Tibetan
།དེས་ན་དེ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བར་མི་ནུས་ཤིང་། གང་ཤེས་པ་ལ་རང་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ན་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པ་མེད་ལ། ཤེས་པ་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ལ་སྣང་དུ་རུང་བར་ནི་ཁྱོད་འདོད་ཅིང་ཤེས་པ་ཆ་མེད་པ་ལ་ཕྲ་བ་དང་རགས་པ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་སྔར་དང་མི་འདྲ་བར་སྣང་མི་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་བཞག་ཏུ་མེད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་དམ་བཅའ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །སྣང་བ་གཟུང་བ་ཞེས་པ་འདི་ཡུལ་དབང་བར་གྱིས་སྣང་བས་མ་ངེས་ཞེ་ན། དེ་གཟུང་བ་ཡིན་ཞེས་པའི་ལན་དུའང་བཤད་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། གཟུང་ལས་གཟུང་སྐྱེད་གཞན་མིན་བསྟན། །དེ་ལ་མ་ངེས་རྩོད་པ་སྤང་། །དང་པོ། ཕ་རོལ་པོ་ན་རེ། མྱང་བྱ་སྔ་བློའི་ནུས་པ་གཉིས་ཏེ། མྱོང་བྱེད་བློ་ཕྱི་མའི་གཟུང་དོན་དུ་གྱུར་པའི་ནུས་པ་དང་། ཕྱི་བློ་སྐྱེད་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་ནུས་པ་གཉིས་ལས། སྐབས་འགར་གཟུང་བའི་ནུས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་གྱི་བློ་ཕྱི་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ནུས་པ་གཞན་ཉམས་པ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔ་བློ་དེ་བློའི་ཡུལ་ཡིན་ནམ་མིན། གལ་ཏེ་མིན་ན་ནི་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱང་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་ལ་ཡུལ་ཡིན་ཞིང་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཅན་ལ་ནི་གཟུང་བ་ཡིན་པ་དེ་ཙམ་ལས། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ནུས་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཅི་ཡང་མེད་དེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་སོགས་ཀྱང་གཟུང་བ་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་རང་བློ་སྐྱེད་པ་དེ་ལྟ་མིན་པར་གྱུར་ན་ནི་གཟུགས་སོགས་རང་གི་ངོ་བོས་རང་འཛིན་གྱི་བློ་ལ་དངོས་སུ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ནའང་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་གཟུགས་རང་ཉིད་བློས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་རང་བློ་བསྐྱེད་པ་ལས་གཟུགས་སོགས་འདི་ཡི་རང་བློ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་དེ་ཡི་དངོས་པོར་ངེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་གཞན་ཅི་ ཞིག་ཡོད་དེ། གཟུང་བ་ཡིན་པ་ཙམ་གྱི་རང་བློ་མི་བསྐྱེད་ལ་གཞན་པའི་ནུས་པ་འདིས་སྐྱེད་དོ་ཞེས་ཚད་མས་དམིགས་པ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ནང་གི་བློ་ཐམས་ཅད་ལའང་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་འཕོ་ཁ་མའི་བློ་སྔ་མ་དེ་ཡང་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་ཀྱི་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ན་འདིའི་རང་འཛིན་གྱི་བློ་མི་བསྐྱེད་པ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ཡིན་ཏེ་བཞག་པར་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་སྔ་བློ་གཟུང་བ་ཡིན་ན་རང་འཛིན་པ་བློ་ཕྱི་མ་ཡི་ནི་ཉེར་ལེན་ཡིན་པ་དང་། དེས་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་སྔ་མ་ཉིད་ཀྱི་གཟུང་དོན་
Chinese
因此，这两者无法区分。如果任何所知的事物显现为自身，那么就不可能没有所取。你认为先前的意识可以显现给后来的意识，但对于无分意识，由于微细和粗大等差别，它不可能以与先前不同的方式显现，也没有理由说它不能显现，那么为什么这会变成非所取呢？这只不过是一个承诺而已。如果说显现和所取并不一定由境所控制而显现，那么，对于“那是所取”的回答也已经说过了。第二，显示了从所取产生所取并非其他。破除对此的不确定争论。第一，对方说：可体验的先前意识有两种能力：成为体验者后来的意识的所取义的能力，以及产生后来意识的近取因的能力。有时，所取的能力会减弱，但作为产生后来意识的自性的其他能力不会减弱。如果这样说，那么先前的意识是意识的境吗？如果不是，那么先前的意识也不会成为境。如果是境，并且具有所取的特征，那么仅仅是所取而已，没有什么其他的产生作用的能力。例如，色等仅仅是所取，但如果不是这样产生自己的意识，那么色等自己的自性就不会直接利益到自己的执取意识。但事实并非如此，色等自身仅仅是意识所取的特征，就能产生自己的意识。除了色等产生自己意识的能力之外，还有什么其他的因素能确定产生这种事物呢？仅仅是所取并不能产生自己的意识，而是由其他能力产生，这是不可能被量所认定的。如果是这样，那么对于所有的内在意识来说，都具有所取的特征。因此，对于转向境的先前的意识来说，也同样以所取的特征而存在，没有任何其他的改变。那么，为什么它不能产生自己的执取意识呢？这是无法成立的。因此，如果先前的意识是所取，那么执取它的后来的意识就是近取因，并且它变成了所体验的事物，因此，仅仅是自己相续的先前心识的所取义。
English
