Tibetan
རང་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་མུན་ཁང་གི་རྫས་བཞིན་དུ་ཡོད་མེད་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་ཞིང་། རང་གི་ཁོང་པར་སྨན་གི་ཝཾ་ཡོད་ཀྱང་སྲིད་མེད་ཀྱང་སྲིད་སྙམ་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དེ་སྒྲུབ་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད། །རྟགས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་འབྲེལ་བ་མེད། །དང་པོ་ལ། སྤྱིར་དགག་པ་དང་བྱེ་བྲག་དགག །དང་པོ། དེ་ལྟར་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་རྟེན་དབང་པོ་དང་དམིགས་ཡུལ་དོན་ནམ་ཡང་ན་བློ་རང་ཉིད་དང་། ཡང་ན་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ཡིད་བྱེད་སྔ་མར་གྱུར་པ་གང་རུང་རྟགས་སུ་འགྱུར་དགོས་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་གསུམ་དང་འབྲས་བུ་བློ་རང་ཉིད་དེ་ཚོགས་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་ ལས་བློ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་སྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་རྟགས་གཞན་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། བདག་དང་ཡིད་ཕྲད་པ་སོགས་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་འདྲ་ལ་བློ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ནམ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རྐྱེན་གསུམ་པོ་འདི་ཙམ་ཚོགས་ན་སྐྱེ་ཞིང་མ་ཚོགས་ན་མི་སྐྱེ་བར་ངེས་ཀྱི་དེ་ལས་རྒྱུ་གཞན་རྟོགས་ན་རྒྱུ་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྟགས་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་ལ་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ནི་རྟགས་ཡང་དག་མིན་ཏེ། རང་བློ་ཡོད་དེ། དབང་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། །གཉིད་དང་བརྒྱལ་པ་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དབང་པོ་ཡོད་ཀྱང་བློ་ཡོད་པར་མ་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་བཀོད་ན་ཡང་དབང་པོ་དེ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་ཏེ། གང་དུ་སྔོན་པོ་ཡོད་ཙམ་གྱིས་སྔོ་འཛིན་ཡོད་པར་མ་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །བློ་དང་ཡིད་བྱེད་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་དེ་ཡང་སྐབས་འདིར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ཉིད་ནམ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་རྟགས་ཉིད་མིན་ཏེ། རྟགས་རང་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་གཞན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལ་བློ་རང་དུས་ན་རང་གིས་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་མེད་ཀྱང་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པས་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ནི་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་རང་གིས་བརྗེད་པ་སྟེ། རང་དུས་ན་མེད་པ་ཅི་ལྟར་གསལ་པོར་སྣང་ཞིང་དྲན་པ་ཙམ་ཡང་མེད་དེ། དྲན་པར་བྱ་རྒྱུ་སྔར་གྱི་ཤེས་པ་རང་གིས་མྱོང་མི་སྲིད་པར་ཁས་བླངས་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པ་ལའང་རྣམ་པ་མེད་པ་དེས་སྔ་མ་ཡུལ་དུ་ཇི་ལྟར་བྱེད་དེ་མ་བརྟགས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། དོན་ཆོས་རྟགས་སུ་མི་འཐད་དང་། །བློ་ཆོས་རྟགས་སུ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ལ། རིགས་པ་བརྗོད་དང་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ། དོན་གསལ་བློ་དོན་གང་ཡིན་བརྟག །དོན་དེ་ཤེས་སམ་མ་ཤེས་བརྟག །དང་པོ་ལ། བློ་ཡིན་ན་ནི་མ་གྲུབ་ལ།
Chinese
如果对于自己是隐蔽的，就会像暗室里的东西一样，对是否存在产生怀疑。就像自己的肚子里有药丸，也会想也许有也许没有一样。第二，那不是成立的相的体性。作为相，没有成立者的联系。第一，一般遮破和特殊遮破。第一，那样通过相成立，也必须是所依根和所缘境，或者心自己，或者作为紧前因的前一作意，任何一个都必须成为相。因为自己的三个因和果，心自己，这四个集合中，除了与心有关联的能成立的相以外，没有其他的，因为我和作意相遇等不是因，而且从来没有见过那种产生心的能力。而且，只要这三个缘聚合就一定产生，不聚合就不产生，如果认识到除此之外的其他因，因就会变成无穷无尽。因为那个相在成立所要成立的事物上是错误的，所以根不是正确的相。如果说，自己有心，因为有根。就像在睡眠和昏厥等情况下，有根也不一定有心一样。如果安立境，也同样像根一样是错误的。就像在有蓝色的时候，不一定有蓝色认知一样。心和作意是知识，而知识在此处是要成立的事物，所以本身没有成立。因为相的体性知识本身从来没有现量成立，所以不是相本身，因为相自己没有成立，所以不能成立其他。对此，如果认为心在自己的时候，虽然没有自己认识自己的现量，但是后来的知识是现量，那就是自己忘记了自己的宗派。因为自己存在的时候没有，怎么会清晰显现，甚至连忆念都没有呢？因为已经承认了所要忆念的以前的知识自己不可能经历，而且后来的知识也没有形象，那怎么能把前者作为对境呢？这是没有考察过的。第二，境法不应成为相，心法不应成为相。第一，陈述理由和总结。第一，境明之心，考察境是什么。考察境是知道还是不知道。第一，如果是心，就没有成立。
English
If it is hidden from oneself, one will doubt its existence, like something in a dark room. It's like thinking that there might be a pill in one's stomach, or maybe not. Second, that is not the nature of a valid sign. As a sign, there is no connection to what is to be proven. First, general negation and specific negation. First, to establish through a sign in that way, it must be either the dependent sense faculty and the object of focus, or the mind itself, or the immediately preceding mental activity as the immediately preceding condition, any of which must become a sign. Because among these four aggregates—one's own three causes and the result, the mind itself—there is no other sign that can establish something related to the mind, because self and mental engagement are not causes, and the ability to generate mind has never been seen in such things. Moreover, it is certain that if these three conditions are met, it will arise, and if they are not met, it will not arise. If one recognizes other causes besides these, the causes will become endless. Because that sign is mistaken in establishing what is to be established, the sense faculty is not a correct sign. If one says, 'One has mind because one has sense faculty,' it is like having sense faculty during sleep and fainting, but not necessarily having mind. Even if the object is posited, it is mistaken in the same way as the sense faculty. Just as the presence of blue does not necessarily mean the presence of blue perception. Mind and mental activity are knowledge, and that knowledge is what is to be established in this case, so it is not established in itself. Because the nature of the sign, knowledge itself, is never manifestly established, it is not the sign itself. Because the sign itself is not established, it cannot establish others. To this, if one thinks that although there is no direct perception of the mind knowing itself at its own time, later knowledge is direct perception, that is forgetting one's own tenets. How can something that does not exist at its own time appear clearly, and not even be remembered? Because it has been admitted that the previous knowledge to be remembered cannot be experienced by oneself, and the later knowledge also has no form, how can it make the former an object? This has not been examined. Second, object-dharma should not be a sign, and mind-dharma should not be a sign. First, stating the reason and concluding. First, the mind that clarifies the object, examine what the object is. Examine whether the object is known or not known. First, if it is mind, then it is not established.