Tibetan
ཡིན་ལ། དེ་རྒྱུ་ངག་གི་མིང་དུ་བཏགས་པ་དེ་ལྟ་ན་རི་དྭགས་རྒྱུག་པ་ལ་ལྟོས་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་གཞན་དོན་མངོན་སུམ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ངག་དེས་འབྲས་བུ་རི་དྭགས་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་སྐྱེད་དོ་སྙམ་ན། ཚིག་ཙམ་ལས་མངོན་སུམ་སྐྱེད་པ་ནམ་ཡང་མེད་དེ། ཡོད་ན་དམུས་ལོང་ལ་དུང་དཀར་པོར་བརྗོད་པས་མངོན་སུམ་སྐྱེད་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་རི་དྭགས་རྒྱུགས་པ་ལ་ལྟོས་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་ཚིག་ལས་རྗེས་དཔག་དངོས་སུ་སྐྱེ་ཞིང་། ངེས་རི་དྭགས་རྒྱུག་པ་དངོས་སུ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་ཐོབ་པ་ཡོད་ཀྱང་། སྔོན་དུ་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ཅེས་བྱ་བར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་བརྗོད་པ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ཡིན་ན་རང་གི་མཐོང་བ་སོགས་ཅིའི་ཕྱིར་སྨོས་ཟེར་ན། ཐོག་མར་རང་གི་མཐོང་བ་ཞེས་སྨྲོས་པ་ལ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཕ་རོལ་གྱི་ལོག་རྟོག་ཟློག་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ན། གཞན་ཕ་རོལ་པོ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་བསྟན་ཞིང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ ཚད་མས་མཐོང་བ་མིན་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཞན་དག་གིས་ཁས་བླངས་པའམ་དེ་དག་གིས་འདོད་པའི་ལུང་ལས་གྲུབ་པས་ན། དེས་མཐོང་བ་ཡང་རྒོལ་བ་རང་གི་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཅེས་གྲངས་ཅན་པ་ཁ་ཅིག་གིས་སྨྲ་བའི་ལོག་རྟོག་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་མཁན་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རུང་བར་མཐོང་བ་མིན་ན་གཞན་ལ་གྲགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཅི་ཡང་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། བློ་དང་བདེ་བ་ཆོས་ཅན། སེམས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ཅན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དཔེར་ན་གཟུགས་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བཀོད་པ་ལ། དེའི་རྟགས་ཆོས་གཉིས་ཀ་མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་ལས་ཁས་བླངས་པ་དང་རྟགས་དེ་ནི་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་བློ་དང་བདེ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་ལས་གྲུབ་ཅིང་། སེམས་པ་ཅན་སྐྱེས་བུ་ནི་རྟག་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་ལེན་ལ། དེ་འདྲའི་སྐྱེས་བུ་དེ་བཅིང་གྲོལ་གྱི་གཞིར་གྱུར་ཅིང་ལུས་འདོར་ལེན་བྱེད་པའི་བདག་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་བློ་དང་བདེ་བ་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་དང་གཏན་དུ་འཇིག་པ་ཅན་དུ་སེར་སྐྱ་པ་རང་ལ་མ་གྲུབ་ན་སངས་རྒྱས་པས་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་ཞིག་གིས་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་གྲུབ
Chinese
是的，如果像这样把那个称为因语，那么就会变成像“看鹿跑”那样也有为他义现量了。如果认为因语能产生作为果的见到鹿的现量，那么仅仅是词句，是永远不能产生现量的。如果能，那么对盲人说白海螺也能产生现量了。因此，像“看鹿跑”那样的词句，实际上能产生后比量，并且确实有获得实际见到鹿跑的现量。但是，因为先产生后比量，所以确定是名为他义后比量。如果说，如果说三相的理由是他义后比量，那么为什么说自己的见等呢？最初说自己的见，是有必要的。因为具有遣除他人邪分别的意义。怎么样呢？因为要把所要成立的意义指示并使之证悟于对方，即使是立论者自己没有通过量见到，但是因为被反驳者其他人承认，或者从那些人认可的教证成立，所以他们见到的也是立论者自己心愿的所要成立的那个的能立，为了遣除某些数论派这样说的邪分别，才说了能立者自己见到的词句。因为如果自己没有见到可以作为能立，那么仅仅是他人知道也不能成立任何东西。还有，数论派说：智和乐，法，是无心的，因为是有生者或者无常的缘故。比如像色等五蕴一样。这样安立后，那个理由和法两者都在同品喻上被佛教的教证所承认，并且那个理由是生灭之法，智和乐，在佛教的教证中成立。而有心的士夫因为是常，所以没有生灭，这是数论派自己承认的。并且认为那样的士夫是系缚解脱的基础，是舍身受身的我。对此，如果智和乐新产生和永远坏灭在数论派自己没有成立，那么仅仅是被佛教徒那样承认也不能成立是生灭之法。
English
Yes, if that is named as a causal statement, then it would become like saying "look at the deer running," which also has the aspect of other-regarding direct perception. If it is thought that the causal statement generates the direct perception of seeing the deer as a result, then mere words can never generate direct perception. If they could, then saying "white conch" to a blind person would also generate direct perception. Therefore, from words like "look at the deer running," an inference actually arises, and there is indeed the attainment of direct perception of actually seeing the deer running. However, because the inference is generated first, it is definitely called an other-regarding inference. If it is said that if stating a reason with three aspects is an other-regarding inference, then why mention