གཉིས་པོ་འདི་སྨས་པ་ནི་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལྡན་པར་འགྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། རྣམ་གཅོད་སྒྲ་ནི་དོན་མེད་དང་། །དེ་འདྲའི་སྐྱོན་ཡང་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན། །དང་པོ། བསྒྲུབ་བྱ་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་སྨོས་པས་གཙོ་བོ་སོགས་རང་མཚན་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་གཅོད་པའི་དོན་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཡང་རྣམ་ བཅད་སོ་སོར་ཡོད་དོ་ཟེར་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྔར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱི༷་ཡི་ནི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་བཤད་ཟིན་པ་ཡིན་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ནི་རང་མཚན་མེད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་མ་བསྟན་ཀྱང་ཕྱོགས་ཙམ་ལ་ནི་མ་ཁྱབ་པ་དང་ཁྱབ་ཆེས་པའི་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དེ་འདྲའི་དམ་བཅའ་བ་སྲིད་ཅིང་བློ་ངོར་གྲུབ་བསལ་མེད་པའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་གཙོ་བོ་ལྟ་བུ་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ན་དེ་ལས་སྐྱོན་ཅིར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པ་ན། གང་རང་མཚན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། ཅི་ཕྱིར་མི་ནུས་ཞེས་དྲིའོ། །དེ་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་པའི་ཚེ་རྟགས་གང་བཀོད་ཀྱང་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་དག་གི་སྐྱོན་མིན་ནམ། ཡན་ལག་ཕྱི་མ་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དཔེ་དང་རྟགས་རང་ལ་ལྟོས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འདོད་པ་མིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་ཕྱོགས་རང་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ཅན་དེས་ཕྱོགས་འགྲུབ་མི་ནུས་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ནོ་སྙམ་ན། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡང་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ནའང་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ཅན་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དམ་བཅའ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་ཡིན་པས་དེའི་སྐྱོན་གྱིས་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རིགས་པ་ཅན་པའི་ངོར། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀོད་པ་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཅན་དུ་འདོད་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་ཕྱོགས་ནི་ཡན་ལག་ཕྱི་མའི་སྐྱོན་ལ་མི་ལྟོས་པར་དམ་བཅའ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ་ཡི་སྐྱོན་གང་ཡོད་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་ འདོད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་སྒྲུ
Chinese
如果有人抱有这样的疑虑，那么说“所立本身向他者显示”这两个词，即本体和词缀，就会具有决断的果实。第二，决断之声没有意义，那样的过失也不是宗的过失。第一，说“所立自己的本体”，是为了断除主物等自相未成立者是所立，因此对于它也有决断。如果有人说有各自的决断，那么，论师以前已经说过一切比量都是总的境，因此在解释宗的相时，即使不显示“没有自相不是所立”，对于仅仅是宗来说，也不会有不遍和过遍的少许相违，因为存在那样的立宗，并且在心中也有成立和遮除。第二，如果有人问，如果将主物等未成立的法作为所立，那会有什么过失？回答说，凡是自相未被量成立的，就不能成立。如果有人问，为什么不能成立？回答说，当它被作为法时，无论安立什么因，在喻例上都没有随同。如果有人问，没有随同等不是那些能立的过失吗？依赖于后支，即能立的喻例和因本身，不是被认为是宗的过失，因为宗的过失是依赖于宗本身而安立的。如果有人认为，有缺陷的能立不能成立宗，所以是宗的过失，那么，能立的过失也会变成宗的过失，因为所有有缺陷的能立都不能成立立宗，因此它的过失会损害宗。因此，在理智者看来，如果安立“声音是无常的，因为是可以衡量的”，那么声音的无常就不是正确的所立，因为因不确定的过失，可以认为宗是有过失的。因此，宗不依赖于后支的过失，而是与立宗本身的本体相关的任何过失，都被认为是宗的过失，而不是其他的能
English
If there is a doubt like that, then saying "what is to be established itself is shown to others," these two words, namely the entity and the suffix, will have the fruit of decisiveness. Secondly, the sound of decisiveness is meaningless, and such a fault is not a fault of the subject. First, saying "the very nature of what is to be established" is to eliminate the chief and other self-characteristics that are not established as what is to be established, so there are also distinctions for that. If someone says that there are separate distinctions, then the teacher has already said that all inferences are the object of the general, so when explaining the characteristics of the subject, even if it is not