Tibetan
་མཚན་ཉིད་དངོས་རྗེས་དཔག་གིས་གཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་མིན་ནོ། །རང་མཚན་དེ་ནི་དུ་མ་འདྲེས་པའི་སྤྱི་དང་གཅིག་ལ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་དང་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅིར་ཡང་གཟུང་བྱ་མིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་མང་པོ་དག་ཏུ་དབྱེ་བ་རྣམས་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཆ་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་དེ་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་ལ་ནི་དེ་ལྟར་དབྱེ་བ་སྣ་ཚོགས་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རང་མཚན་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ནི་རང་མ་ཡིན་པ་ཀུན་ལས་ལོག་ནས་ཐུན་མོང་མིན་པར་གནས་པས་ན། དེས་རང་མིན་པ་ཀུན་བསལ་བའི་ཆ་ནས་བརྗོད་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་བྱ་ཀུན་གྱི་གྲངས་སྙེད་དུ་བརྗོད་དུ་རུང་ལ། རང་མིན་མཐའ་དག་ཅིག་ཅར་ཆོད་པའི་རང་མཚན་དེ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱར་བྱས་ནས་ རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟར་འཛིན་ནུས་པའི་རྟོག་པ་ཡང་མེད་དེ། སྒྲ་དང་རྟོག་པ་ནི་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པའི་སྤྱི༷་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་ནི་འཇུག་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བུམ་པའི་སྒྲ་རྟོག་གིས་ཆུ་མི་སྐྱོར་བ་སོགས་རིགས་མི་མཐུན་བཅད་ཀྱང་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་དེ་གཞན་སེལ་བ་སྤྱི་ཙམ་དུ་གནས་ཀྱི་བུམ་པའི་རང་མཚན་དངོས་མིན་ཏེ་སྒྲ་རྟོག་སྒྲུབ་འཇུག་སྔར་བཀག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྗོད་བྱེད་སྒྲ་ཡི་ཡུལ་སེལ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལ། བརྡ་ཡུལ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་གཞན་ལུགས་དགག །སྒྲ་རྣམས་སེལ་འཇུག་རང་ལུགས་འཐད་པར་བསྟན། །དེ་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་སྤང་བ་གསུམ། །དང་པོ་ལ། རང་མཚན་རྐྱང་པ་བརྗོད་བྱར་མི་རུང་བ། །སྤྱི་དངོས་རྐྱང་པ་བརྗོད་བྱ་མིན་པ་དང་། །སྤྱི་ལྡན་རང་མཚན་བརྗོད་བྱ་མིན་པའོ། །དང་པོ་མུ་སྟེགས་བརྡ་སྤྲོད་པ་ན་རེ། མེ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་ཟེར་ན་ཚ་ཞིང་སྲེག་པ་དེ་ལེན་པས་བརྡ་ནི་རང་མཚན་ཁོ་ན་ལ་སྦྱར་རོ་ཞེས་ཟེར། དེ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་མེ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དོན་ཚ་སྲེག་སོགས་ལ་གོ་བྱེད་ཀྱི་བརྡར་བཏགས་ནས་བརྗོད་བྱ་དེ་སྟོན་པའམ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། བརྡ་དེ་ལྟ་བུ་དགོས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་གདགས་ཤེ་ན། བརྡ་དེ་ནི་དོན་དེ་ལ་ཤེས་བརྗོད་འཇུག་གསུམ་གྱི་ཐ་སྙད་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་བཏགས་པར་བྱས་པ་སྟེ་དེ་ལས་གཞན་གྱི་དགོས་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་རང་མཚན་ཁོ་ན་ལ་བརྡ་གདགས་པ་ཡིན་ན། ཕྱིས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དེ་ཚེ་སྔར་བརྡ་གདགས་པའི་དུས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་འགགས་ནས་མེད་པ་དེས་ན་རང་མཚན་དེ་ལ་བརྡར་བྱས
Chinese
并非是说自相由现量和比量所取。自相不是指不混杂的共相，也不是指一中有多的差别相，也不是指法和有法等任何形态的可取之物。因为在许多词语的差别中，区分的各种事物在自相的实物中没有不同的部分，因此不能对唯一的自性进行各种区分。而且，自相的体性是从一切非自相中分离出来，以不共的方式存在。因此，如果从它排除一切非自相的角度来说，可以说它与所有其他所知的事物一样多。但是，没有能够以语言来表达，并以如其所是的方式，将彻底断绝一切非自相的自相作为真实的表达对象来理解的。因为语言和概念必然是指向区分其他事物的共相之义。因此，虽然水瓶的语言概念可以区分不能盛水等不同种类的事物，但语言概念的对象只是停留在排除其他事物的共相上，而不是水瓶的真实自相，就像先前所禁止的语言概念的建立和运用等一样。第二，关于证明能诠之语的境是排除。驳斥他宗认为名言的境是成立。阐述自宗的语皆是排除的运用是合理的。其中有三点驳斥他宗的争论。第一点是：自相单独不能作为表达的对象。共相实物单独不是表达的对象，以及具有共相的自相不是表达的对象。第一，外道声明家说：如果说“给火”，那么取的是热和烧，因此名言只是施加在自相上。这不是的，因为像火等语音，是以表示热、烧等意义的名言来施加，从而显示或理解所要表达的对象。为什么要施加这样的名言呢？因为施加这样的名言是为了对该事物进行知、说、行三种称谓，除此之外没有其他必要。即使如此，如果只是在自相上施加名言，那么后来进行称谓时，先前施加名言时的自相已经消失不存在了，因此不能对该自相进行名言。
English
It is not meant that the self-character is apprehended by direct perception and inference. The self-character is not meant to be apprehended in any way as an unmixed universal, nor as a differentiated aspect of one with many, nor as a dharma and a possessor of dharma, etc. Because in the distinctions of many terms, the divisions are not different parts of the self-characterized entity, therefore, various divisions are not permissible for the single nature. Moreover, the essence of that self-character is that it exists uniquely, having turned away from all that is not itself. Therefore, if it is expressed from the aspect of eliminating all that is not itself, it can be expressed as many as all other knowable things. However, there is no sound that can express and understand the self-character that completely cuts off all that is not itself, just as it exists, as a real object of expression. Because sound and concept are necessarily engaged in the meaning of the universal that distinguishes others. Therefore, although the sound concept of a vase can distinguish different kinds of things such as not holding water, the object of the sound concept only remains in the universal that excludes others, and is not the real self-character of the vase, just like the previously prohibited establishment and application of sound concepts, and so on. Second, regarding proving that the object of the expressive sound is exclusion. Refuting the other's system that wants to establish the object of designation. Showing that the self-system of all sounds being exclusion is reasonable. There are three refutations of the other's arguments. The first is: the self-character alone cannot be the object of expression. The universal entity alone is not the object of expression, and the self-character with the universal is not the object of expression. First, the non-Buddhist grammarian says: If you say "give fire," then you take the hot and burning, so the designation is only applied to the self-character. That is not so, because the sounds of fire and so on are designated as designations that understand the meanings of hot, burning, etc., thereby showing or understanding the object to be expressed. Why is it necessary to apply such a designation? Because the designation is applied for the purpose of making the three terms of knowing, speaking, and acting for that thing, and there is no other need than that. Even so, if the designation is only applied to the self-character, then when the term is made later, the self-character of the time when the designation was applied earlier has ceased to exist, so the designation cannot be made for that self-character.