Tibetan
ཤེས་སྐྱེད་པ་ཆུ་སྐྱོར་བ་སོགས་རང་འབྲས་དུ་མ་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་དེ་ཡོངས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བུམ་པ་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཅན་མིན་པ་མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུང་བྱ་མིན་པ་ཆུ་མི་སྐྱོར་བ་སོགས་ཀྱི་དོན་གཞན་ལས་ནི་ཐ་དད་པའམ་ལྡོག་པས་བུམ་པ་གཅིག་པུ་དེ་ལ་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པར་ཤེས་ཤིང་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་གཅིག་ལའང་མིག་གིས་གཟུང་བྱ་ཡིན་པ་དང་ལྟོ་ལྡིར་ཞབས་ཞུམ་ཆུ་སྐྱོར་བ་སོགས་ལྡོག་ཆོས་དུ་མར་ཕྱེ་བ་ དེ་གཞི་མཐུན་གྱི་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་བའི་ས་བོན་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ལ་རྣམ་རྟོག་དེ་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་དོ། །དམ་པའི་དོན་དུ་གཞི་མཐུན་པ་ཞེས་སུ་མ་གྲུབ་སྟེ། མཐུན་རྒྱུ་གཉིས་དང་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་གཞི་གཅིག་དང་གསུམ་དུ་མ་ཕྱེས་ན་གཞི་མཐུན་དུ་བཞག་མི་ཤེས་ལ་དོན་གྱི་སྟེང་ན་ཆོས་གཉིས་སུ་ཡོད་ན་ཕན་ཚུན་ཡིན་པ་མི་སྲིད་ལ། མེད་ན་མཐུན་རྒྱུ་ཡང་མེད་པས་ན་བློ་ངོར་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དེ་དག་དོན་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ལྡོག་པ་ལ་དབྱེར་མེད་པར་སྣང་བའི་སེལ་འཇུག་གི་དབང་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་སྦྱར་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དེ་ཡི་གྲུབ་དོན་རང་ལུགས་བཞག་པ་ནི། སྒྲ་དོན་ཙམ་གྱི་སྤྱི་འདི་དང་ལྡོག་པ་དུ་མའི་གཞི་མཐུན་ཉིད་དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཡང་། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་ལས་ཇི་ལྟ་བུར་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་ཅིང་བཞག་པ་སྟེ། དངོས་པོ་རང་གི་དོན་ལ་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་འདི་ནི་མི་སྲིད་དོ། །དངོས་ལ་མི་སྲིད་ན་དེ་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་བཞག་པའང་དོན་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་རྟག་པ་དང་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་། ཆོས་གཅིག་ལའང་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཐ་དད་པར་བཞག་པ་དང་། ཆོས་དུ་མ་རིགས་གཅིག་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་མིན་པ་ཅི་འདྲ་བར་བཞག་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེན་པའི་དབང་གིས་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་ཏེ་གཞན་དུ་མ་བྱས་པར་བརྟེན་པར་བྱས་ནས་ནི། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཀུན་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་མི་རྟག་བདག་མེད་སོགས་རང་མཚན་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་བྱས་པས་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་ལ་དོན་གྱི་སྟེང་ན་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་ཐ་དད་དུ་མེད་ལ། དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དོན་རང
Chinese
为了完全显示出诸如能生起智慧、能盛水等不作多种自果的那样的事物，因为瓶子不具有果实、不是眼识所取、不能盛水等，与其他意义不同或相异，所以知晓并说瓶子这一个事物具有多种法。即使一个瓶子，也分成了能被眼睛所取、大腹便便、底部收缩、能盛水等多种相异之法。 这是生起同基分别念的种子，没有它，分别念不可能生起。在胜义谛中，同基并不成立，如果不将两个共同因素以及成为这两个共同因素的基分为一个和三个，就无法安立同基。如果事物上有两种法，它们不可能互为彼此；如果没有，则连共同因素也没有。因此，要知道，在心识中显现的相异之相，是依靠在事物本质上显现的无差别之相的排除和容纳的力量，才安立了这样的名言。第二，安立其成立之理的自宗：仅仅是声音意义的这一总相，以及多种相异的同基性，虽然在胜义谛中并不存在，但如分别念的力量所显现的那样进行言说和安立。事物自身的意义上，总相和同基是不可能存在的。如果事物上不存在，那么如此安立也不符合实际，且变得没有必要。如果有人问：如无常和声音那样安立法和有法，以及对一个法也从相异的角度安立为不同的法，以及对多种法从同一种类的角度安立为无有差别，这是如何安立的呢？对于那样的真如之义，在没有如理观察和分析的情况下，依靠分别念执著的力量，在世间如何显现，就那样完全地，即不作任何改变地依赖它，从而安立所要成立的和能成立的一切，这是为了使无常、无我等自相符合胜义谛。 著书的智者们就是这样做的。比如，以声音是无常来成立，在事物的本体上，作为理由、法和意义的三者并没有差别。同样，要知道，一切名言在意义自
English
In order to fully show such things that do not produce many self-fruits, such as generating wisdom and holding water, because the pot does not have fruits, is not taken by eye consciousness, and cannot hold water, etc., it is different or distinct from other meanings, so it is known and said that this one thing, the pot, has many dharmas. Even a single pot is divided into many different dharmas such as being taken by the eye, having a large belly, a shrunken bottom, and being able to hold water. This is the seed for generating the same-base conceptual thought. Without it, conceptual thought cannot arise. In the ultimate truth, the same-base is not established. If the two common factors and the base that becomes both of