Tibetan
པ་རྣམ་པ་དེ་དོན་རིག་ཡིན་པའི་ སྒྲུབ་བྱེད་ནི་སྐྱེས་ལ་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་མ་ཟད་དེ་དེ་ཉིད་དོན་རིག་ཡིན་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན། ཕྱི་དོན་གཟུགས་འདི་མཐོང་ངོ་། །སྒྲ་འདི་ལྟར་ཐོས་སོ། །དེ་བཞིན་དྲི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡུལ་གང་ལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ཞུགས་ཤིང་དེ་དེའི་རྟོགས་བྱེད་དུ་ངེས་པ་དེ་ནི་བློ་དེས་ཡུལ་དེ་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་འདིའི་མྱོང་བྱེད་དོ་ཞེས་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པ་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ངེས་པ་དེ་དོན་རིག་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འདོད་པ་ན་སྣང་བ་ཡུལ་དེ་དང་ཡུལ་ཅན་བློས་མཐོང་བ་དེ་དག་གི་ཉེ་བ་སྟེ་འབྲེལ་བ་དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་དང་དོན་རིག་དེ་དག་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྲེལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་ལ་ལྟ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡི་ཡུལ་འདིའི་ཡུལ་ཅན་ནི་འདིའོ་ཞེས་ངེས་པ་དེ་སྐྱེ་དགོས་པ་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་བ་ཉིད་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པར་འདི་འདིའོ་ཞེས་ངེས་པ་འདྲེན་མི་སྲིད་དེ་བུམ་སྣམ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་འབྲེལ་བ་དཔྱད་པ་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་བ་ཁོང་དུ་ཆུབ་མི་ནུས་ཏེ། དོན་རང་ཉིད་ནི་ནམ་ཡང་ཤེས་པས་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མ་དམིགས་ལ། མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ་ཟླ་གཉིས་དང་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཐོགས་རེག་ཡོད་པ་དང་ལས་མཐུན་པར་སྣང་བ་ཀུན་གྱིས་ཐུན་མོང་བར་དམིགས་པ་སོགས་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་མི་ནུས་ཏེ། རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཐོགས་བཅས་དང་། བརྟན་པར་སྣང་བ་དང་། ལས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་ཐུན་མོང་དུ་སྣང་བ་དང་། བག་ཆགས་མཐུན་པའི་དབང་གིས་ཐུན་མོང་དུ་སྣང་བ་ལས་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། གང་ལྟར་ཀྱང་སོ་སོའི་ནང་གི་སྣང་བ་ནི་གཅིག་མ་ཡིན་ལ། ཐུན་མོང་བ་ལྟར་སྣང་བའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཀར་འདྲ་བར་ཟད་པས་ན་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་ཤེས་པ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་བརྟན་པ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལ་དོན་དུ་བརྟགས་པ་ལས་གཞན་མེད་དེ། ཡུལ་མྱོང་བ་བསྙོན་དུ་མེད་པ་འདི་གྲུབ་ཕན་ཆད་འདི་རང་སྣང་ཙམ་དུ་འགྲུབ་པ་ནི་ཐ་སྙད་མཐོང་ཐོས་སོགས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་འོང་ པ་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་མཐར་ཐུག་ལ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་གནས་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པར་དཔྱད་ན་སེམས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་དང་མགོ་མཉམ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཀྱང་གྲུབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པ་
Chinese
作为那样的显现是义识的 成立之因，不仅在于与生俱来相似，而且在于它本身被确定为义识。例如，外境的色法被看见，声音被听到。同样，在气味、感觉等之中，在任何境上，有境之识进入，并且被确定为是它的认知者，那就是识体验那个境的成立之因。如果说，如果有通过实力的确定，即“这个是这个的体验者”，那样也可以。但是，以什么理由确定那是义识的成立之因呢？应该考察显现的那个境与有境之识所见到的那些的亲近，也就是关系。由于境和义识那些作为境和有境相关联，因此对于境的观看者和听者等，必须生起“这个境的有境是这个”的确定，如果关系本身没有确定，就不可能引出“这个是这个”的确定，就像瓶子和氆氇一样。这样，在考察境和有境的关系时，无法领会无则不生的关系。因为境本身从未被视为与识的形相相异，而且也无法通过推论来成立无则不生的关系，就像二月和梦中的显现一样。不能从具有触觉、与业力相符的显现，以及所有共同认定的事物等来推论，因为即使在梦中，也有具有阻碍、显现为稳固、从与业力相符的因产生共同显现，以及由于串习相符的力量而共同显现，有什么区别呢？无论如何，各自内在的显现都不是相同的，而显现为共同的原因在两者中都是相同的，因此除了将串习稳固产生的知识视为外境稳固显现的真实之外，别无其他。一旦成立了不可否认的体验境，那么这仅仅成立为自显现，名言的见闻等状况如何，将通过实力而变得清晰，因此名言的最终状况就是那样存在，如果进行真实的分析，由于心也没有成立，因此与外境平等，并且在名言中外境也成立，这样说道。
English
