Tibetan
དུ་སྣང་བ་དམིགས་སུ་མེད་ན་མ་དམིགས་བཞིན་ཡོད་ཅེས་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བྱ། སོ་སོར་ མ་འདྲེས་པར་ཡོད་ཀྱང་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡན་གར་བ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་དོན་འབའ་ཞིག་སྟེ་ཡན་གར་བ་དེ་གཉིས་ཀ་སོ་སོར་སྣང་མི་དགོས་ཏེ། བློ་ཡི་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་བཟུང་སྟེ་ཐ་དད་མེད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བའི་སྐབས་ན་སྔོན་པོའི་སྣང་བ་ལས་སྔོ་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་ལོགས་སུ་མི་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མིན་ཏེ་བློ་མ་འཁྲུལ་བས་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་ན་དོན་དེ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བློས་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པར་སེམས་ན་སྐྱེས་བུ་དང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཡང་དུས་མཉམ་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་དང་དེ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་མེད་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པར་རྗེན་ཅེར་དུ་ཡུལ་དུ་སྣང་ན་ཀ་བུམ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་གཉིས་པོ་མ་འདྲེས་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་མཐོང་སྟེ་མཐོང་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་སྔོ་འཛིན་དེའང་རང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་མྱོང་བ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་མི་སྣང་བར་སྔོན་པོ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སོ་སོར་མ་འདྲེས་པར་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་མྱོང་བ་སྔོན་དུ་སོང་ནས་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་དོན་དང་དོན་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཕྱི་ནས་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་ཁ་ཕྲལ་ཏེ་དྲན་པ་ཡིན་ཏེ། ཡན་གར་དུ་དྲན་པ་དང་མྱོང་བ་གཉིས་ཀ་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཡན་གར་དུ་མྱོང་བ་ཞིག་ཡིན་ན་སོ་སོར་མ་འདྲེས་པར་དྲན་པ་ཡང་སྲིད་དོ། །འདི་བློས་དོན་དང་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པར་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་སོ་སོར་དྲན་དུ་མེད་ཀྱང་རང་ལྡོག་ནས་སོ་སོར་དྲན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་དུའང་བཤད་པ་ཡོད་དོ། །འོ་ན་སྔོན་པོ་དྲན་པ་བཞིན་དུ་སྔོ་འཛིན་དྲན་པ་ཡོད་པར་རང་གིས་ཀྱང་འདོད་པ་མིན་ནམ་སྙམ་ན། དེ་ཤིན་ཏུ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡན་གར་བ་དྲན་པ་ནམ་ཡང་མི་འདོད་མོད། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་དྲན་པ་ཡོད་ཀྱི་ཁ་ཕྲལ་ཏེ་དྲན་པ་ནི་གཉིས་ཀར་མེད་དོ། །དེས་ན་ཡུལ་དྲན་ཞེས་ བརྗོད་ཀྱང་དོན་ལ་སྔར་གྱི་རང་བློའི་རྣམ་པ་གང་མྱོང་བ་དེ་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཡུལ་རྗེན་ཅེར་དུ་མྱོང་མི་སྲིད་པ་ལ་རྗེན་ཅེར་དུ་དྲན་པའང་ག་ལ་སྲིད་དེ་དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །གཉིས་པ། དོན་སྔོན་པོ་དང་དོན་ཏེ་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིད་ཀྱི་བློ་དག་གི་མྱོང་བ་གཉིས་པོ་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་སྟེ་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་དང་སྔོ་འཛིན་མྱོང་བ་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་བར
Chinese
如果显现为无所缘，那么如何认为它在不缘取的情况下存在呢？即使是各自不混杂地存在，但实际上显现为识的行相，以及外境仅仅是事物本身，这二者都不需要各自显现，因为被一个心的行相所执持，从而变得无有差别，所以在体验的时候，从蓝色的显现中，单独的蓝色执取的显现不会显现，如果这样说。并非如此，因为如果心不迷惑，不缘取差别，那么这些事物也将会成为无有差别。如果认为心虽然不缘取差别，但实际上存在差别，那么人和石女的儿子也将会同时存在。这样，境和了知它的无行相二者同时赤裸裸地显现为境，那么就像柱子和瓶子一样，为什么看不到这两个显现不混杂呢？应该看到。如果那样，那么蓝色执取也将会以自己的体性来体验，并且不会以有境的方式显现，而是会像蓝色一样显现为境。像这样，境和有境各自不混杂，通过很好地了知的差别，体验先于没有很好地了知的境和境识，这些从后面如何分开回忆呢？单独地回忆和体验二者都是不可能的。如果是单独地体验，那么不混杂地回忆也是可能的。这不是心执持境和识无有差别，如果是这样，虽然不能各自回忆，但也有从自相方面各自回忆的缘故，也有这样解释的。那么，就像回忆蓝色一样，自己不也认为存在回忆蓝色执取吗？虽然这非常正确，但无论如何也不认为存在单独的有境的回忆。境和有境二者都存在回忆，但分开回忆二者都不存在。因此，虽然说回忆境，但实际上只是回忆先前自己心中所体验的行相，不可能赤裸裸地体验境，又怎么可能赤裸裸地回忆呢？不会那样承认。第二，事物蓝色和事物即蓝色执取的有境，意之识等的二者体验依次产生，即体验蓝色和体验蓝色执取交替产生。
English