these two common factors are not divided into one and three, it is impossible to establish the same-base. If there are two dharmas on a thing, they cannot be each other; if there are not, then there is not even a common factor. Therefore, it should be known that the different appearances that appear in the mind are due to the power of exclusion and inclusion of the undifferentiated appearances that appear in the essence of things, and that such terms are applied. Secondly, the self-established reason for its establishment is: this general appearance of just the meaning of sound, and the same-base nature of many differences, although they do not exist in the ultimate truth, are spoken and established as they appear by the power of conceptual thought. In the meaning of the thing itself, the general appearance and the same-base cannot exist. If it does not exist on the thing, then such an establishment does not conform to reality and becomes unnecessary. If someone asks: How are the establishment of dharma and dharmas such as impermanence and sound, and the establishment of different dharmas from different perspectives on one dharma, and the establishment of no difference from the perspective of the same kind on many dharmas, how are these established? For such a true meaning, without proper observation and analysis, relying on the power of clinging to conceptual thought, how it appears in the world, just like that, that is, without making any changes, relying on it, thereby establishing all that is to be established and that can be established, this is in order to make the self-characteristics such as impermanence and selflessness conform to the ultimate truth. The wise men who write books do this. For example, by establishing that sound is impermanent, in the essence of things, there is no difference between the three, the reason, the dharma, and the meaning. Similarly, it should be known that all terms in the meaning itself
Tibetan
་མཚན་པ་མེད་ཀྱང་། ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་གྱི་བརྟག་པ་རང་མཚན་ལ་འཇུག་པ་མི་བསླུ་བས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་པ་དེ་ཡི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་སོགས་ཐ་སྙད་ཀུན་བཞག་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཐ་སྙད་འགྲུབ་པའི་ཐབས་མེད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཕྱེ་ཞིང་དཔྱད་ན། སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་སྤྱི་མཚན་དང་ཞེན་པས་བརྗོད་བྱ་རང་མཚན། དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་སྒྲར་སྣང་བ་སྒྲ་སྤྱི་དང་། ཞེན་པས་རྗོད་བྱེད་སྒྲར་གྲགས་པ་སྒྲ་རང་མཚན་ནོ། །བརྡ་ལ་འཇུག་པའི་དུས་སུ་ནི་སྣང་བརྟག་མི་ཕྱེ་བར་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དམ་པའི་དོན་རང་མཚན་གྱི་ངོ་བོའམ་དོན་རྣམས་ནི་ཐ་དད་པ་དག་རང་གིས་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འདྲེ་བ་མེད་པ་དང་། སྒྲ་དང་མི་རྟག་ལྟ་བུ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དེ་དོན་གྱི་སྟེང་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རང་མཚན་དེ་ལ་དུ་མ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སེམས་པ་དང་། རང་མཚན་གཅིག་ལ་ཆོས་དུ་མ་སོ་སོར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་བློ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིས་བསླད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ནི་སྤྱིའོ་ཞེས་དང་འདི་ནི་ཁྱད་པར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་གམ་ཁྱད་པར་གྱི་ཐ་སྙད་འདི་ནི་རང་མཚན་མཐོང་བ་ལས་བརྒྱུད་དེ་འོང་བའི་བློ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོན་ནམ་ཡུལ་ཉིད་ལ་འཇུག་གི་རང་མཚན་ལ་དངོས་སུ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོག་ཡུལ་རྫུན་པ་ལ་ཆོས་ཐ་དད་བཞག་ཏུ་ཇི་ལྟར་ཡོད་སྙམ་ན། རྟོག་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་རང་མཚན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་ ནས་རང་མཚན་གཞན་ཀུན་ལས་ལོག་པ་ལྟར་འདིར་ཡང་མ་བྱས་པ་དང་རྟག་པ་སོགས་གཞན་ལས་ལྡོག་པར་བཏགས་པས་ལྡོག་ལྡན་ལྟ་བུར་སྣང་བ་དེ་ལ་བྱས་མི་རྟག་སོགས་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དུ་མར་དབྱེ་ཞིང་རབ་ཏུ་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲ་མི་རྟག་པའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་དེ་དང་དེ་བྱས་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་པའི་རྗེས་དཔག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དངོས་པོ་རང་མཚན་མཐོང་བ་ཉམས་པ་སྟེ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རང་མཚན་མི་འཛིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་གཞན་སེལ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་དག་འཛིན་ཞེས་གསུངས་པ་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཁྱད་པར་མེ་ལྟ་བུ་དེ་རྟོག་ངོར་སྣང་བའི་སྤྱི༷་དང་འདྲེས་པའམ་བསྲེས་ནས་འཛིན་པ་འདིར་ཞེན་པ་དེའི་ངོར་ཁྱད་པར་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཞེས་པ་རང་གི
