Tibetan
་གྱིས་དོན་གྲུབ་པས་སུ་ཡང་ཕོངས་པ་མི་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རིགས་པ་ཁོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་དོན་ཉིད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་ལས་འོང་གི་སྒྲ་ཙམ་དང་རྟོག་པ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ལ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་ཞེས་སྟོན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱོགས་ཚིག་བརྒྱུད་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །གཏན་ཚིགས་བརྒྱུད་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །དང་པོ། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྒྲ་བྱུང་ཚད་མ་བཞེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཚིག་འདི་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རིགས་སོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་དེ་ནི་དེ་སྐད་སྨྲ་བ་པོའི་རང་གི་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་གཞན་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ན་བསམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་བརྗོད་པ་པོའི་རྒྱུད་ན་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ངེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟར་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་དག་སྐྱེ་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའི་དོན་དེ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་པ་མ་མཐོང་གི་བར་དུ་དེ་ལྟར་ངེས་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་ནུས་ན་སྐྱེས་བུས་དམ་བཅས་པ་ལ་མི་འགྲུབ་ པ་གཅིག་ཀྱང་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའམ་དམ་བཅའ་ཙམ་བརྗོད་པ་ཡིས་དངོས་སུ་མི་འགྲུབ་པར་མ་ཟད། བརྒྱུད་པ་ཡིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། དོན་ལ་གཏུགས་ཀྱང་དེ་ལས་ལྷག་པ་གཞན་རྟོགས་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་རང་ཉིད་ལ་ནུས་པ་མེད་ཀྱང་གང་གིས་ནུས་པ་དོན་གྱི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བ་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ན་བརྒྱུད་ནས་དོན་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ཐུག་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཚིག་ཙམ་གྱིས་དོན་གང་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་མོད་མཛུབ་མོས་ཟླ་བ་བཞིན་དུ་ཚིག་གིས་མཚོན་ནས་དོན་རྟོགས་པ་ན་དོན་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་རྩོད་སྤང་ལ། ལུང་དང་འགལ་བར་དོགས་པ་བསལ། །དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས། །རང་གིས་ངེས་བཞིན་གཞན་དག་ལ། །ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིས། །ཕྱོགས་ཆོས་འབྲེལ་བ་བསྒྲུབ་བྱ་དག །བརྗོད་པ་ལས་གཞན་སྤང་བར་བྱ། །ཞེས་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པར་གསུངས་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། དེའི་དོན་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དཔག་བྱ་བསྟན་པ་ནི། གཏན་ཚིགས་དོན་གྱི་ཡུལ་དུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་གྱི་ནུས་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་རང་ལ་སྒྲུབ་པའི་ནུས
Chinese
因此，只有凭借事物本身的力量所产生的道理才能成就所要证明的事物。这是因为，它来自于事物本身的真实情况，而不是追随空洞的言辞和虚妄的臆想，所以说，在事物本身上获得成立才是最重要的。第二，关于：宗派之词语，亦非能立因；理证经由后，方为能立因。第一，有人问：既然学派认为声是量，那么宗派之词也应是能立因吧？回答：宗派之词只是为了向他人展示说话者自己的表达意愿，仅仅是说话者心中存在这样的想法本身是量，但由此并不能对所要证明的事物产生确定无疑的认识，反而会产生“是这样吗？不是这样吗？”的疑惑，因此它并不能直接证明誓言的意义。在没有见到正确的能立因之前，无法对此作出确定的判断。如果可以确定，那么任何人所立下的誓言都不会有不实现的可能了。因此，仅仅是陈述所要证明的事物或誓言本身，不仅不能直接实现目标，而且通过间接的方式也无法成就所要证明的事物，因为即使追溯到事物本身，也无法从中获得更多的认识。第二，虽然陈述理证本身并没有力量，但它能够揭示出具备事物三种特征的力量，因此通过间接的方式，最终触及事物的真实情况，从而成就所要证明的事物。因此，仅仅依靠言辞无法成就任何事物，但就像手指指向月亮一样，通过言辞来指示，从而认识事物，事物才能得以成立。第三，关于辩驳：消除与经论相违之疑虑。这是为了驳斥争论。第一，有人问：论师陈那不是说过：“以自之确信，欲于他者生，确信故应舍，除宗法关系，所立彼陈述。” 难道不是说要陈述所要证明的事物吗？回答：并非如此。因为其中揭示了所要衡量的事物，如云：“理证意为境。” 也就是说，具备三种特征的理证之意义的力量所作用的境，本身就具备了证明所要证明的事物的能力。
English
