Tibetan
ར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡུལ་གང་དང་གང་ཤེས་པ་དེ་ལའང་ཤེས་པ་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་དེ་དག་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་མྱོང་བར་རུང་བ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་རྒྱུ་མཚན་གཞན་བརྟག་ཏུ་མེད་ལ། དེ་ལྟར་མྱོང་རུང་བ་ཉིད་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ་ནི་ཡུལ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཡིན་པས་ཚད་མ་དང་། ཤེས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་གཞལ་བྱའང་ཡིན་ལ་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་དོན་ལ་བློ་དེའི་རྣམ་པར་གསལ་ཙམ་གྱི་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་རིག་པ་དེ་འབྲས་བུའང་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་ནི་སྣང་བ་བསླུ་མེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་གནས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པའི་ཚད་མར་བཤད་ལ། འདིར་ནི་འཛིན་རྣམ་རང་རིག་གི་འཇོག་བྱེད་དུ་བཤད་པ་མི་འགལ་ལམ་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་སྟེ་གཞལ་བྱ་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་པའི་མིང་ཅན་ནང་དུ་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་མྱོང་བར་བྱེད་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཆ་ནས་ཚད་མ་དང་། ཡུལ་ཀྱང་བདག་ཡིན་པས་རང་རིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཛིན་རྣམ་དེ་རང་རིག་ཅེས་ནི་རབ་ཏུ་བཤད་དེ། དེའི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མའང་ཡིན་ཞིང་བློ་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རང་གིས་རང་འཛིན་པར་རུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལས་རང་རིག་ཏུ་འཇོག་པའི་འཐད་པ་འགྲུབ་པའང་ཡིན་ལ། གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་དོན་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བློ་གཅིག་ཉིད་དེར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་འཛིན་རྣམ་ཡན་གར་བ་རང་རིག་ཏུ་འགྱུར་གྱི་གཟུང་རྣམ་ལ་རང་རིག་མེད་པ་དང་། འཛིན་རྣམ་ལ་འཛིན་རྣམ་གཞན་མེད་ཀྱང་རང་རིག་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་བདེ་བླག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མཛུབ་མོས་ཟླ་བ་བསྟན་པ་ན་མཛུབ་མོའི་རྩེ་ཁོ་ནར་ལྟ་བ་ལྟར་ཚིག་གི་ཤན་གྱིས་བློ་མི་འཁྲུལ་བར་དོན་ལ་ཞིབ་ཏུ་བསམ་ན་རང་རིག་གི་གནད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད་པ་ལ། །ཤེས་པ་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་དང་། །ཤེས་པས་རང་ཉིད་རིག་པར་བསྒྲུབ། །དང་པོ་ལ། ཤེས་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ། །དུས་ཕྱིས་དྲན་པའི་རྟགས་ལས་བསྒྲུབ། །དང་པོ་ལ། ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པའི་འཐད་པ་སྟོན། །ཚུལ་གཉིས་མི་འདོད་ལ་གནོད་སྟོན། །དང་པོ་ལ། ཕྱི་དོན་ཁས་བླངས་ནས་བསྒྲུབ་དང་། །ཕྱི་དོན་ཁས་མ་བླངས་ནས་བསྒྲུབ། །དང་པོ་ལ། ཡུལ་ཤེས་ལ་བརྟེན་ཚུལ་གཉིས
Chinese
是这样的，一切都以这种方式显现。因此，无论认识到什么事物，都无法超出知识本身体验的自性。这些知识能够体验自己的自性，是事物的自然规律，因此无需考察其他原因。像这样，通过量成立的能够体验的自性，是衡量所境的智慧，因此是量。那个知识的自性也是所量，虽然显现为二，但实际上只是智慧的显现部分的体验，从这个角度来说，自证也是果。这些在显现不欺骗的名称上是如此成立的，因此就那样存在。第二，学派正量部将安乐等说为自证的量。这里将执取相说为安立自证的方式，这难道不矛盾吗？那两者意义相同，名为执取所量知识自性的相，其中完全断定知识的自性，从知识本身能够体验的角度来说是量。因为所境也是我，所以是自证，因此执取相被很好地说为自证。从它的所境来看也是量，并且通过智慧显现为二的方式，能够自己执取自己，因此从中也成立了安立为自证的合理性。 虽然显现为二，但实际上并非二，只是一个智慧显现而已，因此执取相单独成为自证，而所取相没有自证。即使执取相没有其他执取相，也不会没有自证，所有这些区分都很容易成立。就像用手指指月亮时只看手指尖一样，不要被语言的迷惑所欺骗，如果仔细思考，就会领悟自证的关键。第二，解释能立。证成知识的两种方式，以及知识证成自身。第一，依靠两种知识来证成，以及从后来的记忆的标志来证成。第一，展示证成两种方式的合理性，以及展示不承认两种方式的过失。第一，承认外境后进行证成，以及不承认外境后进行证成。第一，依靠所境知识的两种方式。
English
It is so, everything appears in this way. Therefore, no matter what is cognized, it cannot go beyond the self-nature of the knowledge itself experiencing it. These knowledges being able to experience their own self-nature is the natural law of things, so there is no need to examine other reasons. Like this, the self-nature of being able to be experienced, which is established by valid cognition, is the wisdom that measures the object, therefore it is valid cognition. The self-nature of that knowledge is also the object to be measured, although it appears as two, but in reality it is only the experience of the clear part of the wisdom, from this point