Tibetan
ས་འཛིན་རྣམ་མིན། །མིན་ཀྱང་རང་རིག་འབྲས་མི་འགལ། །དང་པོ། གལ་ཏེ་ནང་གི་ཤེས་པ་མྱོང་བ་ཙམ་ཕྱི་རོལ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་ན་འཛིན་རྣམ་དེ་ཕྱི་རོལ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། གཟུང་བ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་དེ་ལ་འཛིན་རྣམ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཕྱི་དོན་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་དོན་དུ་སྣང་བ་གཟུང་རྣམ་འདི་ཉིད་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་འཛིན་རྣམ་མ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་རྣམ་དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནི་དེའི་ཡུལ་ནང་གི་བློའི་རྣམ་པ་དེ་ཡིན་གྱི་དོན་གཞན་པ་ཕྱི་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ལ་འཛིན་རྣམ་བདག་ཉིད་ནི་ལྟོ༷ས་པར་བྱ་བ་མིན་ཏེ། ཁ་ནང་ལྟའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྡེབ་སྦྱོར་གོ་བདེར་བསྡེབས་ན། དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཚད་ཡིན་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དེ། །ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་གཞན་གྱི། ། ཕྱི་རོལ་ལྟོས་པ་མིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གཟུང་རྣམ་ཡང་ཕྱི་དོན་ལ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ་དེས་ཀྱང་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེས་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་འཛིན་པར་འདོད་ཀྱང་རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་དོན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ལྟ་བུར་ཤེས་པ་རང་ངོ་ལ་གནས་པ་དེ་ལྟ་བུར་ཕྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ཕྱི་དོན་འདི་ནི་བློ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་དུ་གནས་སོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དོན་སྣང་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ནི་རིག་པ་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དོན་རིག་པའམ་ཤེས་པ་ཞེས་སུ་འདོད་དེ། འདི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བློ་རང་ཉིད་དོན་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་རྗེན་པར་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱི་དོན་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་ལ་ནི་གནས་པའམ་སྣང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རྒྱུའི་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་དེ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གང་གི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་སྔོ་སོགས་ཀྱི་དོན་དེ་ནི་བློ་ལ་གནས་པ་དེ་ལྟར་ཕྱི་དོན་དེ་ཡང་རབ་ཏུ་གསལ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དེ་ལྟར་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་ཏེ་གཟུང་རྣམ་རང་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྔར་དོན་རྟོགས་ཚད་འབྲས་སུ་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །བྱ་བ་མི་བྱེད་ན་ནི་དེ་ཚད་མར་ཡང་མི་རུང་སྟེ་དེ་ལ་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་བ་ནི་དེས་ཕྱི་དོན་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པས་ཡིན་ན་རང་རིག་ཀྱང་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་སུ་མི་འགྱུར་ལ། ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་ནི་ཡུ
Chinese
非持分。 即使不是，自证果不矛盾。 第一，如果内在的觉知仅仅是体验就能成为外境的量，那么持分就能成为外境的量。因为显现为蓝色之所取分也具有持分。如果这样说，在外境成立的情况下，显现为事物的所取分本身就是外境的量，而不是持分。即使存在持分，它的对境也是内在心识的显现，而不是其他外境。因此，外境的持分本身不是需要观察的，因为它是向内看的觉知。这里为了便于理解而组合： 此时事物显现本身，是量，是持有的自性。 即使存在，也不是其他事物的，因为不是对外境的观察。 那么，所取分也不会成为外境的量，因为它也没有直接执持外境。 即使认为它没有直接执持外境，但因为什么理由呢？就像蓝色等事物的自性，像这样觉知安住于自身，像这样由于对外境显现执著的意念的影响，就一定会确定外境就像显现于心识那样存在。 事物显现的自性是觉性，因此它被称为事物觉性或觉知。 像这样显现是心识自身显现为事物，即使不是事物自性的直接显现，也是外境的成立者或量，因为在心识中安住或显现的事物之相，能做到通达因之义的作用。 因为什么呢？就像蓝色等事物安住于心识中那样，外境也就能非常清楚地通达。 第二，这样一来，自证就不会成为果，因为所取分自身能做到通达事物的作用，就像之前所说通达事物是量果一样。如果不做作用，那么它也不能成为量，因为它没有通达事物的作用。 此外，持分不能成为量，因为它不把外境作为对境，那么自证也不会成为事物觉知的量果。量和果是
English
Non-holder aspect. Even if it is not, self-cognition does not contradict the result. First, if the mere experience of inner consciousness becomes a valid cognition of external objects, then the holder aspect becomes a valid cognition of external objects. Because the apprehended aspect that appears as blue also has a holder aspect. If you say so, in the case of asserting external objects, the apprehended aspect that appears as things is itself the valid cognition of external objects, not the holder aspect. Even if there is a holder aspect, its object is the appearance of the inner mind, not other external objects. Therefore, the nature of the holder aspect of external