Tibetan
རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དང་བསྒྲུབ་བྱ་རང་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་ཀ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་འདྲ་བས་སོ་སྙམ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་གཅིག་པ་རང་ལུགས་ ལ་ཁས་མི་ལེན་པས་དོན་གྱིས་རྣམ་པ་ཆོད་ནས་དོགས་པ་སྐྱེ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་གཞན་དུ་ཚིག་གི་རྣམ་པ་མཚུངས་པས་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ན། རྫ་མཁན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཀུན་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱའམ་དམ་བཅའ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་ནའང་དེ་འདྲའི་དོགས་པ་སྐྱེ་མི་སྲིད་དེ། སྦྱོར་བའི་ངག་འགོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱའོ་སྙམ་དུ་དོན་གྱིས་གོ་བ་འཁྲུལ་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བགྲང་བའི་དམ་བཅའ་ནི་དམ་བཅའ་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་བརྗོད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་གྱི་མ་གྲུབ་པ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ན་དམ་བཅའ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་པ་གཞན་དག་གི་ལུགས་ལ་ཡང་གཏན་ཚིག་མ་གྲུབ་པ་སོགས་དམ་བཅའ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དམ་བཅའ་ལ་མ་གྲུབ་པ་མེད་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་ན་ད་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པ་དག་ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་བརྗོད་པ་ཉིད་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀར་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་ན་དེ་བརྗོད་པས་སྔར་མ་གྲུབ་པ་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ་སྟེ་ཅི་ཡང་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་པ་ནི། དཔེར་ན་གཟུགས་མཐོང་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། སྒྲ་མཉན་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་དམ་བཅས་པ་ཁོ་ན་ལས་གཏན་ཚིགས་ལ་ནུས་པ་མེད་པས་དེ་བརྗོད་པ་དོན་མེད་ལ། གཞན་ཡང་དམ་བཅའ་ནི་ཡང་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ན་དམ་བཅའ་ལྟར་སྣང་བ་དམ་བཅའ་མིན་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ལོགས་སུ་བརྗོད་དགོས་ལ། མ་བརྗོད་ན་དམ་བཅའ་ལྟར་སྣང་དང་རྟགས་ལྟར་སྣང་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་གང་ཡང་མིན་པར་འགྱུར་བས་དེ་འདྲའི་ལན་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ། མང་པོས་ལེན་པའི་བུ་སོགས་རིག་སྒོའི་འགྲེལ་ བྱེད་ཁ་ཅིག་ཕྱོགས་ཚིག་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་དགག་པའི་སླད་དུ་ཕྱོགས་སྔའི་དོགས་པ་བསུས་ནས་འདི་སྐད་དུ། རིགས་པ་ཅན་པ་ན་རེ། ཕྱོགས་ཚིག་བརྗོད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཡིན་ཏེ། བཟློག་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་རྟགས་དང་དཔེའི་ཚིག་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཀོད་ནས། དེའི་ལན་དུ། དེ་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཏུ་ཐལ་ཏེ། ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་བཅས་པས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ནས། ཡང་ཕ་རོལ་པོས་མངོན་སུམ་ནི་ཚིག་མ་ཡིན་ལ། འདིར་དམ་བཅའ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་དམ་བཅའ་ལ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཐལ་བ་དེ་མི་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སུན་འབྱིན་གྱི་ངག་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཐལ་ཏེ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་དང་ཡང་དག་ལྟར་སྣང་ཡོད་པས་སོ་ཞེས་ཕ་རོལ་པོས་ཕྱོགས་ཚིག་སྒྲུབ་བྱེད་དུ། སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ལྟར་སྣང་བཅས་པ་སྟེ་ཡང་དག་ལྟར་སྣང་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་འགོད་པ་དང་། སོགས་པའི་སྒྲས་དེ་ཡང་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་བཅས