If it appears as without an object of focus, how can it be asserted that it exists without focusing? Even if they exist separately without being mixed, but in reality, the aspect of consciousness appearing as such, and the external object being merely the thing itself, both of these do not need to appear separately, because they are held by one aspect of the mind, thereby becoming without difference, so when experiencing, from the appearance of blue, the appearance of grasping blue does not appear separately, if you say. It is not so, because if the mind is not confused and does not focus on differences, then those things will also become without difference. If you think that although the mind does not focus on differences, but in reality there are differences, then a man and the son of a barren woman will also exist simultaneously. Thus, if the object and the knowledge of it, the two without aspects, appear simultaneously and nakedly as objects, then why are the two appearances not seen as unmixed, like a pillar and a pot? They should be seen. If so, then the grasping of blue will also be experienced as its own nature, and will not appear as an object-possessor, but will appear as an object like blue. In this way, the object and the object-possessor are not mixed separately, and through the distinction of good understanding, the experience precedes the object and object-knowledge that do not have good understanding, how can these be separated and remembered from behind? It is impossible to remember and experience separately. If it is a separate experience, then it is also possible to remember without mixing. This is not the mind holding the object and knowledge as non-different, if so, although it is impossible to remember separately, but there is also the reason for remembering separately from one's own aspect, there is also such an explanation. Then, just as remembering blue, don't you also think that there is remembering the grasping of blue? Although that is very correct, I never think of remembering a separate object-possessor. Both the object and the object-possessor have memory, but there is no separate memory of both. Therefore, although it is said to remember the object, in reality it is only remembering the aspect of one's own mind that was previously experienced, it is impossible to experience the object nakedly, how can it be possible to remember nakedly? I do not admit that. Secondly, the experience of the object blue and the object-possessor of the object, i.e., the mind of grasping blue, etc., arise sequentially, i.e., experiencing blue and experiencing grasping blue arise alternately.
Tibetan
་འདོད་པའི་ལུགས་ལའང་སྔོན་པོ་ཁོ་ནའི་སྣང་བ་བར་མ་ཆད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་དང་སྔོན་པོའི་སྣང་བ་སྤེལ་མར་སྐྱེ་དགོས་པས་ན་དོན་སྣང་དང་ཤེས་སྣང་གཉིས་ཏེ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་བརྩད་པའི་སྐྱོན་འདི་གདོན་པར་དཀའ་སྟེ། དུས་མཉམ་པ་ལ་དོན་སྣང་བློ་སྣང་ཐ་དད་པར་སྔོ་སེར་བཞིན་དུ་དུས་མཉམ་དུ་སྣང་ཞིང་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་བ་ལ་སྤེལ་ནས་སྣང་བར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་འདི་ལྟར་ཡུལ་མྱོང་བ་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྫས་དེའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་དམ། དེ་མྱོང་བ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱི་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཡི་བློ་ནི་མྱོང་བ་ལ་མྱོང་བ་ཡི་བློ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་གཅིག་ཉིད་སྣང་བ་ལས་ཡུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་མ་དམིགས་ལ། སྔོ་འཛིན་གཅིག་པུ་ལས་མྱོང་བྱེད་གཉིས་སུའང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མཉམ་པའི་བློ་མྱོང་གཞན་འདོད་དགག་པ་འདི་སྐོར་འཆད་ལུགས་སྣ་ཚོགས་བྱས་ཀྱང་འདི་ཁོ་ན་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡན་ཆད་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་རིག་སྒྲུབ་པ་ལ་མ་ངེས་པའི་ལན་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཏབ་ནས། འདི་ནས་བརྩམས་ཏེ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་གཞུང་ནས་བསྟན་པའི་ལན་གསལ་པོར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཉིས་པ་ཤེས་རིམ་དྲན་པ་ལས་འགྲུབ་པ་ལ། དྲིས་ཤིང་དེ་ལ་ཐལ་བ་བརྗོད། །དེའི་ཉེས་སྤོང་ལན་དགག་པ། །དང་པོ་ལ། ཐལ་བ་འགོད་དང་ དེའི་ཁྱབ་བསྒྲུབ། །དང་པོ། ཤེས་པ་སྔ་མ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རྗེས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལའང་ཕྱིས་སུ་དྲན་པ་སྐྱེ་བར་མཐོང་ན། ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་ནི་ཤེས་པ་གང་གིས་མྱོང་བ་ཡིན་ཞེས་རང་རིག་མི་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལ་འདྲི་བར་མཛད་པའོ། །དེ་ལ་ལན་དུ་གལ་ཏེ་དེ་ཡང་རང་གི་རྗེས་ཐོག་ཏུ་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་རིག་པར་བྱེད་པའི་བློ་རྣམས་ཕྲེང་བ་བཞིན་གཅིག་གི་རྗེས་སུ་གཅིག་འབྲེལ་བ་ཅན་དུ་སྐྱེ་ན། བློ་ཕྱི་མ་འདི་དག་གི་སྐྱེད་བྱེད་གཟུང་དོན་དེ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པ་ན། གལ་ཏེ་སྔ་ལོགས་དེ་མ་ཐག་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རང་གི་སྔ་མ་དེ་ཁོ་ན་འཛིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། དེ་ལ་ཁྱབ་པའང་ཡོད་དེ། བློ་རང་གི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གྱུར་པ་སྟེ་གཟུང་དོན་ཡིན་པར་གྱུར་པ་རང་གི་སྔ་ལོགས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཉེ་བར་སྐྱེད་བྱེད་དུ་
Chinese
而且在承认的宗义中，要知道，并非只是不间断地显现蓝色，而是必须交替产生蓝色的显现，因此，如果争辩说，事物显现和意识显现二者，会成为各种显现的自性，这个过失难以避免。对于同时显现的事物显现和意识显现，就像蓝色和黄色一样，同时显现并交替产生，因此会成为交替显现。因此，当如此体验对境时，蓝色等对境的生处之实体，仅仅是其一种形态吗？或者认识到其仅仅是一种体验的自性，而显现为蓝色的心识，并非在体验之上还有其他的体验心识。因为从仅仅显现的蓝色中，无法确定显现为两个对境，并且从唯一的蓝色执著中，也无法确定有两个体验者。关于驳斥想要同时体验其他心识的观点，虽然有各种各样的说法，但只有这个是最好的。在那之前，法称论师自己已经提出了以记忆的理由来成立自证的非决定性的回答。从这里开始，详细地解释了陈那论师的论典中所阐述的回答。其中第二，从知识的次第由记忆成立方面：提问并陈述其中的过失，驳斥其过失的回答。第一方面：提出过失和成立其周遍性。第一，如果看到先前的知识被其他的知识随后体验，那么之后也会产生对此的记忆。那么，后来的知识是被哪个知识体验的呢？这样向不承认自证的对方提问。对此回答说，如果说是被自己之后产生的其他知识体验，那么，如果说这些认知先前的认知的智慧像念珠一样，一个接着一个相连地产生，那么，这些后来的智慧的产生者，所取之义是什么呢？如果说是之前的那个直接的智慧，那么，所有的智慧都只会执著自己的先前，而不会转移到外面的其他对境上。第二，对此也有周遍性，即智慧自己所取的特征，也就是成为所取之义，成为自己的先前，并且是直接的产生者。
English
Moreover, in the system that admits it, one should know that it is not the case that only the appearance of blue arises uninterruptedly, but rather the appearance of blue must arise alternately. Therefore, if it is argued that the appearance of objects and the appearance of consciousness, both, would become the nature of various appearances, this fault is difficult to avoid. For simultaneous appearances, the appearance of objects and the appearance of consciousness are different, like blue and yellow, appearing simultaneously and arising alternately, therefore it would become appearing alternately. Therefore, when experiencing objects in this way, is the entity of the sense-fields of blue and so on, merely one aspect of it? Or is it realized as merely the nature of one experience, and the mind that appears as blue is not another mind that experiences the experience. Because from the mere appearance of blue, it is not determined that there are two objects appearing, and from the single apprehension of blue, it is not determined that there are two experiencers. Regarding the refutation of wanting to experience other simultaneous minds, although there are various ways of explaining it, this alone is the best. Before that, the master Dharmakirti himself had given an inconclusive answer to the establishment of self-awareness by means of the sign of memory. Starting from here, he clearly explained and elucidated the answer taught in the treatise of the master Dignāga. Among these, the second, regarding the establishment of the sequence of knowledge from memory: Questioning and stating the fault in it, refuting the answer to its fault. The first aspect: presenting the fault and establishing its pervasion. First, if it is seen that the previous knowledge is subsequently experienced by another knowledge, then later memory of it arises. Then, by which knowledge is that later knowledge experienced? Thus, he questions the opponent who does not admit self-awareness. In response to this, if it is said that it is also experienced by another knowledge that arises after it, then, if the minds that cognize the earlier and earlier knowledge arise like a rosary, connected one after another, then what is the object of apprehension that generates these later minds? If it is said that it is the immediately preceding mind, then all minds will only apprehend their own predecessor and will not shift to other external objects. Second, there is also pervasion for this, namely, the characteristic of the mind's own object of apprehension, that is, what has become the object of apprehension, is the immediate generator of its own predecessor.