Therefore, these two cannot be distinguished. If anything known appears as itself, then it is impossible not to have an object of grasping. You believe that a prior consciousness can appear to a later consciousness, but for an indivisible consciousness, due to differences such as subtle and coarse, it is impossible for it to appear in a way that is different from before, and there is no reason to say that it cannot appear. So why would this become a non-object of grasping? This is merely a promise. If it is said that appearance and object of grasping are not necessarily determined by the object, then the answer to "that is an object of grasping" has already been stated. Second, it is shown that the arising of grasping from grasping is not something other. Refuting the uncertain debate about this. First, the opponent says: The experienceable prior mind has two powers: the power to become the object of grasping of the later mind that experiences, and the power of the proximate cause that generates the later mind. Sometimes, the power of grasping diminishes, but the other power that is the nature of generating the later mind does not diminish. If this is said, then is the prior mind an object of mind or not? If it is not, then the prior minds will not become objects. If it is an object and has the characteristic of being grasped, then it is merely an object of grasping, and there is nothing else that has the power to generate. For example, forms and so on are merely objects of grasping, but if they do not generate their own minds in this way, then the nature of forms and so on themselves will not directly benefit their own grasping minds. But this is not the case; forms and so on themselves, merely by being the characteristic of being grasped by the mind, can generate their own minds. What other factor is there that can determine the arising of this thing besides the power of forms and so on to generate their own minds? Merely being an object of grasping does not generate one's own mind, but is generated by another power, which cannot be ascertained by valid cognition. If this is the case, then all internal minds have the characteristic of being grasped. Therefore, for the prior mind that turns towards the object, it also remains in the characteristic of being grasped, and there is no other change. So why can't it generate its own grasping mind? This cannot be established. Therefore, if the prior mind is an object of grasping, then the later mind that grasps it is the proximate cause, and it becomes the object of experience. Therefore, it is merely the object of grasping of the prior mind of one's own continuum.
Tibetan
དུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་དགོས་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་དོན་ལ་ནི་གཟུང་དོན་ཡིན་པ་ལས་ཉེར་ལེན་ཡིན་མི་དགོས་ལ། ནང་གི་བློ་དུས་མི་མཉམ་པའི་བློ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ལ་ནི་ཉེར་ལེན་མིན་པ་མྱོང་ཚུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཉེར་ལེན་ཙམ་ནི་སྙོམས་འཇུག་ལས་ལྡང་སེམས་དེ་ཉེར་ལེན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལས་སྐྱེ་བར་བྱེ་སྨྲས་འདོད་པས་དེ་ཁོ་ནས་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འགྲོ་ལ། མྱོང་བ་ཙམ་ནི་གཞན་སེམས་ཤེས་པས་མ་ངེས་པར་འདོད་པས་མྱོང་བ་དང་ཉེར་ལེན་ཉིས་ཚོགས་ནང་རང་གི་སེམས་གཟུང་བ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་འོས་མེད་པར་དེ་དག་གི་ལུགས་ལ་གྲུབ་ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་རྩོད་སྤང་ལ། གཟུང་མིན་གཟུང་བས་མ་ངེས་སྤང་། །གཟུང་བ་གཟུང་མིན་མ་ངེས་སྤང་། །དང་པོ། ཕྱི་དང་ནང་གི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུར་བཤད་པའི་དོན་འདི་མི་འཐད་དེ། ཕལ་པས་གཟུང་བྱ་མིན་པ་ཡང་གཟུང་བར་འགྱུར་བ་ཡོད་དེ། ཕྲ་བ་རྡུལ་དང་། དྭང་བ་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་དང་། ཆོད་པ་དང་བསྐལ་པའི་ཕྱི་དོན་རྣམས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པའི་གཟུང་དོན་དུ་ འགྱུར་ལ། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་བ་གཟུགས་སོགས་དང་ནི། ནང་རང་གི་སེམས་ལ་དེ་ལྟར་གཟུང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་མིན་གྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་འདི་ནི་མ་དག་པའི་བློ་ཅན་ཕལ་པ་དག་གི་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་དེའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་མི་འགྱུར་དཔྱད་ནས། འགྱུར་བ་ལ་གཟུང་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་འདས་ཀྱི་དོན་མཐོང་ནུས་པ་སྤྱོད་ཡུལ་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཚུར་མཐོང་གིས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་པས་དེའི་མཐོང་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་དམུས་ལོང་གིས་མིག་ལྡན