one's own seeing, etc.? Initially stating one's own seeing is necessary because it has the purpose of dispelling the opponent's wrong conceptions. How so? Because the proponent himself, even if he has not seen it with a valid cognition, intends to point out and make the other party realize the object to be proven, it is established by the scriptures accepted by the other opponents or those who approve of it. Therefore, to dispel the wrong idea that some Samkhyas say that what they see is also the proof of what the proponent himself wants to prove, the words "seen by the proponent himself" are spoken. Because if one does not see that it can be a proof, then merely being known by others cannot prove anything. Also, the Samkhyas say: Intellect and happiness, the dharma, are without mind, because they are born or impermanent. For example, like the five aggregates of form, etc. After establishing this, both the reason and the dharma are accepted on the similar example by the Buddhist scriptures, and that reason, the dharma of arising and ceasing, intellect and happiness, is established in the Buddhist scriptures. And the sentient person, because he is permanent, does not have arising and ceasing, which the Samkhyas themselves admit. And they believe that such a person is the basis of bondage and liberation, and is the self that abandons and takes bodies. In this regard, if the new arising and permanent destruction of intellect and happiness are not established for the Samkhyas themselves, then merely being accepted as such by the Buddhists cannot establish that they are the dharma of arising and ceasing.
Tibetan
་པར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཁོ་རང་གིས་མཐོང་བ་མེད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཏུ་མི་འགྲོ་ལ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་གྲུབ་ན་ཡང་དེས་སེམས་མེད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། སེམས་ལྡན་ལ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་ནི་གྲངས་ཅན་གྱི་ཞེ་འདོད་ཁོ་ནས་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ་སེམས་པ་ཉིད་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟགས་དེ་འདྲས་གང་ཡང་སྒྲུབ་མི་ ནུས་པ་ཡིན་ཀྱང་རེ་ཞིག་སྐབས་འདིར་རང་གིས་མ་མཐོང་ལ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བའམ་འདོད་པ་ཙམ་རང་གི་ཞེ་འདོད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཆ་ནས་སྐྱོན་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཙམ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་བ་དེའི་འཐད་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ། མདོར་བསྟན་རྒྱས་བཤད་རྩོད་སྤོང་གསུམ། །དང་པོ། རང་གིས་ཚད་མས་མཐོང་བ་མིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་སྙམ་ན། གང་རང་གི་ཚད་མས་མ་མཐོང་བ་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་གྲགས་པ་ཙམ་ནི་དེ་དག་གི་ལུང་ལས་བཤད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། དེ་དེ་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་ཚད་མ་རང་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ན་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་མིན་པར་ལུང་ཙམ་གྱིས་བྱེད་པར་འགྱུར་ན་དེ་མི་རིགས་ཏེ། དང་པོར་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱི་ཚད་མས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལུང་དེ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་མི་བསླུ་བའི་ལུང་ཡིན་པར་ཁས་འཆེས་ནས་ལུང་དེ་ཡོངས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་གིས་ལུང་དག་པར་འགྱུར་གྱི་ལུང་ལས་རྗེས་དཔག་དག་པར་མི་འགྱུར་ལ། གཞལ་བྱ་གསུམ་པར་དཔྱོད་པ་ན་དག་པའི་ལུང་ལ་ལྟོས་ཀྱི་གཞན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ལུང་གི་ཚིག་ཙམ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལྡན་གྱི་མདུན་འདིར་བུམ་པ་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་བྱའི་ཡུལ་ལ་ལུང་གི་ཚིག་ཙམ་ཚད་མར་གྱུར་ན་འགལ་བ་ཅན་གྱི་ལུང་སྣ་ཚོགས་ནས་བཤད་པ་མཐའ་དག་གི་དོན་དེར་ནི་འཐད་དང་མི་འཐད་རྟོག་པའི་རྗེས་དཔག་འཇུག་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་ཙམ་གྱིས་དོན་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཕྱི་ནང་སོ་སོའི་ལུང་ནི་དོན་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལུང་ནས་བཤད་ཚད་དོན་ལ་གྲུབ་ན་བདེན་རྫུན་གང་ཡང་དབྱེ་བསལ་ མི་སྲིད་པས་ལུང་དོན་ལ་རྗེས་དཔག་འཇུག་ཅིང་། ཞུགས་ན་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་ལ་ལུང་ཙམ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། གཞན་ལུང་གིས་རང་འདོད་མི་འགྲུབ། །རང་ལུང་དངོས་སྟོབས་མེད་ན་མིན། །དང་པོ་ལ། རིགས་པ་བརྗོད་དང་དེ་ལན་དགག །དང་པོ། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང
