Tibetan
།དོན་ཡིན་ན་ནི་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ། གལ་ཏེ་དོན་ཙམ་ཞིག་རྟགས་སུ་འགོད་པ་མིན་ཀྱང་ཁྱད་པར་བ་དོན་གསལ་བ་རྟགས་ཡིན་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དོན་གསལ་ཞེས་པ་འདི་བློ་ལ་གསལ་བ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་འདི་ཡིན་ནམ། བློ་ལ་མི་ལྟོས་པར་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། བློ་ལ་གསལ་བ་དེ་ཉིད་བློ་དེའི་རྣམ་པར་གསལ་བ་ལས་གཞན་དུ་མེད་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་པས་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་མིན་ནམ་ཡིན་ན་ནི་བློ་རང་ཉིད་དེར་གསལ་བ་བློ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །རིགས་པ་འདིས་ནི་ཤེས་པས་གསལ་བར་གྱུར་པའི་དོན་རྟགས་སུ་འགོད་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་མིན་པ་དེ་འདྲའི་གསལ་བ་ཡན་གར་བ་དོན་རང་ཉིད་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དོན་དེ་གསལ་བཞིན་པའི་སྣང་བ་དེ་བློ་རང་ཉིད་གསལ་བའི་རྣམ་པར་བློ་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མིན་ན་བློ་དེ་ཡིས་དོན་དེ་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ནམ་ཡང་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་བློ་ལ་གསལ་ལོ་སྙམ་དུ་བློའི་མྱོང་བ་སྐྱེ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། འོན་ཏེ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བློ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡིན་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དོན་རང་གི་ངོ་བོས་གསལ་བར་གནས་པ་དེ་གསལ་བར་སྐྱེ་བ་དང་ནི་མི་གསལ་བར་འཇིག་པ་མེད་པའི་དོན་ཡིན་ན་དེ་ལ་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་གསལ་བ་དང་འགའ་ཞིག་ལ་མི་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་པས་གསལ་བའི་དོན་དེ་ཡིད་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རྟག་ཏུ་གསལ་བར་ཐལ་ལོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་མི་གསལ་བ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ལའང་ལྐོག་གྱུར་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གསལ་དང་མི་གསལ་བའི་སྐྱེ་འཇིག་དང་ལྡན་པའི་དོན་དེ་འདོད་ན་ཡང་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་པའི་ཤེས་པ་སོ་སོར་གསལ་བ་དང་མི་ གསལ་བའི་དོན་བྱས་ནས་དོན་རང་ཉིད་སྐད་ཅིག་གིས་མི་སྡོད་པར་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་ན་བློ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་དོན་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་ཞེས་པ་དོན་རང་གི་སྟེང་ན་ཇི་ལྟར་གྲུབ་སྟེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐད་ཅིག་མའི་བྱེ་བྲག་གི་གསལ་བ་ནི་བློ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ངེས་མི་ནུས་ལ། བློ་དང་ཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་ཁྱད་པར་གཟུང་མི་དགོས་པར་བློ་སྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་དོན་གསལ་ཞེས་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེས་བསམ་པར་བྱོས་ཤིག །ཡང་ན་དོན་འདི་དག་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པའི་རྟག་པ་ཡིན་ན་བློ་འགའ་ཞིག་ལ་གསལ་བ་དང་འགའ་ཞིག་ལ་མི་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་མི་རུང་བས་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་གསལ་བ་ཞེས་པ་མི་གྲུབ་སྟེ་དོན་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་ན་ཤེས་པ་སོ་སོའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཤེས་པ་སྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་རྟགས་གང་ཡིན་ཞེས་སུའང་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་དོན་དེ་ཤེས་སམ་མ་ཤེས་བརྟག་པ་ལ། འདྲི་དང་དེ་ལ་གནོད་པ་སྟོན། །དང་པོ། དོན་གསལ་བ་ཞེས་པ་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་དེའང་ཤེས་པས་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ཞིག་ཡིན་པའམ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་མ་གྱུར་པ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ཤེས་པ་ཡིན་ན་དེ་མ་གྲུབ། །ཤེས་པ་མིན་ན་འགལ་བའོ། །དང་པོ། གལ་ཏེ་དོན་འདི་ཤེས་པས་ཤེས་སོ་སྙམ་དུ་རང་གིས་ཤེས་པར་གྱུར་པ་དེ་རྟགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དང་པོ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོ་རང་གི་ཤེས་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་མཐོང་བ་མེད་པར་ཤེས་པ་དེས་དོན་འདི་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ཡིན་ཏེ། མར་མེ་མ་ཤེས་པར་མར་མེས་བུམ་པ་གསལ་ཞེས་ཤེས་མི་སྲིད་པ་ བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། རང་གི་བློས་དོན་དེ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་ཚད་མས་བཅད་པ་མེད་ཀྱང་དོན་དེས་བློ་ཡོད་པར་ཤེས་པ་ཞིག་ན། བློས་ཤེས་པར་མ་བཅད་པའི་དོན་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཅི་ལྟར་བློ་ཡོད་པའི་གོ་བྱེད་ཡིན་ཏེ་བློ་དང་འབྲེལ་བ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ཀྱང་གོ་བྱེད་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་གཞན་གྱི་སྔོན་པོ་མཐོང་བས་རང་ལ་སྔོ་འཛིན་གྱི་བློ་ཡོད་པར་རྟོགས་པར་ཐལ་ལོ། །ཇི་ལྟར་ན། རང་གི་སྔོ་སོགས་མཐོང་བ་ན་རང་གི་བློས་དེ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་མིན་ལ། བློས་མཐོང་བ་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དོན་གསལ་དེ་ནི་བློས་མཐོང་བ་ལ་མི་ལྟོས་པར་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་འདོད་པས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་རང་གི་བློས་དོན་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཡུལ་དུས་འགར་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་མེད་བཞིན་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་རྟགས་དོན་ཆོས་ཡན་གར་བ་གསལ་བ་ཞེས་པ་དེས་རང་བློ་བསྒྲུབ་ན། རྟགས་སུ་འདོད་པ་དོན་གསལ་གྱི་ཁྱད་པར་བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་དག་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ལའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་མཐོང་བ་དེ་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་རང་བློ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་ན་འབྲེལ་མེད་དེ་འདྲའི་རྟགས་འགོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་བཞད་གད་ཀྱི་འོས་ཏེ། ཡུལ་གཞན་དུ་སྐྱེས་བུ་ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ན་དེ་ཉིད་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་གནས་སྐབས་དེར་མཐོང་བ་མིན་པ་དང་། མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་མཐོང་བ་ལས་གཞན་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་དང་། མཆོད་སྦྱིན
Chinese
如果那样，那就不合理了。首先，如果不是仅仅将事物本身作为理由，而是认为具有特殊性的显明事物是理由，那么，所谓的事物显明，是指在心中显明，通过体验而成立的吗？还是不依赖于心，事物本身的自性是什么？如果按照第一种情况，心中显明的那件事物，已经证明只不过是心识在那事物上显现的显明，那么那件事物不是知识吗？如果是，那么心识本身在那里显明，因为心识本身成立，所以会变成自证。通过这种理证，也否定了将通过知识而显明的事物作为理由，因为像那样不属于知识的显明，不可能存在于事物本身上。如果事物正在显明的现象，不是心识自己体验到心识自身显明的状态，那么心识永远无法确定事物会变得显明，因为必须产生像这样在心中显明的心的体验。其次，如果认为所谓的显明，是不依赖于心，事物本身的某种特殊性，那么，事物以其自性显明存在，如果是不产生显明，也不消逝不显明的事物，那么对于它来说，在某些相续中显明，在某些相续中不显明的差别也不存在，因此显明的事物对于所有有情来说，都会永远显明。同样，事物本身的自性不显明，那么对于所有有情来说，也会变成完全隐蔽。如果认为事物具有显明和不显明的生灭，那么由于不同人的知识各自分别显明和不显明的事物，事物本身会因为不能停留一刹那而消逝，因此所谓的不依赖于心的事物显明的特殊性，在事物本身上如何成立呢？一点也无法成立。这样一来，刹那差别的显明，无法不依赖于心而确定，如果不取与心相遇的刹那差别，那么请思考一下，能够成立心的事物显明是什么？或者，如果这些事物是不生不灭的常法，那么对于某些心识显明，对于某些心识不显明的差别是不允许的，因此具有特殊性的显明事物无法成立，因为事物是常法。
English
If that's the case, then it's not reasonable. Firstly, if it's not just the thing itself that's taken as a reason, but it's thought that the distinct, clear thing is the reason, then, is this so-called thing being clear, meaning that it's clear in the mind, established through experience? Or, without relying on the mind, what is the nature of the thing itself? If according to the first case, that thing that is clear in the mind, it has already been proven that it is nothing other than the mind's appearance of clarity in that thing, then isn't that thing knowledge? If it is, then the mind itself is clear there, because the mind itself is established, so it will become self-awareness. Through this reasoning, it is also negated to take the thing that has become clear through knowledge as a reason, because such clarity that does not belong to knowledge is impossible to exist in the thing itself. If the appearance of the thing being clear is not the mind itself experiencing the state of the mind itself being clear, then the mind can never be certain that the thing will become clear, because it is necessary to generate the mind's experience of thinking like this, it is clear in the mind. Secondly, if it is thought that the so-called clarity is not dependent on the mind, but is some particularity of the thing itself, then, the thing exists clearly by its own nature, if it is a thing that does not produce clarity, nor does it perish without clarity, then for it, there is no difference between being clear in some continuums and not being clear in some continuums, therefore the clear thing will always be clear to all sentient beings. Similarly, the nature of the thing itself is not clear, then for all sentient beings, it will also become completely obscured. If it is thought that the thing has the arising and ceasing of clarity and non-clarity, then because the knowledge of different people separately clarifies and does not clarify things, the thing itself will perish because it cannot stay for a moment, therefore the so-called particularity of the thing being clear that does not depend on the mind, how is it established on the thing itself? It cannot be established at all. In this way, the clarity of momentary differences cannot be determined without relying on the mind, and if the momentary difference that meets the mind is not taken, then please consider, what is the thing being clear that can establish the mind? Or, if these things are permanent dharmas that do not arise or cease, then the difference between being clear to some minds and not being clear to some minds is not allowed, therefore the clear thing with particularity cannot be established, because the thing is a permanent dharma.