Therefore, only the reasoning that arises from the power of things themselves can accomplish what needs to be proven. This is because it comes from the actual state of affairs of the thing itself, and does not follow empty words and false imaginations. Therefore, it is said that it is most important to achieve establishment in the thing itself. Second, regarding: The words of the proposition are also not the means of proof; reasoning is the means of proof through transmission. First, someone asks: Since the school considers sound to be valid cognition, shouldn't the words of the proposition also be a means of proof? Answer: The words of the proposition are only to show others the speaker's own intention to express. The mere fact that such an idea exists in the speaker's mind is valid cognition, but it does not give rise to a definite understanding of what needs to be proven. Instead, it raises doubts such as, "Is it like this? Is it not like this?" Therefore, it does not directly prove the meaning of the vow. Until the correct means of proof is seen, it is impossible to make a definite judgment on this. If it were possible to determine, then there would be no possibility that a vow made by anyone would not be fulfilled. Therefore, merely stating what needs to be proven or the vow itself not only cannot directly achieve the goal, but also cannot achieve what needs to be proven through indirect means, because even if traced back to the thing itself, it is impossible to obtain more knowledge from it. Second, although stating the reasoning itself has no power, it can reveal the power that possesses the three characteristics of the thing. Therefore, through indirect means, it ultimately touches the true state of affairs of the thing, thereby accomplishing what needs to be proven. Therefore, merely relying on words cannot accomplish anything, but just as a finger points to the moon, by using words to indicate, thereby recognizing the thing, the thing can be established. Third, regarding refutation: Eliminating doubts about contradicting the scriptures. This is to refute the argument. First, someone asks: Didn't the teacher Dignāga say: "With one's own certainty, wanting to generate in others, certainty, therefore, should be abandoned, except for the relationship of the subject-property, that statement of what is to be established." Doesn't that mean that what needs to be proven should be stated? Answer: It is not like that. Because it reveals what needs to be measured, such as saying: "Reasoning means the object." That is to say, the realm in which the power of the meaning of the reasoning that possesses the three characteristics acts itself possesses the ability to prove what needs to be proven.
Tibetan
་པ་མེད་པ་དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལ་བརྟེན་ནས་གོ་བར་བྱ་བའམ་བསྟན་པའམ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་པར་བཤད་དེ། གཏན་ཚིགས་ལས་དེ་གོ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་དམ་བཅའི་ཚིག་བརྗོད་པ་དེ་ལའང་ནུས་པ་ཡོད་དེ། དམ་བཅའ་བརྗོད་པ་དེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་ནི་འཇུག་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་དོན་དེ་ཅི་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་འདོད་པའི་སྐབས་ལའང་ བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་ལ། གཞན་ཡང་ཤེས་པར་འདོད་པ་དང་། སྐབས་སུ་བབ་པ་དང་། རྒོལ་བས་རྟོག་པ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་སོགས་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཐལ་བས་དེ་མཐའ་དག་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བརྗོད་དགོས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །གལ་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་གཏན་ཚིགས་འགོད་པ་ཡིན་ཀྱང་རྒྱུ་བརྒྱུད་པ་དེ་དག་གི་དངོས་འབྲས་དམ་བཅའ་བ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་དེ་ཁོ་ནས་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྲོའོ་ཟེར་ན། ཕ་རོལ་པོས་སྒྲུབ་བྱེད་མཁན་པོ་དང་ཞེ་འདོད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་པར་བྱས་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་ཡང་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་འཇུག་པ་དེ་དམ་བཅའ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ན་སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པ་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་རབ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་དོན་སྨོས་པ་ལ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་ན་གསལ་བྱེད་ཡིན། །དེ་ལས་གཞན་པ་གསལ་བྱེད་མིན། །དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ། དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་སྦྱོར་བ་དེ་ཡང་མ་ཚང་བ་དང་ལྷག་པོ་མ་ཡིན་པར་དོན་གྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