Tibetan
ན་གར་བ་གཞན་དུ་ཚད་མས་དམིགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་གར་དུ་མ་དམིགས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བློ་མ་འཁྲུལ་བས་ཐ་དད་པར་དམིགས་པ་འདིས་ཐ་དད་དུ་མི་འགྲུབ་ན་ཀ་བུམ་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། སྤྱིར་རང་རིག་མེད་པའི་ལུགས་ལ་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་དུ་ཆུག་མོད། དེ་དང་དུས་མཉམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་མྱོང་སྟེ་མ་མྱོངས་པར་འགྱུར་ལ། དེས་ན་དུས་མཉམ་པར་ཀ་བུམ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པར་ཅི་ལྟར་མྱོང་། གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བཞིན་པའི་དུས་སུ་ནང་ན་གནས་པའི་ཤེས་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོན་པོ་ཆ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་འདི་མྱོང་བས་གྲུབ་པོ་སྙམ་ན་རང་རིག་ཀྱང་གྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། ཚུལ་གཉིས་ཀྱང་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དུས་མཉམ་པའི་ཡུལ་དེ་བློ་དེའི་རྒྱུར་མི་རུང་བས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་བློ་ཡི་རྣམ་པ་ལས་འོས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བློ་མ་འཁྲུལ་པས་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་དམིགས་པ་དེ་དག་སྣང་བ་དེ་ དང་དེར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྲུབ་པ་ནི་བདེན་ཏེ་བློའི་སྣང་བ་ལའང་སྔོ་སེར་དང་བདེ་སྡུག་དག་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་བློ་གཅིག་དུས་གཅིག་ཏུ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་དུ་རུང་བའི་ཕྱིར་བློ་དང་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་གར་དུ་འབྱེད་ཅིང་དམིགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་གར་དུ་མ་དམིགས་ཀྱང་དུས་གཅིག་ཏུ་བློ་ནི་ནང་ན་གནས་པ་གསལ་ཞིང་རིག་པ་དང་། དོན་ནི་ཕྱི་ན་ཡོད་པ་གསལ་རིག་དང་བྲལ་བ་རྡུལ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་དམིགས་པས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དམིགས་ན་དེ་ལས་ཡན་གར་དུ་དམིགས་པ་གཞན་ཅི་ཡོད་ཀྱང་ཕྱི་དོན་གསལ་པོར་མྱོང་བ་འདི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མྱོང་བ་ཡིན་ན་འདི་གསལ་རིག་དང་བྲལ་བ་དང་། བེམ་པོ་ཡིན་པར་སུས་ཤེས་པ་ཡིན། ཤེས་པས་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ནི་འདོད་མོད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ནི་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ། དེ་འདྲའི་སྣང་བ་དེ་ཡང་ཤེས་པ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཙམ་ཉིད་ནས་རྫས་གཞན་དུ་གྲུབ་སྟེ་དེ་ལྟར་སྣང་བས་སོ་སྙམ་ན། རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་བས་ཟླ་བ་གཉིས་མེད་པར་ཡང་ཐ་དད་དུ་མཐོང་བ་བཞིན་གཉིས་སྣང་གི་བསླད་པས་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་དོན་ལ་དེ་ལྟར་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་རིལ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བསླད་པས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན་མཚུངས་སོ་སྙམ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ་གང་བསླད་པས་གཅིག་ལ་
Chinese
因为在其他地方不可能用量来确定。即使不在其他地方确定，但由于同时不迷惑，因此用确定为不同的方式不能成立为不同，那么柱子和瓶子也将成为一体。一般来说，对于没有自证的宗派来说，可以允许体验蓝色。但是，如何体验到与此同时存在的知识呢？会变成没有体验到。因此，如何像柱子和瓶子一样同时体验到不同呢？如果认为在体验蓝色的时候，存在于内部的知识和外部的蓝色显现为两部分是通过体验而成立的，那么自证也将成立，两种方式也将成立。因为同时的对境不能成为那个心的因，所以那样显现只能是心的显现。而且，由于心不迷惑，因此确定显现为不同的那些显现，以那个显现而显现本身就能成立为其他和另外，这是真实的，就像心的显现中蓝色黄色和快乐痛苦不能成为一体一样。然而，由于一个心在同一时间可以显现为多种多样，因此心和境不是不同的，因为不可能在其他地方区分和确定。即使不在其他地方确定，但在同一时间，心是存在于内部的清晰和觉知，而境是存在于外部的，不清晰不觉知，是具有微尘集合的自性，因此确定为非常不同。如果这样确定，那么除了那个之外还有什么其他的确定方式呢？如果说清晰体验外境与从知识中不同地体验，那么谁知道这个是不清晰不觉知，并且是物质呢？如果是知识知道的，那么我们承认知识中显现出那样的相，但不能成立为与知识不同，因为那样的显现也仅仅成立为在知识中那样显现而已。如果认为仅仅从对境和有对境显现为不同，就能成立为其他事物，因为是那样显现的，那么就像迷惑的意识将本来没有的月亮也看到是不同的，同样，虽然由于二取显现的迷惑而显现为二，但实际上并没有成立为那样不同。如果那样，就会变成一个整体，如果说所有分别显现都是由于迷惑，那么会说是一样的吗？不相同，因为被迷惑而对一个
English
