Tibetan
་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པར་ཐུག་ཕྲད་དུ་འཛིན་པར་ཁྱོད་དོགས་པ་སྐྱེ་ན་ཡང་། ད་ལྟ་བའི་དོན་ཡུལ་དུ་མེད་པ་འདས་པའི་དོན་ནི་འཛིན་པ་ལ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ལྟ་བུར་སྣང་བ་བསྙོན་དུ་མེད་པ་འདིས་གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་གྱི་ཚུལ་གཉིས་དང་། དེས་རང་ རིག་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་གཟུང་རྣམ་མེད་ན་འདས་དོན་ཐུག་ཕྲད་དུ་འཛིན་པར་ཐལ་བ་དང་། རང་རིག་མེད་ན་དེ་འདྲའི་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། དྲན་པས་རིགས་དོན་གཞན་འཛིན་དགག །ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་འཛིན་པ་དགག །ཕྱི་རོལ་རང་མཚན་འཛིན་པ་དགག །དང་པོ། བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ན་རེ། འདས་དོན་གསལ་བ་ཞིག་ཀྱང་དེའི་སྤྱི་མ་ཞིག་པས་ན་དྲན་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ནི་སྤྱི་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་རང་གི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདས་པ་དྲན་པའི་ཡུལ་དུ་ཡང་སྔོ་སོགས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ན་ཁ་དོག་སོགས་ཐ་དད་པའི་ཆོས་དེ་དང་ལྡན་པ་མིན་པར་འདོད་པའི་རིགས་ནི་འདས་པ་དྲན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཡི་ཡུལ་གཟུང་དོན་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རིགས་དེའང་མི་རྟག་པའམ་རྟག་པར་འགྱུར་གྲང་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་ན་ནི་ཡུལ་དུས་ཐ་དད་པའི་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རིགས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་ཡུལ་དུས་དེ་ཉིད་དུ་འཇིག་པར་འགྱུར་ཞིང་རྟག་ནའང་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་དོན་བྱེད་པས་སྟོང་པར་ལན་མང་དུ་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ། འདས་དྲན་དེའི་ཡུལ་མིང་དང་མཚན་མ་ཞེས་པ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྫས་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མིང་སོགས་བརྗོད་ན་འཆད་པོ་དང་། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྔར་ནི་བཀག་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ། གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་མིན་པར་བསྒྲུབ། །རྣམ་པ་ཤེས་ལས་གཞན་མིན་བསྒྲུབ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལས་མྱོང་རྣམ་གྲུབ། དང་པོ། དྲན་པས་འདས་དོན་འཛིན་པའི་ཚུལ་འདི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དམིགས་རྐྱེན་དུ་ཡོད་པའམ་ཉེ་བ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་དོན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ནང་གི་འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ནམ་འདས་དོན་ལ་དམིགས་པའི་རྩོལ་བ་བྱས་ན་དེ་ཉིད་དུ་དེ་ ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དམིགས་རྐྱེན་དོན་གྱི་ཤེས་པ་འདི་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གང་ཡང་མི་བྱེད་པས་ཕྱི་དོན་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་འདས་པའི་དྲན་རྟོག་རྣམ་ལྡན་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་སྔར་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་མཚན་འཛིན་དུས་ཀྱི་དབང་ཤེས་རྟོག་མེད་རྣམ་མེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདས་པའི་དོན་མི་གསལ་བ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་འདྲའི་ཤེས་པ་ནི་འདས་པ་དེ་དྲན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྔར་རང་མཚན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་གི་སྔར་རང་མཚན་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་དེ་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པའམ་རྣམ་པར་མེད་ན། ད་ལྟ་འདས་དོན་དྲན་པའི་གང་ཟག་དེ་ཡི་དྲན་པ་དེ་ནི་ཅི་ལྟར་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པས་ནི་ཡུལ་མྱོང་བ་ལས་རང་གི་རྣམ་པ་མྱོང་མི་སྲིད་པར་ཁྱོད་འདོད་ལ། དྲན་པས་སྔར་གྱི་དོན་དྲན་པ་འདི་ཡང་ཤེས་པ་རང་ལས་དོན་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མིན་ཞིང་། འདི་ལྟར་མྱོང་བའང་བསྙོན་མེད་དུ་ཡོད་པས་སྔར་ཡང་རྣམ་པ་མེད་ན་ཡུལ་དྲན་པ་མི་སྲིད་དེ། དྲན་པ་དེ་ཡི་ཚེ་སྔར་གྱི་གཟུང་དོན་ཞིག་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཁོ་རང་གི་སྟོབས་ལས་དྲན་བློ་འབྱུང་བ་མིན་པས་ན་སྔར་གྱི་དོན་ཉིད་ལས་ད་ལྟར་དྲན་པའི་བློ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་འབྱུང་རུང་བ་དེ་ལྟར་སྔར་རང་མཚན་མྱོང་བའི་དབང་ཤེས་ལའང་རྣམ་བཅས་དེར་འགྱུར་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་སྔར་མཐོང་བའི་གཟུང་དོན་གྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་སྔར་ཡུལ་མྱོང་བ་དེ་ཉིད་དྲན་པ་ཙམ་མོ་སྙམ་ན། དེ་མིན་ཏེ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པར་ཡུལ་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་རྗེན་ཅེར་དུ་དྲན་པ་ཡིན་ན་སྔར་གྱི་རང་མཚན་གྱི་སྟོབས་ལས་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྔར་ལྟར་གསལ་པོར་སྣང་རིགས་ནའང་དྲན་པའི་སྣང་ཡུལ་ནི་རང་མཚན་གསལ་བའི་རྣམ་པས་དབེན་པའི་ཕྱིར་རང་མཚན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་མཚན་ཞིག་པའི་ཕྱིར་གསལ་ པོར་མཐོང་དུ་ག་ལ་ཡོད་སྙམ་ན། ཞིག་པ་ལ་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡང་མེད་པས་ན་གསལ་པའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་སྣང་བའང་ག་ལ་ཡོད་དེ། དེས་ན་འདི་བློ་ཡི་རྣམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ཡུལ་གཞན་འདིའོ་ཞེས་རྣམ་མེད་དུ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྨྲ་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་ཡུལ་མྱོང་ངོ་དྲན་ནོ་ཞེས་པ་གཉིས་ཀ་རྣམ་པ་མྱོང་ཞིང་དྲན་པ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་རྗེན་ཅེར་དུ་མྱོང་དྲན་གཉིས་ཀ་མི་སྲིད་ལ་མྱོང་བའི་སྐབས་སུ་ཡུལ་ཡོད་པས་དེར་དོགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་དྲན་པའི་དུས་ན་ཡུལ་མེད་པ་ཇི་ལྟར་རྗེན་ཅེར་དུ་དྲན་ཏེ་དྲན་པའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་པ་འདི་བློ་མ་ཡིན་པར་ཡུལ་རྗེན་ཅེར་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཡུལ་དེ་མ་ཞིག་པར་འགྱུར་རོ། །དཔྱད་ན་ཡུལ་མི་འཐད་ཀྱང་མ་དཔྱད་པར་ཡུལ་དྲན་ནོ་སྙམ་པ་ཙམ་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་གྲུབ་པས་དཔྱད་པ་ཞིབ་མོར་གཞུག་པ་འདིས་ཅི་
Chinese
即使你怀疑，在没有形象的情况下，是否会执著于直接相遇。但现在，当不存在于境上的过去之事物被执著时，如境与有境般显现是不可否认的，这证明了能取相和所取相两种方式，以及由此成立的自证。因为如果它没有所取相，就会导致执著于直接相遇的过去之事物；如果没有自证，就会导致没有体验过那样的心识。第二，遮破以忆念执著于种类之义。遮破执著于不相应行。遮破执著于外境自相。第一，胜论师等人说：即使过去之事物是清晰的，但由于它的总相没有消失，所以忆念的境是总相，而不是识自己的形象。如果这样说，因为在忆念过去之物的境上，也显现蓝色等颜色和形状各异的事物，所以不应认为与颜色等各异之法不相应的种类，是过去忆念之识的境，是所取义。此外，那个种类要么是无常的，要么是常的，如果认为它是无常的，那么它就不会成为随顺一切境时各异之显现的种类，因为它从因产生，并在那个境时立即毁灭；如果它是常的，那么它如何成为产生识的原因呢？因为常法不能次第或同时起作用，这已经多次证明了。第二，如果说过去忆念的境是名称和相，即不相应行的事物，那么，如果说名称等，那么“阐释者”等等，之前就已经遮破了。第三，成立所取境不是自相。成立形象不是识之外的他物。第一，成立事物和由此产生的体验之形象。第一，忆念执著于过去之事物的方式，不是以外境之事物作为所缘缘存在或接近，因为它不依赖于外境之事物，而仅仅与内在的意愿相关联。无论何时，只要努力缘过去之事物，它就会立即那样显现，因此，所缘缘之事物对这个识的利益能力并没有成立，因为它不随事物存在与否而改变，所以它不是缘外境之事物。第二，即使过去之忆念是具有形象的，但当最初执著于色等自相时
English
Even if you doubt whether, in the absence of an image, there will be attachment to direct encounter. But now, when past things that do not exist on the object are clung to, the appearance of object and subject as undeniable proves the two ways of apprehending and apprehended aspects, and the self-awareness established thereby. Because if it does not have an apprehended aspect, it will lead to clinging to past things that are directly encountered; if there is no self-awareness, it will lead to not having experienced such a mind. Second, refuting the attachment to the meaning of the genus by memory. Refuting the attachment to non-associated formations. Refuting the attachment to external self-characteristics. First, the Vaisheshikas and others say: Even if the past thing is clear, since its general characteristic has not disappeared, the object of memory is the general characteristic, not the image of consciousness itself. If you say so, because in the object of remembering the past, blue and other colors and shapes appear differently, it should not be thought that the genus that is not associated with different dharmas such as color is the object of the past memory consciousness, which is the object to be taken. Furthermore, that genus is either impermanent or permanent, if it is considered impermanent, then it will not become a genus that follows all the different manifestations of time, because it arises from a cause and immediately destroys at that time; if it is permanent, then how can it be the cause of producing consciousness? Because permanence cannot function sequentially or simultaneously, this has been proven many times. Second, if it is said that the object of past memory is name and characteristic, that is, the thing of non-associated formation, then if name etc. are said, then "explainer" etc., has already been refuted before. Third, establishing that the object to be taken is not a self-characteristic. Establishing that the image is not other than consciousness. First, establishing the image of things and the experience arising from them. First, the way in which memory clings to past things is not because external things exist or are close as objective conditions, because it does not depend on external things, but is only related to inner desires. Whenever an effort is made to focus on past things, it will immediately appear that way, therefore, the ability of the objective condition to benefit this consciousness has not been established, because it does not change with the existence or non-existence of things, so it is not focused on external things. Second, even if the past memory is image-bearing, but when initially clinging to the self-characteristics of form etc.