objects is not to be observed, because it is a consciousness that looks inward. Here, the combination is easily understood: At that time, the appearance of things itself is the valid cognition, the nature of holding. Even if it exists, it is not of other things, because it is not an observation of external objects. Then, the apprehended aspect will not become a valid cognition of external objects, because it does not directly hold external objects. Even if it is considered that it does not directly hold external objects, for what reason? Just like the nature of blue and other things, like this, the consciousness abides in itself, like this, due to the influence of the thought of clinging to the appearance of external objects, it will definitely determine that external objects exist as they appear in the mind. The nature of the appearance of things is awareness, therefore it is called thing-awareness or consciousness. Appearing like this is the mind itself appearing as things, even if it is not the direct appearance of the nature of things, it is the establisher or valid cognition of external objects, because the aspect of things that abides or appears in the mind can do the function of understanding the meaning of the cause. Because of what? Just as blue and other things abide in the mind, the external objects can also be understood very clearly. Second, in this way, self-cognition will not become a result, because the apprehended aspect itself can do the function of understanding things, just as it was said before that understanding things is the result of valid cognition. If it does not act, then it cannot become a valid cognition, because it does not have the function of understanding things. Furthermore, the holder aspect cannot become a valid cognition because it does not make external objects the object, then self-cognition will not become the result of the valid cognition of things. Valid cognition and result are
Tibetan
ལ་ཐ་དད་པའང་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ན་དོན་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་རང་རིག་ཚད་འབྲས་སུ་ཇི་ལྟར་བཞག་ཅེ་ན། ཕྱི་དོན་འཇོག་པ་ནི་གཟུང་རྣམ་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དུ་ཤེས་པ་ཉིད་སྔོ་སོགས་སུ་སྣང་བ་ཉིད་ཤེས་པ་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་པ་ཙམ་ལས་དོན་དངོས་སུ་རིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོའི་ཚུལ་དུ་འདོད་པ་དེ་ཡི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཁ་ཕྱིར་ བལྟས་ཀྱི་དོན་རིག་པར་འདོད་དེ། ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་ཕན་ཆོད་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་བློ་ལ་སྣང་བ་འདི་ལས་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་ཚད་མ་གཟུང་རྣམ་དང་འབྲས་བུ་རང་རིག་གཉིས་ཀའི་ཡུལ་ཐ་དད་པའང་མིན་ཏེ། གཟུང་རྣམ་གྱིས་ཕྱི་རོལ་སྔོན་པོ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱས་སྙམ་ན། སྔོན་པོ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་བྱ་བ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། ཉམས་སུ་ཅི་ལྟར་མྱོང་ན་སྔོན་པོ་དང་སྔོ་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལྟར་བསླད་པའི་དབང་གིས་སྣང་ཡང་། གཟུང་འཛིན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དཔྱོ༷ད་པ་ན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་སྔོན་པོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་གསལ། ཙམ་གྱི་རང་རིག་པ་དེ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡང་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བཤད་དེ། སྔོན་པོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པའི་བློ་དེས་སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱི་དོན་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བའི་ངོར་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་དང་ནང་བལྟས་ཀྱི་ཚུལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་དང་། བསླད་པའི་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལྟར་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དུ་བཤད་ན་ཡང་ཤེས་པ་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ཏེ་ཤེས་པ་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་མྱོང་བའང་མེད་ལ། གཟུང་རྣམ་ལས་གཞན་པའི་འཛིན་པ་ཡན་གར་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་རིག་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་རང་རིག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་དང་དེར་གསལ་ཙམ་གྱིས་རང་རིག་པ་ལས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་གི་ཤན་ལེགས་པར་མ་ཕྱེད་ན་བློ་ཐམས་ཅད་རང་རིག་ཏུ་འགྱུར་ཚུལ་མི་ཕྱེད་པས་ཞིབ་ཏུ་བསམ་པར་བྱ་བ་གལ་པོ་ཆེའོ། །གཉིས་པ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་མི་འཐད་པའི་རྩོད་སྤང་ལ། དོན་ནི་རྒྱུ་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་ཡིན། །རྒྱུ་མིན་སྣང་བས་རྩོད་པ་མེད། །དང་པོ། ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་སུ་སྨྲ་བ་ལྟར་ན་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ནི་དོན་མ་ཡིན་ལ། དོན་ནི་རྣམ་པ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་རྒྱུ་ཙམ་གཞལ་གྱི་ཕྱི་དོན་ཉིད་གཞལ་བྱར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་གཞལ་ཀྱང་དོན་མ་