Chinese
因为他自己没有看到成为目标的理由，所以不能成为正确的论证。即使成立是生灭法，也不能因此证明无心识。因为数论派仅仅是想当然地认为有心识者没有生灭，但事实并非如此，因为心识本身就是无常的。因此，像这样的理由什么也证明不了。但暂时在这里，从自己没有看到，而仅仅是他人看到或认为，不能成为自己想当然的论证的角度来指出过失。第二，为了论证仅仅是他人看到不能成为论证的合理性，有总说、广说、辩论和驳斥三种。第一，如果自己没有通过量式看到，为什么不能成为论证呢？凡是自己没有通过量式看到的，仅仅是其他宗派中流传的，只不过是那些宗派的经文中说到的而已。如果没有在自己的相续中生起像那样确定的量，那么就不是通过量式的力量来进行破立，而是仅仅通过经文来进行，那是不合理的。因为首先是通过三种观察的量式完全考察后，确信那个完全清净的经文是极其隐蔽且不欺骗的经文，然后才完全接受那个经文。因此，是通过后来的推论使经文清净，而不是通过经文使后来的推论清净。在第三个所量中进行观察时，要依赖清净的经文，否则，对于推论的对境，并不认为是经文的词句本身就是量式，就像有眼睛的人在面前观察瓶子是否存在时，不需要依赖瑜伽士一样。如果对于所推论的对境，经文的词句本身成为量式，那么从各种相违的经文中说出的所有意义，就不会介入思考是否合理与不合理的推论，因为仅仅通过词句就成立了那个意义。即使那样，内外各自的经文也是各种各样的意义，如果从经文中说出的都成立在意义上，那么真假就无法区分，因此推论介入经文的意义。如果介入，那么对于推论的对境，仅仅经文就不能成为量式。第二，他人之经不能成立自宗之主张，若自宗之经无真实力则不能成立。第一，陈述理由和驳斥那个回答。第一，内道佛教的经文
English
Since he himself has not seen the reason for becoming the object, it cannot become a correct argument. Even if it is established as a phenomenon of arising and ceasing, it cannot therefore prove the absence of consciousness. Because the Samkhya school merely assumes that those with consciousness do not have arising and ceasing, but this is not the case, because consciousness itself is impermanent. Therefore, such a reason cannot prove anything. But for the time being, here, from the perspective that one has not seen oneself, but only others have seen or think, it is not permissible to become one's own assumed argument, to point out the fault. Second, in order to argue the rationality that merely seeing by others cannot become an argument, there are three: summary, detailed explanation, debate, and refutation. First, if one has not seen through valid cognition, why can't it become an argument? Whatever one has not seen through valid cognition, is merely what is known in other schools, it is only what is said in the scriptures of those schools. If a valid cognition that is certain like that does not arise in one's own continuum, then it is not through the power of valid cognition that one engages in refutation and establishment, but only through scripture, which is unreasonable. Because first, after completely examining through the valid cognition of the three examinations, one affirms that that completely pure scripture is an extremely hidden and non-deceptive scripture, and then one completely accepts that scripture. Therefore, it is through subsequent inference that the scripture becomes pure, and not through the scripture that the subsequent inference becomes pure. When observing in the third object to be measured, one must rely on the pure scripture, otherwise, for the object of inference, one does not consider the words of the scripture itself to be valid cognition, just as when a person with eyes observes whether a vase exists in front of him, he does not need to rely on a yogi. If, for the object of inference, the words of the scripture itself become valid cognition, then for all the meanings spoken from various contradictory scriptures, there will be no intervention of inference that considers whether it is reasonable or unreasonable, because that meaning is established merely through words. Even so, the internal and external scriptures themselves are various meanings, if everything spoken from the scriptures is established in meaning, then truth and falsehood cannot be distinguished, therefore inference intervenes in the meaning of the scriptures. If it intervenes, then for the object of inference, merely scripture cannot become valid cognition. Second, the scriptures of others cannot establish the tenets of one's own school, if the scriptures of one's own school do not have real power, then they cannot be established. First, stating the reason and refuting that answer. First, the scriptures of the inner Buddhist path.