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དཔྱད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། སྔར་གཟུང་བ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱིས་གཟུང་བྱ་མིན་པར་གྱུར་པ་ཡོད་དེ། ཉེ་བ་རིང་དུ་སོང་བ་དང་། རགས་བ་ཕྲ་བར་སོང་བ་དང་། བར་དུ་སྒྲིབ་པས་ཆོད་ནས་བསྐལ་བར་གྱུར་པའང་ཡོད་པས་སོ་སྙམ་ན་ཡང་། གཟུགས་སོགས་དེ་ལ་ཕྲ་བ་དང་སྒྲིབ་པ་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིས་སྔར་དབང་བློས་མངོན་སུམ་གཟུང་བ་ཡང་ཕྱིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་སྲིད་ནའང་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ལ་ནི་སྔར་མེད་པའི་ཁྱད་པར་གང་ཞིག་ཕྱིས་གསར་དུ་སྐྱེས་པ་ལས་གཟུང་བ་མིན་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། ཆ་མེད་པ
Chinese
因为必须是成为所取的自性之故。对于外境来说，是所取义，不一定是近取。对于内心来说，不同时的其他心识所体验的，因为没有不是近取的体验方式之故。而且仅仅是近取，比如从等持中出定的心识，是俱舍宗所许的从近取有色根所生，因此仅凭这一点不能成为所取的自性。仅仅是体验，因为他心通不能确定，所以体验和近取二者聚合，是能取内自心的自性，除此之外别无选择，在他们宗派中是成立的。第二，辩驳和回答。非所取，以所取不定而遣除。所取，以非所取不定而遣除。第一，对于内外所取的自性作如是解释是不合理的，因为凡夫所非取的也会变成所取，比如微细的微尘，清净的有色根，以及中断的和劫末的外境等，也会变成瑜伽士的所取义，而且也能见到他人的心识，如果这样认为。那么，对外境的所取色等，以及对内自心，如此所取的自性是否成立的自性进行辨析，这是针对不净心的凡夫的向内观察，观察其是否成为对境，如果成为对境就说是所取义，而不是针对瑜伽士而言的。因为能够见到超胜对境的意义，行境清净的瑜伽士们的证悟，是向内观察所无法想象的，所以无法知道他们的见法是这样的，因为超出了自己的行境，就像盲人观察明眼人的行境一样。第二，以前是所取，后来变成非所取也是存在的，比如近的变成远的，粗大的变成微细的，中间被遮挡而中断的，变成劫末的等等，如果这样认为。即使色等变成微细和遮挡等的体性，以前被根识现量所取的，后来也可能变成非所取，但是对于执持色等的识来说，后来新产生的以前没有的差别是什么，从而变成非所取呢？
English
Because it must necessarily be the nature of becoming the object of grasping. For external objects, it is the meaning of what is grasped, but it does not necessarily have to be the immediate cause. For the inner mind, there is no way to experience other minds that are not simultaneous without them being the immediate cause. Moreover, just being the immediate cause is not enough to be the defining characteristic of what is grasped, as the mind arising from meditative absorption is said by the Vaibhashikas to arise from the immediate cause, the physical sense organ. And just experiencing is not definitive, as it is assumed that one can know the minds of others. Therefore, the combination of experiencing and immediate cause is the defining characteristic of grasping one's own mind, and there is no other option, which is established in their system. Second, refuting objections. Refuting the uncertainty of what is not grasped by grasping. Refuting the uncertainty of what is grasped by what is not grasped. First, it is unreasonable to explain the nature of what is grasped, both internal and external, in this way, because what is not grasped by ordinary people can also become grasped. For example, subtle particles, pure physical sense organs, and external objects that are interrupted and at the end of an eon can also become objects of grasping for yogis, and also because they can see the minds of others. If you think so, then, this analysis of whether the nature of grasping, such as external objects like forms, and the internal mind itself, is established, is based on the inward vision of ordinary people with impure minds, examining whether or not it becomes an object for them. If it becomes an object, it is said to be the meaning of what is grasped, but it is not done from the perspective of yogis. Because the realization of yogis with pure conduct, who are able to see the meaning beyond the senses, is inconceivable by inward vision, so it is impossible to know that their way of seeing is like this, because it is beyond one's own conduct, just like a blind person examining the conduct of a sighted person. Second, it is also possible that what was previously grasped becomes not grasped later, such as what is near becoming far, what is coarse becoming subtle, what is interrupted by being obscured in between, and what becomes the end of an eon, etc. If you think so, even if forms etc. become the nature of being subtle and obscured etc., what was previously grasped directly by the sense consciousness may become not grasped later, but what new difference that was not there before arises later in the consciousness that grasps forms etc., so that it becomes not grasped?