Tibetan
པས་སོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། མ་གྲུབ་པ་ནི་སུས་ཀྱང་སྒྲུབ་མི་ནུས་ལ། མ་གྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་སྐྱོན་བཅབས་ནས་གཡོ་ཐབས་ཀྱིས་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་འབད་ན་རྒོལ་བ་དེ་འདྲ་བ་རིགས་པར་སྨྲ་བའང་ཇི་ལྟར་ཡིན། གཞན་ཡང་བསྟན་བཅོས་སྐྱོན་མེད་པ་དག་ན་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་། མ་གྲུབ་པའི་དཔེ་རྟགས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱར་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། གྲངས་ཅན་པའི་ངོར་སངས་རྒྱས་པས་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། བྱས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀོད་པ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ལའང་གྲུབ་བསལ་མེད་ལ་དཔག་འདོད་ཡོད་ཅིང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་དམ་བཅའ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་སོང་ན་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འཆོལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་ལྟར་ཐལ་བ་སྤྱིར་འཕངས་པའི་གྲུབ་དོན་རྒོལ་བས་འདོད་པ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལ་མཐར་ཐུག་པར་དགོངས་ནས་ཕ་རོལ་གྱི་ལན་འགོག་པ་ནི། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ན་བཤད་པའི་དོན་ཡིན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་སོགས་ནི་དམ་བཅར་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་སྨོས་པའི་རྣམ་བཅད་ཀྱིས་དེ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཁྱོད་ལྟར་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཀུན་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པའི་རིགས་པས་དེ་ལྟར་ཐོབ་པ་ནི་ཚིག་ཙམ་ལས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཚིག་གི་རྣམ་བཅད་བཞིན་དུ་རྒོལ་བ་རང་གི་འདོད་ཡུལ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་གྲུབ་ཀྱང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཀུན་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་ན་བསྟན་བཅོས་ན་བཤད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་ཅེས་དོན་གྱིས་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདོད་ན་སྐྱོན་ཅིར་འགྱུར་ཏེ་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། རང་གི་སྐབས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་དག་ཀྱང་གཞན་གྱི་ངོར་སླར་ཡང་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་སྐབས་ཡོད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐབས་ཕ་རོལ་པོས་ཁོ་ན་སྨོས་པས་སྒྲུབ་བྱེད་བཅད་ཅེས་མི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྨོས་པ་ནི། ཁོ་ནའི་སྒྲས་སྦྱོར་བ་སྐོར་གཅིག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་བཅད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ནས་བཤད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལུགས་དེ་ལ་མི་ཆོད་པའི་ཕྱིར་མ་སྨྲས་པའམ། རྣམ་ངེས་ལས་ཚིག་ཕྲད་སྨོས་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ནའང་རིགས་པས་ཐོབ་པ་བཟློག་མི་ནུས་པར་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ
Chinese
故。不能同意，因为未成立的任何人都不能成立，即使已经确定为未成立，如果隐瞒过失并试图通过欺骗手段来成立它，那么这样的辩论者怎么能说是懂道理的人呢？此外，在没有错误的论著中，虽然实际上没有将未成立的例子作为成立的理由来使用，但未成立的例子有时也会成为论著的表达对象。并且，在数论派看来，佛教徒说“声音是无常的，因为是所作的”，这样陈述时，这个成立理由也没有成立与不成立的分别，并且想要衡量，也是论著的意义，因此辩论者会陷入承许的过失。如果这样的话，所立和能立的定义就会混淆。第二，像这样普遍抛出过失，认为辩论者所同意的仅仅会变成所立的道理，最终考虑到要反驳对方的回答是：如果即使是论著中所说的意义，但仅仅是作为成立理由来表达的未成立的例子等等，也不会陷入承许的过失，因为通过陈述“认为是宗的定义”的词语的区分来排除它。如果你这样认为，那么按照你认为论著的所有意义都是所立的道理的逻辑，这样得到的也仅仅是言辞，并没有任何改变。 也就是说，如果按照词语的区分，辩论者自己的意愿才是所立，那么这样成立也可以。如果认为论著的所有意义都是所立，那么论著中所说的成立理由也会被认为是所立，这在意义上也会成立。如果这样认为会有什么过失呢？如果认为有时是所立，那么即使是自己当前作为成立理由来使用的，在其他人看来，也有再次需要成立的时候，因此所有的成立理由都会变成所立。此时，对方因为说了“仅仅”而认为成立理由被截断，所以没有说“认为”这个词，是因为“仅仅”这个词无法截断一个回合的成立理由，即论著中所说的成立理由的方式。或者，即使认为从《释量论》中说了词语的助词就没有过失，但还是说了道理所得到的无法阻挡。如果说未成立的例子是辩论者所要成立的
English
Therefore. It is not possible to agree, because no one can establish what is not established. Even if it is determined to be unestablished, if one conceals the fault and tries to establish it through deception, how can such a debater be said to be a person who understands reason? Moreover, in flawless treatises, although there is actually no use of unestablished examples as reasons for establishment, unestablished examples sometimes become the object of expression in the treatise. And, in the view of the Samkhyas, when Buddhists say, "Sound is impermanent, because it is produced," there is no distinction between establishment and