of view, self-awareness is also the result. These are established as such in the name of non-deceptive appearance, therefore they exist as such. Second, the teacher Dignāga explains happiness and so on as valid cognition of self-awareness. Here, is it not contradictory to explain the grasping aspect as the way to establish self-awareness? Those two have the same meaning, the aspect of grasping the self-nature of the knowledge to be measured, in which the self-nature of completely determining the knowledge, from the point of view that the knowledge itself can be experienced, is valid cognition. Because the object is also self, it is self-awareness, therefore the grasping aspect is well explained as self-awareness. From the perspective of its object, it is also valid cognition, and through the way that wisdom appears as two, it is able to grasp itself, therefore the rationality of establishing it as self-awareness is also established. Although it appears as two, in reality it is not two, it is only one wisdom appearing, therefore the grasping aspect alone becomes self-awareness, while the grasped aspect does not have self-awareness. Even if the grasping aspect does not have another grasping aspect, it will not be without self-awareness, all these distinctions are easily established. Just like when pointing at the moon with a finger, only the fingertip is looked at, do not be deceived by the confusion of words, if you think carefully, you will understand the key to self-awareness. Second, explaining the proof. Proving the two ways of knowledge, and knowledge proving itself. First, relying on two knowledges to prove, and proving from the sign of later memory. First, showing the rationality of proving the two ways, and showing the faults of not admitting the two ways. First, proving after admitting external objects, and proving after not admitting external objects. First, the two ways of relying on the knowledge of the object.
Tibetan
་བསྒྲུབ། །དེ་ཤེས་ལ་བརྟེན་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ། །དང་པོ་ལ། གཟུང་དོན་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་དང་། །མེད་པར་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ། ཤེས་ཉིད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་སྐྱེ། །དཔེ་ལས་དེ་དོན་བསྒྲུབ་པའོ། དང་པོ། སྤྱིར་ཤེས་པ་ཚུལ་གཉིས་དང་རང་རིག་སྒྲུབ་པ་འདི་དག་ཚད་མ་མདོ་ལས། །ཡུལ་ཤེས་པ་དང་དེ་ཤེས་པའི་། །དབྱེ་བས་བློ་ཡི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད། །དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་དེ། །ཚུལ་གཉིས་དང་ནི་རང་རིག་གྲུབ། །མ་མྱོང་བར་འདི་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཉམས་མྱོང་ན། །ཐུག་མེད་དེ་ལའང་དྲན་པ་སྟེ། །དེ་བཞིན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ། །མེད་འགྱུར་དེ་ཡང་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་འཆད་པ་ལ། ཐོག་མར་ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་པ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་བརྟེན་ནས་བློ་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་ལ། འདི་ལྟར་ཡུལ་གཟུགས་ ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དག་གཟུགས་སོགས་དེ་ལས་གཞན་དབང་ཡིད་སོགས་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡང་། དངོས་པོའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་འགས་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི་རྒྱུ་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དཔེར་ན་ཕ་མའི་བཟའ་བཏུང་གི་ཟས་ཟོས་པ་བཅུད་དུ་སྨིན་པ་དང་ཟླ་མཚན་དང་ལྡན་པའི་དུས་སུ་བབ་པ་དང་ལས་ལ་སོགས་པ་ཡང་བུ་སྐྱེ་བ་ཡི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡང་བུ་དེ་ནི་ཕ་མ་གང་རུང་གཅིག་གི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ཟས་སོགས་འགའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ཏེ། མངལ་གནས་དེ་བུའམ་བུ་མོ་གང་རུང་དང་བྱད་ཀྱི་རྣམ་པ་སོགས་ཕ་མ་དང་ཆ་འདྲ་བ་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དེ་ལས་གཞན་དབང་ཡིད་དང་ནི་ཡུལ་དག་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ན་ཡང་། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་དེ་ཆས་ཏེ་དེ་ཡི་ཆ་ནས་གཟུགས་སོགས་ཤེས་པ་དེ་ཡི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་དེ། རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་དེ་མེད་པར་ནི་དེ་འདྲའི་རྣམ་ལྡན་གྱི་ཤེས་པ་དེར་མི་འགྱུར་བས་ཡུལ་ཅན་མེད་ལ། དེ་མེད་པར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་པ་ལའང་དུས་མཉམ་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་རུང་བས་རྒྱུ་ཡུལ་གྱིས་བྱས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་ཀྱི་དབང་གིས་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ། གཟུང་དོན་རང་མཚན་དང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་ལྡན་པའི་སེམས་ལ་ནི་དོན་རྗེན་ཅེར་དུ་སྣང་ངོ་སྙམ་དུ་དོན
Chinese
修习。依靠了知它而修习两种方式。第一种，依靠存在所取义的知识和不存在所取义的知识来修习。第一种，知识自身产生具有境之相状，从比喻中成立那个意义。第一，一般而言，知识两种方式和成立自证这些在量论经中说：境与了知它的知识的差别，即是心识的两种方式。后来从忆念中也成立那两种方式和自证。因为没有经历过就不会有忆念。如果知识被他人经历过，那么对于无尽的彼者也会有忆念，同样，转移到其他境上是不可能的，因为那也会被见到。解释所说之义时，首先依靠承认外境的有部宗派来成立心的两种方式。如此，从境色等产生的所有五门识，即使色等是他自在意等的因，但以事物缘起的法性，知识会以境的相状产生，而不是以其他因的相状产生。第二，例如父母吃喝的食物消化成精华，以及月经来潮时，以及业等也是生子的因，但孩子会呈现父母其中一方的形象，而不会呈现其他食物等的形象。如同子宫中的胎儿，无论是男孩还是女孩，其面容等都与父母相似，同样，境色等，以及他自在意和境等，虽然与彼等根识的因相同，但以境的相状产生，那是因为从它的角度来看，色等知识就是它的境。因为如果没有创造形象的境，就不会有那样的具相知识，没有境，就不会了知外境。因此，对于具有所取外境义的知识，由于同时存在，不能成为因果，而是具有因境所造的相状，如同镜子因物体的作用而显现影像一样。第二，真实和驳斥其回答。第一，对于具有所取义自相和境与有境的心，意义会赤裸裸地显现，认为意义
English
Practice. Relying on knowing it, practice two methods. The first is to practice by relying on knowledge that has an object of apprehension and knowledge that does not. The first is that knowledge itself arises with the aspect of an object, and that meaning is established from examples. First, in general, these two methods of knowledge and the establishment of self-awareness are stated in the Pramana Sutra: The difference between the object and the knowledge of it is the two methods of mind. Later, from memory, those two methods and self-awareness are also established. Because without experience, there would be no memory. If knowledge is experienced by others, then there would be memory even for the endless one. Similarly, it is impossible to transfer to other objects, because that would also be seen. When explaining the meaning of what was said, first, relying on the Vaibhashika school, which accepts external objects, to establish the two methods of mind. Thus, all the five sense consciousnesses that arise from objects such as form, even though form etc. are the cause of other-powered mind etc., but by the nature of the dependent arising of things, knowledge will arise with the aspect of the object, and not with the aspect of other causes. Second, for example, the food and drink eaten by parents is digested into essence, and when menstruation occurs, and actions etc. are also the cause of giving birth to a child, but the child will take on the appearance of one of the parents, and will not take on the appearance of other foods etc. Just as the fetus in the womb, whether it is a boy or a girl, has a face etc. that is similar to the parents, similarly, objects such as form, and other-powered mind and objects etc., although they are the same as the cause of those sense consciousnesses, they arise with the aspect of the object, because from its point of view, knowledge of form etc. is its object. Because without the object that creates the image, there would be no such knowledge with an aspect, and without an object, one would not know the external object. Therefore, for knowledge that has an external object of apprehension, since they exist simultaneously, they cannot be cause and effect, but rather have the aspect created by the cause object, just as an image appears in a mirror due to the effect of the object. Second, the reality and refuting its answer. First, for the mind that has the self-characteristic of the object of apprehension and the object and the subject, the meaning will appear nakedly, thinking that the meaning