Tibetan
བྱ་སྙམ་ན། འདིའི་ཡུལ་གང་ཡིན་ཙམ་གྱི་དཔྱད་པའང་མི་དགོས་ན་སྣང་བ་ཙམ་ལས་ཕྱི་དོན་ལ་དཔྱད་པའང་མི་དགོས་ཤིང་རྐྱེན་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་དང་ཕྲ་བའི་མི་རྟག་པ་སོགས་བསྟན་བཅོས་ནས་བཤད་པ་ཕལ་མོ་ཆེ་ཡང་དཔྱད་མི་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པ་ཤེས་ལས་གཞན་མེད་བསྒྲུབ་པ་ལ། ཐལ་བ་དངོས་དང་ལན་རིམ་བཀག །དང་པོ། ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་དྲན་ཤེས་རང་ལས་རྫས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཅིང་ཡུལ་དེས་བློ་དེ་དག་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ན་ཡུལ་རུང་བ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དྲན་པ་པོ་དེ་བཞིན་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ཤེས་པ་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་གཟུང་དོན་ཡིན་པ་གང་ཞིག་རང་སྣང་བའི་ཚེ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལྟར་སྣང་ཞིང་བློས་དེ་རྗེན་ཅེར་དུ་འཛིན་པར་འདོད་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེའི་ལན་བཀག་པ་ལ། རྣམ་པ་དེ་ཤེས་པ་མིན་ཏེ་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཡང་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དྲན་པ་པོ་བདག་ཁོ་ན་ལ་རྟག་ཏུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རང་གི་དྲན་པའི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་དེ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཁོ་ན་ལ་ འབྲེལ་བའི་ཡུལ་དེ་ནི་ཅི་བྱས་ཀྱང་གཞན་ལ་དེའི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་མི་སྲིད་ལ་དེའི་བློ་སྐྱེད་ནུས་ན་བདག་ཁོ་ན་དང་འབྲེལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། འབྲེལ་མི་འབྲེལ་ཞེས་པ་ཤེས་པ་དང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྲེལ་མི་འབྲེལ་གྱི་སྐབས་དཔྱད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཚེ་ན་སོ་སོ་རང་རང་གི་བློ་རེ་རེ་དག་དང་རང་རང་གི་བློ་ཡུལ་དེ་འབྲེལ་བས་རང་གི་ཡུལ་དེ་དག་ལ་གོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་ནི། རང་ཡུལ་སོ་སོ་བ་རེ་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་བརྗོད་པས་སོ་སོ་རང་གི་དེ་རྟོགས་ཀྱི་ཕན་ཚུན་གཉིས་ཀའི་བློ་དོན་གཅིག་ལ་མཚམས་སྦྱོར་བར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། སྔར་བདག་ཁོ་ན་ལ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སུ་མི་རུང་བ་དེ་བཞིན་བརྗོད་ཀྱང་གཞན་དང་འབྲེལ་བ་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ལྷ་དབང་བློའི་འགྲེལ་བ་ལྟར་ན། ཅི་ཞིག་མཚམས་མི་སྦྱོར་ཞེ་ན། དོན་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འཆད་པོ་ཉན་པོའི་སེམས་དག་གིའོ་ཞེས་ཡར་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ་དོན་ལ། རེ་རེ་དག་དང་འབྲེལ་ན་ནི། །འཆད་པོ་ཉན་པོའི་སེམས་དག་གི། །དོན་གཅིག་མངོན་ཞེན་བདག་ཉིད་ཅན། །མཚམས་སྦྱོར་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཐོས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་ཏེ། འཆད་པོ་དང་ཉན་པོའི་བཤད་བྱ་དང་གོ་བྱ་གཅིག་ཏུ་
Chinese
如果这样认为，那么对于此处的“境”是什么，连考察都不需要了，因为只需要显现，不需要考察外境，而且三缘等分别和微细的无常等经论中所说的大部分也不需要考察了。第二，成立“相”不是除了识以外的，分为真实反驳和依次回答。首先，显现为识之境的“相”，如果是与能忆识自身实体不同的事物，并且境能生起那些心识，那么其他适合的境也能像忆念者一样被证知，因为凡是能够生起识的所取义，在自身显现时，都像外境一样显现，并且心识想要赤裸裸地执持它，这是合乎道理的。第二，驳斥对此的回答：相不是识，即使是识的境，其他也不能像那样证知，因为与忆念者我恒常相关。如果说即使说“自己的忆念之相是这样的”，其他也不能证知，因为无论怎样做，与我相关的境都不可能使他人生起对此的认识，如果能生起对此的认识，就不会只与我相关，因为所谓相关与不相关，是在识与境、有境与境之间相关与不相关的情况下进行考察的。如果那样说，那么各自自己的每一个心识和各自的心识之境相关联，因此会理解自己的那些境，如果这样认为，即使允许各自有不同的自境，但通过言说，各自会证知自己的境，但彼此双方的心识不会在同一个意义上交汇，因为就像之前只与我相关，所以其他人无法证知一样，即使说了，也无法与他人建立联系。就像拉旺洛珠的解释一样，如果问什么不会交汇，那么应该向上连接说：是讲者和听者的心识，具有执着于同一意义的自性。意思是：如果与每一个都相关，那么讲者和听者的心识，具有执着于同一意义的自性，就不会交汇。如果是这样，那么听闻所生的智慧就会中断，因为讲者和听者的所说和所理解成为一体
English
If one thinks like that, then there is no need to even examine what the "object" is here, because only appearance is needed, and there is no need to examine external objects, and most of the explanations in the scriptures, such as the distinctions of the three conditions and subtle impermanence, also do not need to be examined. Second, to establish that "appearance" is not other than consciousness, it is divided into actual refutation and sequential answers. First, the "appearance" that appears as the object of consciousness, if it is a thing that is different in substance from the self-remembering consciousness, and the object can generate those minds, then other suitable objects can also be known in the same way as the rememberer, because whatever is the object that can generate consciousness, when it appears to itself, it appears like an external object, and the mind wants to hold it nakedly, which is reasonable. Second, refuting the answer to this: appearance is not consciousness, even if it is the object of consciousness, others cannot know it in the same way, because it is always related to the rememberer, me. If you say that even if you say "my own appearance of memory is like this," others cannot know it, because no matter what you do, it is impossible for an object related to me alone to give rise to knowledge of it in others, and if it can give rise to knowledge of it, it will not be related to me alone, because the so-called related and unrelated are examined in the case of related and unrelated between consciousness and object, and object-possessor and object. If you say that, then each of your own minds and the objects of your own minds are related, so you will understand those objects of your own, if you think like that, even if you allow each to have different self-objects, but through speech, each will know their own objects, but the minds of both sides will not converge on the same meaning, because just like before, it is only related to me, so others cannot know it, even if you say it, you cannot establish a relationship with others. Just like the explanation of Lhawang Lodro, if you ask what does not converge, then you should connect upwards and say: it is the minds of the speaker and the listener, which have the nature of clinging to the same meaning. The meaning is: if it is related to each one, then the minds of the speaker and the listener, which have the nature of clinging to the same meaning, will not converge. If this is the case, then the wisdom born of hearing will be interrupted, because what the speaker and the listener say and understand become one.