shown that "what has no self-characteristic is not to be established," there is not even a slight contradiction of non-pervasion and over-pervasion for the subject alone, because such a proposition exists and there is also establishment and exclusion in the mind. Second, if someone asks, if an unestablished dharma such as the chief is made the object to be established, what fault will result from that? The answer is that whatever self-characteristic is not established by valid cognition cannot be established. If someone asks, why can't it be established? The answer is that when it is taken as the subject, no matter what sign is established, there is no concomitance in the example. If someone asks, isn't the absence of concomitance, etc., a fault of those proofs? Relying on the later limb, that is, the example and sign of the proof itself, is not considered a fault of the subject, because the fault of the subject is established in reliance on the subject itself. If someone thinks that a flawed proof cannot establish the subject, so it is a fault of the subject, then the fault of the proof will also become a fault of the subject, because all flawed proofs cannot establish the proposition, so its fault will harm the subject. Therefore, in the view of logicians, if it is established that "sound is impermanent because it is measurable," then the impermanence of sound will not be a correct proposition, because the fault of the uncertain reason can be considered a flawed subject. Therefore, the subject does not depend on the fault of the later limb, but any fault related to the very nature of the proposition itself is considered a fault of the subject, not other proofs.
Tibetan
བ་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་བསྒྲུབ་བྱར་དམ་བཅས་པ་ཙམ་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་སྒྲ་མཉན་བྱ་མིན་པའི་དམ་བཅའ་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བ་དང་། ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་བདག་གི་མ་མོ་གཤམ་ཡིན་ཞེས་པ་རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལྟ་བུ་སོགས་དམ་བཅས་པ་ཙམ་ནས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་སྐོར་ཕྱོགས་སྔས་སྦྱིར་རང་མཚན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་གོ་བའི་ཆེད་དུ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྨོས་པ་མི་འཐད་པར་སྟོན་པའི་ཚུལ་དུ་འཆད་པའང་སྣང་སྟེ་ཅུང་མི་བདེའོ། །གསུམ་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དབྱེ་བསྡུའི་དགོས་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་། །དང་པོ་ལ། རྣམ་བཅད་དབང་གིས་ལྔ་རུ་བསྟན། །ཡོངས་གཅོད་དུ་ནི་གཅིག་བསྟན་པའོ། །དང་པོ། རྒྱུ་ཞེས་པ་གཏན་ཚིགས་ཏེ་ཧེ་ཏུའི་སྒྲ་སྤྱིར་རྒྱུ་དང་སྐབས་ཀྱི་དབང་གིས་གཏན་ཚིགས་སུ་ཡང་བསྒྱུར་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་གོ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་དང་སོགས་སྒྲས་དཔེ་ཡང་བཟུང་སྟེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་དག་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྟོས་པའི་བསལ་བྱ་སྟེ་སྐྱོན་བསལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཕྱོགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་བསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཁྱབ་པ་དང་ལྡོག་པ་ཁྱབ་ཆེས་པ་དག་ནི་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་རང་ཉིད་དང་ཚིག་ཕྲད་དང་ངོ་བོའི་སྒྲ་དང་མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་བཞི་པོ་དག་ནི་ལྡོག་པ་ཁྱབ་ཆེས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་མིན་པ་གཞན་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོའི་འདོད་ཡུལ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་མ་གྲུབ་པ་སོགས་ཕྱོགས་ཡིན་པ་སེལ་ཏོ། །འདོད་ཅེས་པའི་སྒྲས་ནི་ཕྱོགས་ཡིན་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་པ་སེལ་བར་བྱེད་དེ། དངོས་སུ་མ་སྨྲས་པའི་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྐབས་སུ་བཀོད་པའི་རྟགས་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་ མིན་ནམ་སྙམ་པ་བསལ་ནས་ཕྱོགས་ཡིན་ཅེས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རིགས་མི་མཐུན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རིགས་པའི་སྒོར། བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྐྱོན་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བས་དཔག་འདོད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཁས་བླངས་པའམ། སྐབས་ཀྱི་རྟགས་དེ་དག་གིས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་དེ་ཙམ་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཅི་མཚན་ཉིད་འདི་གཅིག་པུ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ན་ལྔ་པོ་ཇི་ལྟར་ཚང་སྙམ་ན། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ལ་འཁྲུལ་བ་མ་སྐྱེས་པར་ལེགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུབ་
Chinese
立宗的过失不是宗法的过失，例如，仅仅是承诺作为所立宗，不依赖于能立宗而成为过失，如“声音非所闻”的承诺与现量相违，以及等等，如“我的母亲是寡妇”这样与自语相违等等，像这样仅仅是承诺就成为过失。关于这方面，前派为了普遍理解自相不是所立宗，认为说自己的声音是不合理的，似乎也有这种说法，但不太令人满意。第三，宗的定义，分类的必要是，遣除实体和对其的争论。第一，以区分的方式显示为五种，以完全断定的方式则显示为一种。第一，因指的是理由，即因明的“因”字，一般是原因，根据情况也翻译为理由，因为是使所立宗被理解的原因。像这样，理由以及等等，也包括例子，像这样，对于能立宗的支分等的定义，不需要依赖于遣除，即遣除过失，而是要遣除宗自身定义的过失，即不遍和反遍太过，因此说了宗的五相。例如，自身和词组以及本体的声音和未遣除以及包括在内这四者，是遣除反遍太过的，遣除了非宗的其他，论著作者的意愿和能立宗未成立等等，遣除了是宗的。 “意愿”这个词遣除了虽然是宗，但宗的定义没有遍及的情况，为了显示没有实际说出的意愿的所立宗，通过当时安排的标志，消除了“不是所立宗吗”的想法，从而显示是宗。第二，以遣除不同种类的定义的方式，在理性的门中，承诺作为所立宗，显示了宗的定义没有过失，即论敌承诺作为想要推测的境，或者当时那些标志认为是所立宗，仅此而已就是所立宗的定义。如果这个定义是唯一的，宗的定义没有缺陷，那么五种如何齐全呢？对于所立宗的意义没有产生错误，而是很好地理解。
English
The fault of the thesis is not the fault of the subject. For example, just by vowing to be established, it becomes a fault without relying on the proof. For example, the vow that "sound is not audible" contradicts the direct perception, and so on. For example, saying "my mother is a widow" contradicts one's own words. Like this, just by vowing, it becomes a fault. Regarding this, the previous party generally understands that self-character is not the object to be established, and it seems that it is also said that it is unreasonable to mention one's own voice, but it is not very satisfactory. Third, the necessity of defining and classifying the subject is to eliminate the entity and the dispute over it. First, it is shown as five types by means of distinction, and one type is shown by means of complete determination. First, the reason is the reason, that is, the word "hetu" in Hetuvidya is generally the cause, and depending on the situation, it is also translated as the reason, because it is the cause of making the established understood. Like this, the reason and so on also include examples. Like this, for the definition of the limbs of the proof, etc., there is no need to rely on elimination, that is, eliminating faults, but to eliminate the faults of the subject's own definition, that is, non-pervasion and over-pervasion. Therefore, the five aspects of the subject are said. For example, oneself and phrases, the sound of the entity, and the uneliminated and included are the four that eliminate over-pervasion, eliminating others that are not the subject, the intention of the author of the treatise, and the unestablished proof, etc., eliminating what is the subject. The word "intention" eliminates the situation where, although it is the subject, the definition of the subject does not pervade. In order to show the established that is not actually spoken, the sign arranged at that time eliminates the idea of "is it not the established?", thus showing that it is the subject. Second, in the door of reason, by means of the definition of eliminating different kinds, promising to be established shows that the definition of the subject has no fault, that is, the opponent promises to be the object to be inferred, or those signs at that time are considered to be established, and that is the definition of the established. If this definition is the only one, and the definition of the subject is flawless, then how can the five be complete? There is no error in the meaning of the established, but it is well understood.