non-establishment in this reason for establishment, and it is also the meaning of the treatise that one wants to measure, so the debater will fall into the fault of assertion. If this is the case, the definitions of what is to be established and what establishes will be confused. Secondly, like this, generally throwing out faults, thinking that only what the debater agrees to will become the reason for what is to be established, and finally considering how to refute the other party's answer is: If even the meaning stated in the treatise is expressed only as a reason for establishment, such as unestablished examples, it will not fall into the fault of assertion, because it is excluded by the distinction of stating the words "considered to be the definition of the subject." If you think this way, then according to your logic of considering all the meanings of the treatise as what is to be established, what is obtained in this way is only words, and there is no change. That is to say, if according to the distinction of words, the debater's own intention is what is to be established, then it can be established in this way. If one considers all the meanings of the treatise as what is to be established, then the reason for establishment stated in the treatise will also be considered as what is to be established, which will also be established in meaning. If one thinks this way, what fault will there be? If one thinks that it is sometimes what is to be established, then even what one is currently using as a reason for establishment, in the eyes of others, there will be times when it needs to be established again, so all reasons for establishment will become what is to be established. At this time, the other party did not say the word "think" because they said "only" and thought that the reason for establishment was cut off, because the word "only" cannot cut off the reason for establishment in one round, that is, the way of the reason for establishment stated in the treatise. Or, even if one thinks that there is no fault in saying the particle of words from the Pramanavarttika, it is still said that what is obtained by reason cannot be blocked. If the unestablished example is what the debater wants to establish,
Tibetan
་པར་མི་འདོད་པས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་རྒོལ་བ་རང་གི་འདོད་ཡུལ་དབང་བཙན་པར་སོང་བས་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྒོལ་བ་རང་གིས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པའི་ཆོས་གཞན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་མིན་པ་དེ་ཚེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མིན་པའི་ལུང་དོན་གཞན་ལ་གནོད་པས་རྟགས་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཅི་ཞིག་འགལ་ཏེ། རྟག་ཡང་དག་གིས་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལུང་ལ་མི་ལྟོས་པར་འདྲ་བ་ངེས་པས་སོ། །དེས་ན་སྤྱིར་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་འདི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་གྱིས་འདི་དང་འགལ་ལམ་གནོད་ཀྱང་རུང་ལྟོས་པ་མེད་དོ་སྙམ་པའི་རྒོལ་བ་ནི་སུན་ཅི་ཕྱིན་ཡིན་པས་དེ་འདྲ་ཤིན་ཏུ་མི་འོས་ཀྱང་། ལུང་ནས་བཤད་པའི་དོན་གང་ཡང་རུང་བ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲུབ་ པའི་ཚེ་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་འབྲེལ་བ་ཁོ་ན་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་འགྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་ལུང་དོན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་ལ། དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ན་དོན་གཅིག་ལ་སྔ་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅན་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་ཡང་དག་ནི་མི་སྲིད་ལ། གདུལ་བྱའི་བློ་རིམ་དང་མཐུན་པར་བསྟན་པའི་དབང་གིས་དྲང་ངེས་ཀྱི་ལུང་དོན་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱང་། དགོངས་གཞི་དགོས་པ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་འགལ་བ་མེད་པར་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ལ་འཇུག་ཚུལ་ནི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ཟིན་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རང་སྒྲ་སྨོས་པ་དོན་མེད་པ་ལ། ཐལ་བ་འཕེན་དང་ཉེས་སྤོང་དགག །དང་པོ། དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཀུན་ཕྱོགས་ཡིན་གྱི་རྒོལ་བ་རང་གིས་འདོད་པ་སྒེར་དུ་བཀར་བ་ཙམ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྨོས་པའི་ཟུར་དུ་རང་ཉིད་ཅེས་པའི་སྒྲ་སྨོས་པ་ཡང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྣམ་བཅད་གང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་གང་ཞིག་རང་གིས་མི་འདོད་པ་སྤངས་ནས་གང་འདོད་ཅིང་ཁས་ལེན་པ་ལ་འཇུག་གོ་ཞེས་པའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྨོས་པའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རང་ཉིད་འདོད་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་འདི་རྒྱུ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་གང་འདོད་ཀྱང་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་འཇུག་པས་ཁྱབ་པ་ལ་རང་ཉིད་འདོད་ཅེས་པས་བསལ་བྱ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བ་སུ་ལ་ཡོད་དེ་མི་སྲིད་དོ། ། ཅི་ལྟར་ན་བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པས་འཇུག་པ་ལ་དབང་རྣོན་དང་དབང་རྟུལ་གཉིས་ལས། ད
Chinese
如果说因为不想要，所以不是所要成立的。现在辩论者自己的意愿变得强势，即使已经确定是论著的意义，但辩论者自己不想要作为当时的所要成立的其他的法，那时因为不想要成立的道理会损害其他的道理，对记号自己的所要成立的有什么妨碍呢？因为正确的记号必定会相似于自己的所要成立，不依赖于道理。因此，一般来说，认为自己所承诺的道理是正确的，即使与此相违背或损害，也没有关系，这样的辩论者是狡辩，那样非常不应该。在用事实力量成立道理的时候，仅仅用理智分析记号和所要成立的关系，如果能够很好地成立，那么仅凭此就能成立所要成立，不需要依赖道理的意义。如果那样成立了，那么在一个意义上前后显示矛盾的正确的道理是不可能的。由于与所化者的智慧层次相符而显示的正确定理的意义好像是矛盾的那些，以意图的根据对必要的事物有损害的方式没有矛盾，最终进入意义的方式，要知道就像伟大的车乘者们已经成立的那样。第二，说自己的声音没有意义，驳斥抛掷灰尘和避免过失。第一，即使在用事实力量分析的时候，论著的所有意义都是宗派，辩论者自己想要单独分开仅仅是具有从宗派的特征之外变成的意义，因此在说宗派的特征的旁边，说自己这个声音也是没有意义的，因为会变成没有任何区分。第二，不会变成没有意义，因为为了论著的哪个意义自己不想要而舍弃，进入想要并且承诺的意义，所以说了自己的声音。那么，自己是因为想要而进入还是不进入呢？这样的疑惑是从什么原因产生的呢？因为无论想要哪个论著，辩论者自己进入是普遍的，所以说自己想要，消除应该消除的疑惑，谁会有呢？那是不可能的。 怎么样，对于因为想要而进入论著，有根器敏锐和根器迟钝两种。
English
If it is said that it is not to be established because it is not wanted. Now, the debater's own wishes have become strong, and even if it has been determined to be the meaning of the treatise, the debater himself does not want other dharmas to be established as what is to be established at that time, then because the reason for not wanting to establish will harm other reasons, what is the obstacle to the sign's own to-be-established? Because the correct sign will certainly be similar to its own to-be-established, without relying on reason. Therefore, in general, thinking that the reason promised by oneself is correct, even if it contradicts or harms this, it does not matter, such a debater is sophistry, and that is very inappropriate. When establishing the reason with the power of fact, only analyze the relationship between the sign and the to-be-established with reason, and if it can be well established, then only by this can the to-be-established be established, without needing to rely on the meaning of the reason. If it is established in that way, then the correct reason that shows contradictions before and after in one meaning is impossible. Because the meanings of the correct reasons that appear to be contradictory due to being in accordance with the level of intelligence of the disciples, there is no contradiction in the way that the basis of intention harms the necessary things, and the way to finally enter the meaning, know that it is like what the great charioteers have already established. Second, saying that one's own voice is meaningless, refuting throwing ashes and avoiding faults. First, even when analyzing with the power of fact, all the meanings of the treatise are sects, and the debater himself wants to separate alone is merely a meaning that has become outside of the characteristics of the sect, so next to saying the characteristics of the sect, saying one's own voice is also meaningless, because it will become without any distinction. Second, it will not become meaningless, because for which meaning of the treatise one does not want and abandons, and enters the meaning that one wants and promises, so one's own voice is said. Then, is one entering because one wants to or not? What is the reason for such doubts? Because no matter which treatise one wants, it is universal that the debater himself enters, so saying that one wants oneself, eliminating the doubts that should be eliminated, who will have them? That is impossible. How is it that for entering the treatise because one wants to, there are two types: sharp faculties and dull faculties.