Chinese
由于不希望有其他差别，那么在意义论者的观点中，自证是如何被确立为量和果的呢？安立外境是因为所取之相就是它的自性，因此，在意义上，知识本身显现为蓝色等，知识自身体验到的只是自证，实际上并没有知识去认知外境，即使如此，以外境是隐蔽的方式来承认，也只是随顺它，而认为向外的境被认知。承认外境，是因为除了显现在心识中的这个之外，没有其他能成立它的方法。因此，量（ प्रमाण ）的所取之相和果的自证，二者的对境也不是不同的。如果认为所取之相是如何完成对外境蓝色的认知作用的呢？仅仅是清楚地体验到蓝色本身，就是完成了作用。如果问如何体验呢？虽然由于被蓝色和蓝色执着的显现所迷惑而显现，但在考察所取和能取自身的体性时，在没有成立境和有境二者的蓝色本身的相上显现。即使在承认外境存在的情况下，仅仅是蓝色本身之相的自证，也被称为果，因为生起蓝色之相的心识完成了认知蓝色的作用。因此，在似乎存在外境的情况下，区分向外看和向内看的两种方式，并且依赖于迷惑的显现而区分所取和能取，即使以不同的方式来解释，知识也没有向外看而体验到与知识不同的境，并且由于没有独立于所取之相的能取，因此，认为认知境，实际上也是自证的自性，因此，知识所体验的一切，都只是知识本身清楚地显现，并且在任何情况下都不会超出自证的范围。如果不清楚这些区别，就不会明白一切心识都变成自证的方式，因此仔细思考非常重要。第二，对外境不适合作为所量之事的辩驳：境是因，因此是所量。不是因，没有显现的争论。第一，如果像说知识具有相那样，显现在知识上的不是境，境是那个相的因，因此仅仅衡量自己的因，外境本身不会变成所量，是这样吗？衡量因也是境。
English
Since there is no desire for other differences, how is self-awareness established as valid cognition and result in the view of those who speak of objects? Establishing external objects is because the apprehended aspect is its very nature, therefore, in terms of meaning, knowledge itself appears as blue, etc., and what is experienced by knowledge itself is only self-awareness, but in reality there is no knowledge that cognizes external objects. Even so, by acknowledging that external objects are hidden, it is merely in accordance with that, and it is thought that the outward-looking object is cognized. Acknowledging external objects is because there is no other way to establish it other than what appears in the mind. Therefore, the object of both the apprehended aspect of valid cognition (pramana) and the self-awareness of the result are not different. If one thinks about how the apprehended aspect accomplishes the act of cognizing the external blue, then merely clearly experiencing the blue itself is what accomplishes the act. If one asks how it is experienced, although it appears due to being deluded by the appearance of blue and the grasping of blue, when examining the nature of the apprehended and the grasper themselves, it appears in the aspect of the blue itself, in which the object and the subject have not been established. Even if one acknowledges the existence of external objects, the self-awareness of just the aspect of the blue itself is called the result, because the mind that arises in the aspect of the blue itself accomplishes the act of cognizing the blue. Therefore, in the face of the appearance of external objects, distinguishing between the two ways of looking outward and looking inward, and distinguishing between the apprehended and the grasper depending on the deluded appearance, even if explained in different ways, knowledge does not look outward and experience an object different from knowledge, and since there is no grasper independent of the apprehended aspect, therefore, thinking that one cognizes the object is actually the nature of self-awareness, therefore, everything experienced by knowledge is only the clear appearance of knowledge itself, and in any case, it does not go beyond the scope of self-awareness. If these distinctions are not clear, one will not understand how all minds become self-awareness, so careful consideration is very important. Second, the refutation of the argument that external objects are not suitable as objects of measurement: objects are causes, therefore they are measurable. There is no argument about appearances that are not causes. First, if, as those who say that knowledge has aspects, what appears to knowledge is not the object, and the object is the cause of that aspect, therefore one only measures one's own cause, and the external object itself will not become measurable, is that so? Measuring the cause is also the object.