པའི་ངག་རྣམ་དག་གི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཞན་རིགས་པ་ཅན་པ་སོགས་དང་རང་སྡེ་སྔ་རབས་པའི་རྩོད་པ་གྲུབ་པ་ནས་ཀྱང་སྦྱོར་ངག་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་དུ་འགོད་པར་འདོད་དེ། མེ་ཡོད་དེ་ཞེས་པས་དམ་བཅའ་དང་། དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་དང་། ཚང་མང་བཞིན་ཞེས་པས་དཔེ་དང་། དུ་ལྡན་གྱི་ལ་ལའང་དུ་བ་ཡོད་པས་ཞེས་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དང་། མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་མཇུག་སྡུད་དེ་ལྔར་འདོད་ལ། རང་སྡེ་ཁ་ཅིག་དམ་བཅའ་གཏན་ཚིགས་དཔེ་གསུམ་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་དུ་འདོད་ཀྱང་དཔེ་ནི་ཁྱབ་པ་སྟོན་པའི་དཔེ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཟུར་དུ་རང་ནུས་ཁྱད་པར་ བ་མེད་ལ། ངག་ཡན་ལག་གཉིས་ལྡན་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་བརྗོད་པ་འདི་ཙམ་ལས་གཞན་པ་དོན་མེད་དེ། ནང་རང་གི་རྒྱུད་ལ་དོན་གང་ཡིན་པ་དེར་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའམ་ཡན་ལག
Chinese
據說，沒有（作用）的那是依靠理由來理解、指示或表達的意義。因為從理由中才能理解它。第二，如果主張的詞句也有作用，因為主張的陳述是理由的詞句進入的依據。如果這樣說，那麼陳述理由也是因為反駁者懷疑，想要知道事情是怎樣的。因為它也依賴於此，所以懷疑也變成了能立。此外，想要知道、適當時機、反駁者的思維、想要成立所要證成的事物等等，也都會變成能立，如果必須將所有這些都說成是能立，那就太過分了。如果說，即使是依賴於懷疑等等來建立理由，但那些原因的直接結果，僅僅是將主張陳述為詞句，它就變成了能立。那麼，對方會承認與能立者和意願不一致的一方。例如，當說「聲音是常」時，主張聲音是無常的能立詞句的進入，因為它與主張相同，所以能立的陳述將會無窮無盡。第三，說明白顯現之義：三相圓滿即是顯現，除此之外不是顯現，這是為了避免爭論。第一，能成立意義的語言表達，既不是不完整的，也不是多餘的，而是通過產生意義理解的清淨語言來顯現，這就是它的意義。也就是說，其他理智者等等，以及自己宗派的早期學者，從爭論成立開始，也想要建立具有五支的論式：以「有火」來表示立宗，以「有煙之故」來陳述理由，以「如廚房」來表示比喻，以「有煙者也有火」來表示近結合，以「有火」來表示結論，他們認為是五支。自己宗派的某些人認為具有立宗、理由、比喻三支，但比喻只是顯示周遍的比喻，沒有額外的自身能力差別。除了陳述二支論式，即法與周遍之外，沒有其他意義。因為在自己內心中，對於任何意義，它都是產生理解的原因或支分。
English
It is said that what is without (function) is the meaning to be understood, indicated, or expressed based on reason. Because it is from reason that it is understood. Second, if the statement of the proposition also has a function, because the statement of the proposition is the basis for the entry of the words of reason. If so, then the statement of reason is also because the opponent doubts and wants to know what the matter is like. Because it also depends on this, doubt also becomes a proof. Furthermore, wanting to know, the appropriate time, the opponent's thinking, wanting to establish what is to be proven, etc., would also become proofs. If all of these must be said to be proofs, then it would be too much. If it is said that even if reason is established based on doubt, etc., the direct result of those causes is only the statement of the proposition as a sentence, and it becomes a proof. Then, the other party will admit the side that is inconsistent with the proponent and intention. For example, when it is said that "sound is permanent," the entry of the proof statement that sound is impermanent, because it is the same as the proposition, the statement of proof will become endless. Third, stating the meaning of clear manifestation: having three aspects complete is manifestation, other than that is not manifestation, this is to avoid disputes. First, the verbal expression that establishes the meaning is neither incomplete nor superfluous, but manifests through pure language that generates understanding of the meaning, that is its meaning. That is, other rationalists, etc., and early scholars of one's own school, from the establishment of the debate, also want to establish a syllogism with five members: with "there is fire" to indicate the proposition, with "because there is smoke" to state the reason, with "like a kitchen" to indicate the example, with "whatever has smoke also has fire" to indicate the near connection, and with "there is fire" to indicate the conclusion, they consider it to be five members. Some of one's own school consider it to have three members: proposition, reason, and example, but the example is only an example that shows pervasion, and there is no additional difference in its own ability. Apart from stating the two-membered syllogism, i.e., property and pervasion, there is no other meaning. Because in one's own mind, for whatever meaning, it is the cause or branch that generates understanding.