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པ་དང་། དེ་ལ་མངོན་སུམ་དང་སུན་འབྱིན་གྱིས་མ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ལན་ནི་འབྲེལ་བ་མེད་པ་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་སུ་ཟད་དེ། དོགས་པ་འབྲེལ་མེད་བཀོད་ནས་ལན་འབྲེལ་མེད་འདེབས་པའི་ངལ་བ་ལྷུར་ལེན་པ་ཙམ་དུ་གནས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འབྲེལ་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་ལྟ་བུའི་རྟགས་འགོད་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་རིག་བྱེད་འགོག་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཡང་ཕ་རོལ་དང་ལན་འདེབས་པ་གཉིས་ཀས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱི་ལྡོག་ཁྱབ་གྲུབ་པར་བཟུང་ནས་ལྟར་སྣང་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་སྙམ་པ་ནི་གྱི་ན་སྟེ། དམ་བཅའ་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་ལྟར་སྣང་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟགས་འདི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དོན་རྗེས་ དཔག་གི་སྐབས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ལ་ངེས་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བ་མེད་ཅིང་། བཟློག་ན་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་མེད་པས་ན་དེ་འདྲའི་སྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་བཞིན་དུ་ལན་གཞན་དག་གིས་མ་ངེས་པ་ཙམ་དུ་སྟོན་པ་དམིགས་བུ་བ་ལོང་པའི་རྒྱབ་ཏུ་འཇུས་པའི་དཔེར་ཟད་དོ། །དེ་ཡང་སྔར་རིག་བྱེད་ནི་ཐོག་མ་མེད་དེ། གཞན་གྱི་འདོན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་རིག་བྱེད་པས་སྨྲས་པ་ལ། བྷ་ར་ཏ་སོགས་ཀྱིས་མ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ན། དེ་དང་མི་འདྲ་སྟེ་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་གཞན་དང་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། རིག་བྱེད་རང་གི་ཁྱད་པར་ཙམ་ནི་གཞན་ལ་མེད་ཀྱང་ཁ་བྱའི་གཏམ་གཞན་ལའང་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་འགལ་བ་མེད་པས་ན་དེས་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་པར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ཚུལ་ལ། །གོ་བྱ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད། །གོ་བྱེད་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཤད། །དང་པོ་ལ།
Chinese
如果认为不成其为理由和所立宗本身不成其为所立宗，二者相同。并非如此，因为自宗不承认所立宗和能立宗是同一类事物，实际上已经区分开来，所以不可能产生怀疑。如果不是这样，而是因为其他词语形式相同而产生混淆，那么陶匠将瓶子等所立宗说成是所立宗，所有这些都会变成以理由来成立所立宗或立宗的过失，但不可能产生这样的怀疑，因为这是在陈述论证语句的情况下，实际上会毫无混淆地理解为以理由来成立。如果将作为能立的立宗，说成是已经如实成立的立宗是能立，而未成立的则不能作为能立，那么在其他宗派认为立宗是能立的情况下，也不会有理由不成等成为立宗的过失，因为能立的立宗没有不成立的情况。如果这样承认，那么现在所立宗的陈述如何成为能立的支分呢？如果立宗的陈述在双方论者看来都是共同认可的，那么陈述它又能成立什么以前没有成立的东西呢？什么也成立不了。例如，就像说“色是可见的”和“声是可听的”一样。这样一来，只有立宗本身而理由没有作用，所以陈述它毫无意义。此外，如果立宗是真实的，那么似是而非的立宗就不是立宗了，而且它的定义也需要单独说明。如果不说明，那么似是而非的立宗和似是而非的理由就既不是所立宗也不是能立，所以这样的回答是毫无用处的。第二，为了驳斥某些《理门论》的注释者认为宗依词是能立，首先提出前者的怀疑，然后这样说：正理派说，陈述宗依词是能立的语句，因为在成立相违品及其相似品时需要陈述，例如理由和例子的语句一样。然后，作为对它的回答：如果是这样，那么现量也是能立的
English
If it is thought that the unestablished sign and the unestablished proponent itself are both similar in being the proponent, it is not so. It is not the same because our own system does not accept that the proponent and the proof are of the same type, and in reality, the distinction is clear, so there is no possibility of doubt arising. If it is not so, but confusion arises because other word forms are the same, then all the instances where a potter states that a pot, etc., is the proponent, it would be an overextension to establish the proponent or the proposition with a sign, but such a doubt is impossible because it is in the context of stating the argument, and in reality, the understanding that it is established by reason arises without confusion. If the proposition that is enumerated as the proof is a statement of a proposition that is