Chinese
如果说它是无分别无相的，那么，这种执持过去事物不清晰的相的知识，就是对过去的记忆。而且，这是从先前体验自相而产生的，如果先前执持自相的根识也空无事物的相，或者无相，那么，现在回忆过去事物的这个人，他的记忆怎么会具有事物的相呢？你认为，识不可能从体验事物中体验到自己的相。而记忆回忆起过去的事物，这也不是识本身之外的其他事物的对境。像这样体验也是无可否认地存在的，如果先前没有相，就不可能回忆起事物，因为在记忆的时候，先前所取的境已经不存在了，所以不是单凭事物本身的力量产生记忆，因此，只有从先前的事物本身，现在才可能产生具有相的记忆，这样，先前体验自相的根识也会变成具有相的。如果认为记忆的相是从先前见到的所取境的力量产生的，也就是仅仅回忆起先前体验的事物，那是不对的，如果不是识的相，而是事物本身的赤裸裸的自性被回忆起来，那么，因为是从先前的自相的力量显现，理应像先前一样清晰地显现，但是记忆的显现对境却缺乏自相清晰的相，所以不会是从自相产生的。如果认为因为自相已经消逝，怎么可能清晰地见到呢？既然已经消逝，就不会有形状和颜色等任何相，又怎么会有清晰的颜色和形状显现呢？因此，除了是心的相之外，不可能无相地说这是其他的境。因此，体验事物和回忆事物，两者都是体验和回忆相，不可能赤裸裸地体验和回忆事物，体验的时候因为有事物，所以可以容许疑惑，但是在回忆的时候，事物已经不存在了，怎么可能赤裸裸地回忆呢？如果回忆时的相不是心，而是事物赤裸裸地显现，那么事物就不会消逝了。如果加以分析，事物是不合理的，但是不分析，仅仅认为回忆起事物，就能成立世俗的言说，所以深入细致地分析又有什么用呢？
English
If it is said to be non-conceptual and without aspects, then this kind of consciousness that holds the unclear aspect of past things is the memory of that past. Moreover, this arises from previously experiencing its own characteristic. If the sense consciousness that previously grasped its own characteristic is also empty of the aspect of things or without aspects, then how can the memory of the person who remembers past things now be endowed with the aspect of that object? You believe that consciousness cannot experience its own aspect from experiencing objects. And this memory of remembering past things is not an object of something other than consciousness itself. Such experience is undeniably present, so if there were no aspects before, it would be impossible to remember objects, because at the time of memory, the object that was previously grasped no longer exists. Therefore, memory does not arise solely from the power of the object itself. Thus, only from the previous object itself can the mind of memory with aspects arise now. In this way, the sense consciousness that previously experienced its own characteristic will also become endowed with aspects. If it is thought that the aspect of memory arises from the power of the object seen previously, that is, merely remembering the object experienced previously, that is not correct. If it is not the aspect of consciousness, but the naked essence of the object itself is remembered, then because it appears from the power of the previous own characteristic, it should appear clearly as before. However, the object of appearance in memory lacks the aspect of clear own characteristic, so it will not be produced from the own characteristic. If it is thought that because the own characteristic has disappeared, how could it be seen clearly? Since it has disappeared, it will not have any aspects such as shape and color, so how could a clear color and shape appear? Therefore, apart from being an aspect of mind, it is impossible to say without aspects that this is another object. Therefore, both experiencing objects and remembering objects are experiencing and remembering aspects. It is impossible to experience and remember objects nakedly. When experiencing, because there are objects, doubts can be allowed, but when remembering, how can objects be remembered nakedly when they no longer exist? If the aspect at the time of memory is not mind, but the object appears nakedly, then the object will not disappear. If analyzed, the object is unreasonable, but without analysis, merely thinking of remembering the object can establish worldly speech, so what is the use of engaging in detailed analysis?