Chinese
认识到这是执持。以那种方式，只要能够计算，并且把握住细节直到回忆，前一个前一个的执持就会被后一个后一个的形象所吸收而增长。因此，作为有境的心，之所以能够产生各自不同的细节，是因为如果形象没有差别，就无法区分各个心，所有的心都会变成一个，没有差别。如果认为在没有对境的情况下，仅仅回忆有境，并且说“我以前见过一个东西，但是现在不记得了”，那么，在这种情况下，对于这个认识也会产生怀疑，如果仅仅回忆一般的执持，那么所取也存在这种情况。将自反作用于意，是通过分别念来区分的执持，就像思考瓶子的无常性一样。这样，回忆有境是无可否认地成立的，而且有境也绝对不可能脱离自己对境的形象而独立执持，因此，心识都是具有自身和自性两种方式的要点，所以才会这样回忆。就像排除了腹胀就无法回忆起瓶子，排除了牛粪和牛毛就无法回忆起牛一样，这是因为这些事物的自性变成了那样的缘故，对于心识也是如此，如果心识本身完全没有形象，那么在回忆起执持蓝色的眼识时，没有蓝色的形象就回忆起来是不合理的。即使执持蓝色的眼识是没有形象的，但因为它自己没有体验过自己，所以不可能总是回忆起形象，如果认为只是与回忆蓝色对境相关联，而推测那是它的执持，那么，一般来说，当用认识来判断自己相续的认识时，能够或者不能够用体验或者回忆来判断它的特征是这样的。如果不能，那么自己的心识怎么会成为所知呢？因为它不会成为任何有分别念和无分别念的对境。如果自己不能判断，那么别人就更不可能判断了。如果能够判断，那么也执持蓝色，而且必须思考用什么方式来判断那个没有形象的识与执持黄色等其他识的区别。如果认为只是判断为执持蓝色，那么，蓝色的形象是外境，因此在排除外境之后，能够判断心识本身的体性是什么样的吗？如果能，那么脱离了对境形象的认识就像水晶球一
English
Recognizing that this is grasping. In that way, as long as it can be counted, and the details are grasped until recollection, the earlier and earlier grasping will be absorbed by the later and later images and increase. Therefore, as the mind with an object, the reason why it can produce its own different details is because if the images have no difference, it is impossible to distinguish the various minds, and all minds will become one, without distinction. If it is thought that in the absence of an object, only the object-possessing is recollected, and it is said, "I have seen something before, but I don't remember it now," then, in this case, there will also be doubt about this cognition, and if only general grasping is recollected, then the apprehended also has this situation. The self-reflection on the mind is the grasping that is distinguished by discrimination, just like thinking about the impermanence of a vase. In this way, the recollection of the object-possessing is undeniably established, and it is absolutely impossible for the object-possessing to independently grasp apart from the image of its own object, therefore, minds are all with the key point of having both self and nature, so they will recall in this way. Just as one cannot recall a vase after eliminating bloating, and one cannot recall a cow after eliminating cow dung and cow hair, this is because the nature of these things has become like that, and it is the same for mind, if the mind itself has no image at all, then when recalling the blue-grasping eye consciousness, it is unreasonable to recall without the blue image. Even if the blue-grasping eye consciousness is without image, it is impossible to always recall the image because it has not experienced itself, if it is thought that it is only associated with recalling the blue object, and it is speculated that it is its grasping, then, in general, when judging the consciousness of one's own continuum with knowledge, can or cannot its characteristics be judged by experience or recollection? If not, then how can one's own mind become knowable? Because it will not become the object of any conceptual and non-conceptual. If one cannot judge oneself, then it is even more impossible for others to judge. If it can be judged, then it also grasps blue, and it is necessary to think about what way to judge the difference between that imageless consciousness and other consciousnesses such as grasping yellow. If it is thought that it is only judged as grasping blue, then the blue image is an external object, therefore, after eliminating the external object, can it be judged what the nature of the mind itself is like? If so, then the consciousness that is separated from the image of the object is like a crystal ball.