Chinese
虽然没有名称，但符合词义的考察对自相的运用不会欺骗，因此智者们凭借世间流传的说法，将显现考察混为一谈，在这种情况下，安立了所立、能立等一切名称。除此之外，没有其他成立名称的方法。因此，如果进行区分和分析，声音的实际表达对象是共相，执着所表达的对象是自相。实际的表达方式是显现为声音的声音共相，执着所表达的是被称为声音的声音自相。在学习词语的时候，不区分显现考察，混为一谈，从而成立了表达对象和表达方式的关系。胜义谛自相的体性或诸法，各自是不同的，其自性不会混杂。如同声音和无常，体性相同，但在意义上没有差别。认为自相是多个体性相同，以及认为一个自相具有多个不同的法，这是被分别念所迷惑。因此，所谓“那是总的”，“这是特殊的”这种差别或特殊的名称，是从见到自相后传递而来的分别念的意义或对境本身，而不是直接作用于自相。如果认为在虚假的分别念对境上，如何安立不同的法？因为对分别念的对境本身，更加执着于自相，就像自相与其他一切自相相异一样，在这里也安立了未作和常等与他者相异，因此显现为具有遣除的相，对于这种显现，区分和详细考察了作、无常等多种法的差别。因此，对于“声音是无常的”这种分别念，以及“因为那是作所作，所以能成立”这种比量的分别念，因为失去了见到事物自相的体验，也就是没有见到事物自相，所以要知道不会执着于被无常等所区分的自相。那么，陈那论师所说的“以比量则执着于以他者遣除所区分的差别”是什么意思呢？那是指像火一样的差别，在分别念面前显现的共相混合或掺杂后执着，这里是指在这种执着面前称为差别，而不是指差别本身。
English
Although there are no names, the examination that accords with the meaning of terms does not deceive when applied to the self-characterized. Therefore, the wise establish all terms such as the to-be-established and the establisher based on what is renowned in the world, mixing appearance and examination into one. There is no other way to establish terms other than this. Therefore, if we differentiate and analyze, the actual object expressed by sound is the general characteristic, and the object expressed by attachment is the self-characteristic. The actual expressing entity is the sound appearance, which is the sound general characteristic, and the expressing entity known by attachment is the sound self-characteristic. When engaging in terminology, appearance and examination are not distinguished, but mistaken as one, and thus the relationship between the expressed object and the expressing entity is established. The nature or things of the ultimate truth, the self-characterized, are distinct and do not mix by their very nature. For example, sound and impermanence are of the same nature, but there is no difference in meaning. To think that the self-characterized is many with the same nature, and to hold that one self-characterized has many separate qualities, is to be misled by discriminating mind. Therefore, the distinction or special term of "that is general" and "this is special" applies to the meaning or object of discriminating mind that comes from seeing the self-characterized, but does not directly apply to the self-characterized itself. If one wonders how different qualities can be established in a false object of discrimination, it is because one is particularly attached to the self-characterized in that object of discrimination. Just as the self-characterized is different from all other self-characterized, here too, by designating what is not made and permanent as different from others, it appears as having exclusion. It is on this appearance that one distinguishes and thoroughly examines the various differences of qualities such as made and impermanent. Therefore, the experience of seeing the self-characterized of things is lost in the discriminating thought that "sound is impermanent" and in the inferential discriminating thought that "it is established because it is made." Therefore, one should understand that one does not grasp the self-characterized distinguished by impermanence and so on. If so, what does it mean that Master Dignāga said, "Inference grasps the distinctions distinguished by the exclusion of others"? That refers to the distinction, such as fire, that is mixed or blended with the general characteristic that appears in the mind of discrimination. It is in relation to this attachment that it is called distinction, but not the distinction itself.