truly established, then it is the proof, but what is not established cannot be the proof. Therefore, even in the systems of others who consider the proposition to be the proof, there is no fault of the unestablished reason, etc., being an overextension of the proposition, because there is no unestablished in the proposition of the proof. If you accept that, then how are the statements of the proponent now a part of the proof? If the statement of the proposition is established as mutually agreeable to both opponents, then what that was not previously established is established by stating it? Nothing can be established. For example, it would be like saying, "Form is visible" and "Sound is audible." In that case, the reason has no power other than the proposition itself, so stating it is meaningless. Furthermore, if the proposition is only true, then the apparent proposition becomes not a proposition, and its definition must also be stated separately. If it is not stated, then the apparent proposition and the apparent sign become neither the proponent nor the proof, so such an answer is of no use at all. Second, in order to refute some commentators on the "Treatise on Logic" who claim that the subject term is the proof, first, the doubt of the former is raised, and then it is said: The logician says, stating the subject term is a statement of the proof, because it must be stated at the time of establishing the opposite and its appearance, just like the statement of the sign and the example. Then, as an answer to that: If that is the case, then direct perception is also a proof.
Chinese
也成了语言上的过失。因为既有正确的，也有相似的缘故。然后对方辩驳说：现量不是语言，而在此处，当立宗被作为论证时，立宗以语言表达是论证的特点，因此那个过失不成立。如果这样，那么反驳的语言也成了论证，因为既有语言表达，也有正确和相似的缘故。对方将宗派词作为论证，提出具有相似的论证标志，即存在正确和相似的原因，以及通过“等”字，也包括了以语言表达的特点的论证。对于用现量和反驳来显示不确定的回答，是没有关联的，最终只会成为笑柄。因为提出了不相关的疑问，然后又费力地给出不相关的回答。为什么说是不相关的呢？因为像那样提出论证标志，本身就不是理性的，这在之前驳斥吠陀的时候已经说过了。而且，对方和回答者都认为仅仅在不一致的一方没有见到，就成立了反向周遍，如果具有相似性就是论证，这是不对的。立宗是所立之法，是论证，因为被说成是具有正确和相似的。如果这样说，这个标志是不确定的，因为对于为他人的后
English
It also becomes a verbal fallacy, because it possesses both correctness and semblance. Then the opponent argues: Direct perception is not language, but here, when the proposition is taken as proof, the proposition being expressed in language is the characteristic of proof, therefore that fallacy does not apply. If so, then the language of refutation also becomes proof, because it possesses both verbal expression and correctness and semblance. The opponent presents the subject term as proof, stating the reason for possessing a semblance of proof, i.e., the existence of correctness and semblance, and with the word "etc.," also includes the characteristic of being expressed in language as proof. The response of showing uncertainty with direct perception and refutation is irrelevant and ultimately becomes a laughingstock, because it raises an irrelevant doubt and then takes the trouble to give an irrelevant answer. Why is it said to be irrelevant? Because presenting a sign in that way is not rational itself, as has been said before in the context of refuting the Vedas. Moreover, both the opponent and the respondent assume that merely not seeing in the dissimilar side establishes the counter-pervasion, and if it possesses similarity, it is proof, which is incorrect. The proposition is the subject of the thesis, it is proof, because it is said to possess correctness and semblance. If said in this way, this sign is uncertain, because for the sake of others' subsequent