Tibetan
དྲ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཡང་ཁས་བླངས་ཤིང་། སྔོ་འཛིན་ཡང་དེ་ཡིན་ལ་སེར་འཛིན་ཡང་དེ་ཡིན་པ་སོགས་རྣམ་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པའང་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་ན་ཤིན་ཏུ་མཛེས་སོ། །གཅོད་མི་ནུས་ན་རྣམ་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་ཡང་དམ་བཅའ་བ་ཙམ་ལས་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། བསྙོན་དུ་མེད་པའི་བློ་རྣམ་བཅས་དང་རང་རིག་པ་ལ་སྡང་བའི་བསམ་པ་དོར་བར་བྱས་ན་ལེགས་སོ། །ཡུལ་ཅན་བློ་རང་ཉིད་མྱོང་བ་མེད་ཀྱང་ཡུལ་དྲན་པ་ལས་དེ་དྲན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། ཡུལ་ཕྱི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ཀྱང་བློའི་མྱོང་བ་ལ་ཡུལ་ཕྱི་དོན་མྱོང་བ་ལྟར་དྲན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་གཉིས་དམ་བཅའ་བ་ཙམ་དུ་འདྲ་ཡང་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་མི་འདྲ་སྟེ། བློ་རང་ཉིད་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཙམ་གྱིས་བློ་མི་འགྲུབ་ལ། བློ་ཉིད་གྲུབ་ན་བློ་དེས་རྣམ་པའམ་གལ་ཏེ་ཕྱི་དོན་འདོད་ན་ཡང་ཚུལ་དེས་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ། ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཞལ་ བྱ་འགྲུབ་ཀྱི་ཚད་མ་ཉིད་མ་འགྲུབ་པར་གཞལ་བྱ་སྔོན་དུ་གྲུབ་ནས་ཚད་མ་ཕྱིས་འགྲུབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་འདིའི་སྒོ་ནས་སེམས་བདེན་མེད་སྒྲུབ་པའང་གསལ་པོར་འོང་དགོས་པས་ན་དབུ་མའི་གཞུང་ལའང་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས་པའི་གནད་ཅིག་ཡིན་ལ། གང་ཅི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་གསལ་གྱི་མྱོང་བ་རང་རིག་ལ་འགག་ཐུག་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྐབས་ན་རང་རིག་མེད་དུ་མི་རུང་བར་མངོན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མ་ངེས་བརྗོད་ལ་ཐལ་བ་འཕེན། །དེ་ཡི་ལན་ལས་རང་འདོད་གྲུབ། །དང་པོ་རྣམ་མེད་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། དོན་རིག་དེ་ནི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་དེ་དྲན་ན་དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་རང་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དོན་ཡང་དྲན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ན་དོན་དྲན་པ་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡོད་པས་མ་ཡིན་ཀྱང་། ཡུལ་དང་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་མཉམ་དུ་དྲན་པ་ན་འདི་ནི་ཤེས་པ་རང་གི་རྣམ་པ་དང་འཛིན་པའོ་སྙམ་དུ་འཁྲུལ་བ་ཡིས་གལ་ཏེ་དོན་དང་ཤེས་པ་སོ་སོར་མི་ཕྱེད་པར་སྲེ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་སྔོ་འཛིན་དབང་ཤེས་དྲན་པ་ན་དེའི་རྒྱུ་སྣང་བ་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཤེས་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དྲན་པ་དེར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནམ་དྲན་པ་ན་རང་གི་དངོས་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་པར་འགྱུར་དགོས་པ་དེ་ཕྱིར་རྫ་མཁན་དང་འཇིམ་པ་ལ་སོགས་པ་དྲན་པ
Chinese
也承认体验网络，如果承认青色之执也是它，黄色之执也是它等，既没有一种相，也执持一切相，那就太好了。如果不能断除，却承认有无相之识，这也只是立誓而已，因为没有能成立的缘故。如果能舍弃对无可辩驳的有相之识和憎恨自证的想法，那就好了。虽然没有亲自体验有境之识，却说从忆念境而忆念它，以及虽然没有亲自体验外境，却在识的体验中像体验外境一样忆念，这两者虽然只是立誓相同，但在以事物之力而进入的能成立方面却不相同。因为仅凭没有在一切方面体验过的境，识不能成立，如果识本身成立，那么识就必须以相，或者如果想要外境，也必须以那种方式来成立。因为以量之力量，所量可以成立，如果量本身没有成立，所量先成立，然后量后成立是不可能的。因此，通过这个有相之识来成立心无实有也必须清楚地显现出来，因此这也是中观宗需要确定的一个要点。在任何显现的一切都是自明之体验的自证相遇的语境中，自证显然是不可或缺的。第二，对不决定的陈述提出反驳。从那个回答中，自己的观点成立。首先，说无相的人说：了知境是境的果，正因为如此，如果忆念那个识，由于忆念遍及作为其因的境，所以是忆念境，而不是因为识有境的相。但是，如果同时忆念境和识，就会误以为这是识自己的相和执持。如果只是将境和识不加区分地混合在一起，那就完了。如果是这样，那么在忆念青色之执的根识时，那个识也会与它的因——显现、根和作意一起被忆念，因为作为因是没有区别的。同样，所有的果也必须在任何时候忆念时，都与其直接因一起执持，因此忆念陶工和泥土等
English
It is also admitted to experience the web. If it is admitted that the blue apprehension is it, and the yellow apprehension is it, etc., that there is not a single aspect, and that it also holds all aspects, then that would be excellent. If one cannot cut off, but admits that there is a non-aspectual consciousness, this is also just a vow, because there is no proof. If one could abandon the thought of hating the undeniable consciousness with aspects and self-awareness, that would be good. Although one does not personally experience the object-possessing consciousness, one says that one remembers it from remembering the object, and although one does not personally experience the external object, one remembers it in the experience of consciousness as if experiencing the external object. These two are similar only in making vows, but they are not the same in terms of the proof that enters by the power of things. Because consciousness cannot be established by merely the object that has not been experienced in all aspects, if consciousness itself is established, then consciousness must establish it with an aspect, or if one wants an external object, it must also be established in that way. Because the measurable is established by the power of valid cognition, it is impossible for the measurable to be established before the valid cognition itself is established, and then the valid cognition to be established later. Therefore, it is necessary to clearly show that the mind's lack of inherent existence is also established through this consciousness with aspects, so this is also a key point that the Madhyamaka school needs to determine. In the context of the term where everything that appears is the self-illuminating experience of self-awareness, self-awareness is clearly indispensable. Second, objections are raised to uncertain statements. From that answer, one's own view is established. First, those who say that there is no aspect say: Knowing the object is the result of the object, and precisely because of this, if one remembers that consciousness, because the memory pervades the object that is its cause, it is remembering the object, not because consciousness has the aspect of the object. However, if one remembers the object and consciousness together, one mistakenly thinks that this is the aspect and apprehension of consciousness itself. If one merely mixes the object and consciousness together without distinguishing them, then that's it. If that is the case, then when remembering the root consciousness of blue apprehension, that consciousness will also be remembered together with its cause—appearance, root, and attention, because there is no difference in being the cause. Similarly, all results must also be apprehended together with their direct cause whenever they are remembered, so remembering potters and clay, etc.