Chinese
如果总是成为各个知识的因，因为刹那间毁灭的缘故，后来能够成立知识的意义，显现的相是什么呢？也有人这样说。第二，观察是否知道那个意义，提问并指出对它的妨害。第一，所谓意义明显，作为成立智慧的相，那也是以知识完全确定了它本身是知识吗？或者如果没有那样成为知识呢？这样提问。第二，如果知道，则它不成立；如果不知道，则相违。第一，如果认为自己知道这个意义是被知识所知，那么最初使之成为知识者，完全确定自己的知识后，没有见到，以知识知道这个意义，那是什么理由呢？就像不了解灯，就不可能知道灯照亮瓶子一样。第二，即使自己的智慧没有以量确定那个意义，但那个意义知道有智慧，那么没有被智慧确定的那样的意义，怎么会是有智慧的指示者呢？因为和智慧没有任何联系的缘故。即使没有联系也是指示者，那就太过分了，因为见到别人的蓝色，也会推知自己有蓝色执着的智慧。怎么样呢？当见到自己的蓝色等时，并不是知道自己的智慧已经见到了它，而且已经承认了从智慧所见之外转变的意义明显，是不依赖于智慧所见的，因为它被认为是成立智慧的相。那样的话，自己以智慧见到这个意义的差别，在任何时间和地点都不会见到，像这样无关联的相，意义法不遍的明显，如果成立自己的智慧，那么作为相所认为的意义明显的差别，在其他人见到时也有，因此如果将他人的见作为相，就会证悟自己的智慧，因此安立这样无关联的相，实在是可笑的，在其他地方，人天施见到蓝色时，供施在那时并没有见到，并且见到从供施所见之外转变的事物，供施
English
If it always becomes the cause of individual knowledge, since it is destroyed in an instant, what is the sign that the meaning of being able to establish knowledge later is manifest? Some say that. Second, examine whether that meaning is known or not, ask and point out the harm to it. First, is what is called 'meaning clear' established as a sign of establishing intelligence, is that also something that is completely determined that it itself is known by knowledge? Or if it has not become known in that way? That is the question. Second, if it is known, then it is not established; if it is not known, then it is contradictory. First, if you think that this meaning is known by knowledge, then what is the reason why the one who makes it known in the first place, having completely determined his own knowledge, knows without seeing that this meaning is known? Just as it is impossible to know that a lamp illuminates a pot without knowing the lamp. Second, even if one's own mind has not determined that meaning with certainty, but that meaning knows that there is intelligence, then how can such a meaning that has not been determined by intelligence be an indicator of intelligence, since it has no connection with intelligence at all? If it is an indicator even without connection, then it would be too extreme, because seeing another's blue would also lead to the inference that one has the intelligence of grasping blue. How is it? When one sees one's own blue etc., one does not know that one's own mind has seen it, and it has been admitted that the meaning clear that has changed from what is seen by the mind is seen without relying on what is seen by the mind, because it is considered to be the sign of establishing intelligence. In that case, the difference that one's own mind sees this meaning is never seen at any time or place, and if the clear, unrelated sign, the meaning-dharma not pervasive, establishes one's own mind, then the difference of the meaning clear that is considered as a sign is also present when others see it, therefore, if one establishes the seeing of others as a sign, one will realize one's own mind, therefore, establishing such an unrelated sign is extremely ridiculous, in another place, when the person Lhasbyin sees blue, then Mchodsbyin does not see it at that time, and sees the object that has changed from what is seen by Mchodsbyin, and Mchodsbyin