Because it is impossible to determine with valid cognition in another place. Even if it is not determined in another place, but because there is no confusion simultaneously, if determining as different does not establish difference, then the pillar and the pot would also become one. In general, for the system that does not have self-awareness, it may be allowed to experience blue. However, how can one experience the existence of knowledge simultaneously with that, and it would become unexperienced. Therefore, how can one experience difference simultaneously like a pillar and a pot? If it is thought that during the experience of blue, the knowledge residing inside and the blue outside appearing as two parts are established through experience, then self-awareness would also be established, and both modes would also be established. Because a simultaneous object cannot be the cause of that mind, such appearance can only be the aspect of the mind. Moreover, since the mind is not confused, it is true that those appearances that are determined to be different are established as other and other by the very appearance of that appearance, just as blue and yellow, and pleasure and pain cannot be one in the appearance of the mind. However, since one mind can appear in various ways at one time, mind and object are not different, because it is impossible to distinguish and determine in another place. Even if it is not determined in another place, but at the same time, the mind is clear and aware residing inside, while the object is outside, unclear and unaware, and is of the nature of an aggregate of particles, therefore it is determined as very different. If determined in that way, then what other way of determining is there besides that? If it is said that clearly experiencing the external object is experienced differently from knowledge, then who knows that this is unclear and unaware, and is matter? If it is known by knowledge, then we admit that such an image appears in knowledge, but it cannot be established as different from knowledge, because such an appearance is also established only as appearing in that way in knowledge. If it is thought that merely from the appearance of object and subject as different, it is established as another entity, because it appears that way, then just as a deluded consciousness sees a non-existent moon as different, similarly, although it appears as two due to the delusion of dualistic appearance, in reality it is not established as that different. If that is the case, it will become one whole, and if it is said that all separate appearances are due to delusion, would it be said to be the same? It is not the same, because by being deluded, one
Tibetan
གཉིས་སུ་སྣང་ཞིང་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པར་ངེས་ཏེ་ཟླ་གཉིས་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཟླ་གཉིས་ཀྱང་ཡན་གར་དུ་དམིགས་རུང་ན་ཟླ་བ་གཉིས་སུའང་དོན་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཅིག་ལ་ གཉིས་སུ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རེས་འགའ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ཀྱང་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་དེ་ལྟར་ངེས་པ་མེད་དེ། དཔེར་ན་སྔོ་སེར་ཐ་དད་དག་ལ་ནི་རེས་འགའ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ཀྱང་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ལྷན་ཅིག་མྱོང་བའི་ངེས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་རྗེས་འགྲོ་དང་ལྡོག་པའི་དཔེས་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་རྫས་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དེ་འདི་ལ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་དེ། མྱོང་བ་དེ་འཛིན་གྱི་བློ་མེད་པར་དོན་འགའ་མྱོང་བའམ། མྱང་བྱ་དོན་མེད་པ་ཡི་དེ་འཛིན་མྱོང་བ་ཡང་ནམ་ཡང་འདི་ཞེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་མ་མཐོང་བ་དེས་ན་ཡུལ་ཤེས་དེ་དག་རྫས་ཐ་དད་པ་མིན་ཏེ། གང་དང་གང་མྱོང་བ་ཐམས་ཅད་བློ་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །འདིས་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་དེ་ཕྱིར་དབང་ཤེས་རང་དུས་ན་སྣང་བ་ཡི་དོན་ནི་ཤེས་པ་རང་ལས་རྫས་གཞན་མིན་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་རིགས་པས་བཟློག་པར་རབ་ཏུ་དཀའ་བ་ཉིད་དེ་གཞན་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་མིན་པས་ན་རྫས་གཅིག་ཏུ་འགྲུབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་གཅིག་ཐ་དད་གང་དུའང་མི་བསྒྲུབ་ན་སྔོ་སོགས་དངོས་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་གཅིག་ཐ་དད་བཀག་པའི་སྐབས་དང་མི་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རྩོད་སྤང་ལ། ཕྱི་དོན་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བཀག །ཕྱི་དོན་མེད་ལ་གནོད་བྱེད་སྤང་། །དང་པོ། བློ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་ཕྱི་དོན་ངེས་པར་ཡོད་དེ་དབང་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་གཞན་དབང་པོ་དང་ཡིད་བྱེད་དག་ནི་ཡོད་ན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་དབང་པོའི་བློ་རྣམས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དབང་ཡིད་ལས་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དམིགས་རྐྱེན་ཚང་དགོས་པ་ཡིན་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་རང་ གི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་སོ་སོ་ལས་དོན་སོ་སོའི་སྣང་བ་གསལ་བར་སད་པའི་དབང་ཤེས་སོ་སོ་ཡུལ་དུས་ངེས་པ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་མི་སྨྲ་བ་ཞིག་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་དོན་སྣང་སོ་སོའི་བག་ཆགས་སད་བྱེད་ཤེས་པ་སྔ་མའི་མཐུས་དབ
Chinese
显现为二，而实际上并未成立为异体，这必定是任何时候都一起显现的，就像二月一样。如果二月也能单独显现，那么两个月在实际上也会存在。因此，不是将一误认为二的情况，有时会一起显现，但在任何时间和地点都不一定是这样。例如，对于青色和黄色这些不同的事物，有时会一起显现，但在任何时间和地点都不一定一起体验。这两个例子是通过正例和反例来证明周遍性的。像那样不同物质的性质，在这里是永远不可能的。因为没有执持的意识而体验某些事物，或者没有所体验的事物而体验执持，也从未见过会体验到“这”的感受，因此，境识这些不是不同的物质。凡是体验到的，都只是生起为那个意识的显现而已。这即是成立宗法。因此，在根识自身存在时所显现的事物，成立为并非是识自身之外的其他物质，这是极难用理智来驳斥的，因为找不到其他成立它的量。因此，由于所取和能取不是不同的物质，所以成立为一种物质，即使在名言中也不成立为一或异，那么青色等就会变成无实有。如果那样，形状和颜色等显现也会消失，要知道这与以胜义谛进行观察时遮破一和异的情况是不同的。第二，辩论的答辩方面：遮破外境存在的成立，消除对外境不存在的妨害。第一，必定存在与意识不同的外境，因为生起根识的其他原因，如根和作意等，即使存在，仅凭这些也不会生起根识，因此，需要与根和作意不同的其他原因，即外境作为所缘缘具足，这可以通过比量来推测。如果不是说，根识自身的同类，从那不间断的各个因缘中，各自事物的显现清晰地觉醒的各个根识，会在确定的时间和地点生起，那么即使那样也可以，但凭借着觉醒各个事物显现习气的先前意识的力量，
English
That which appears as two but is not established as different in reality is necessarily always perceived together, like two moons. If two moons could also be perceived separately, then two moons would also exist in reality. Therefore, what is not a mistake of seeing one as two sometimes appears together, but it is not necessarily so at all times and places. For example, for different things like blue and yellow, sometimes they appear together, but there is no certainty that they are always experienced together at all times and places. These two examples prove pervasiveness with positive and negative examples. Such a nature of different substances is never possible here. Because without the mind of grasping, one experiences some things, or without the object to be experienced, one experiences grasping, it has never been seen that one would experience the feeling of "this," therefore, these object-knowledges are not different substances. Whatever is experienced is merely arising as the appearance of that mind. This is establishing the property of the subject. Therefore, the object that appears in the sense consciousness itself is established as not being a substance other than consciousness itself, which is very difficult to refute with reason, because no other valid cognition can be found to establish it otherwise. Therefore, since the apprehended and the apprehender are not different substances, it is established as one substance, and even in terms of convention, if one or different is not established, then blue and so on will become non-existent. If that is the case, the appearance of shapes and colors and so on will also disappear, and it should be understood that this is different from the case of negating one and different when examining with ultimate truth. Second, in terms of answering arguments: Refuting the establishment of the existence of external objects, eliminating the harm to the non-existence of external objects. First, there must be an external object that is different from the mind, because other causes for the arising of sense consciousness, such as the sense organs and attention, even if they exist, the sense consciousnesses do not arise merely from these, therefore, other causes different from the sense and attention are needed, that is, the external object must be complete as the objective condition, which can be inferred by inference. If it is not said that the same kind of sense consciousness itself, from the uninterrupted individual causes, the individual sense consciousnesses that clearly awaken the appearance of individual things, arise at a definite time and place, then even if that is the case, by the power of the previous consciousness that awakens the habits of the appearance of individual things,