The reason for that kind of appearance being sense consciousness Is not only that it is similar to birth, but also that it is definitely sense consciousness itself. For example, this external form is seen. This sound is heard in this way. Likewise, in smell, feeling, etc., on whatever object the consciousness of the object-possessor enters, and it is determined to be its cognizer, that is the proof that the consciousness experiences that object. If it is said that if there is a certainty by force of reality that 'this is the experiencer of this,' then that may be so. But for what reason is that certainty considered to be the proof of that sense consciousness? The closeness, that is, the relationship, of the appearance, that object, and those seen by the object-possessing consciousness should be examined. Because those objects and sense consciousnesses are related as object and object-possessor, it is necessary for the viewer and listener of the object, etc., to have the certainty that 'the object-possessor of this object is this.' If the relationship itself is not established, it is impossible to infer the certainty that 'this is this,' like a vase and felt. Thus, when examining the relationship between object and object-possessor, the relationship of non-arising without it cannot be understood. Because the object itself is never perceived as different from the appearance of consciousness, and the relationship of non-arising without it cannot be established by inference, like the appearance of a double moon and a dream. It is not possible to infer from the appearance of having contact, appearing in accordance with karma, and all commonly perceived things, etc., because even in a dream, there is obstruction, appearing as stable, appearing commonly from causes in accordance with karma, and appearing commonly due to the power of conforming habitual patterns, what is the difference? In any case, the appearances within each individual are not the same, and the cause of appearing as common is the same in both, so there is nothing other than considering the knowledge arising from stable habitual patterns as the reality of the external object appearing as stable. Once this undeniable experience of the object is established, then this being established as mere self-appearance, how the situation of conventional seeing and hearing, etc., is will become clear by force of reality, so the ultimate situation of convention is that it exists as it is, and if analyzed correctly, since the mind is not established either, it is equal to the external object, and in convention, the external object is also established, so it is said.
Tibetan
ནི་གནས་ཚུལ་དོན་དམ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བྱས་ནས་སྣང་ཚུལ་ཐ་སྙད་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་དཔྱད་པ་མ་གཞུག་པའི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ལ། སྣང་ཚུལ་ཐ་སྙད་རང་ལ་དཔྱད་ན་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ནི་ཁེགས་པར་མི་ནུས་ཏེ། དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ན་སེམས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པ་ནི་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེས་སྣང་བ་སེམས་སུ་མི་འགྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ན་མིག་དང་མིག་ཤེས་གཉིས་ཀ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་སྔོ་སོགས་མཐོང་བ་ནི་མིག་ཤེས་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་ཀྱི་གཉིས་ཀ་ཡུལ་མཐོང་བ་ལ་མགོ་མཉམ་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་མེད་པར་བསྒྲུབ། །དེ་ཡི་རྣམ་གཞག་འཐད་པར་སྟོན། །དེ་ཕྱིར་རང་རིག་གྲུབ་དོན་བསྡུ། །དང་པོ། ཤེས་པ་དེ་ཡི་སྔོན་པོ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ནི་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། དེ་ཡང་ཤེས་པ་རང་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་གི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡང་མིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་མྱོང་བ་ལྟར་སྣང་བ་ན་ཡང་མིག་ཤེས་ཀྱིས་སྔོན་པོ་མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོར་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་སྔོ་འཛིན་དེ་ཡི་མྱང་བྱ་སྔོན་པོ་དེ་ནི་ཤེས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གསལ་རིག་གི་ཚུལ་གྱིས་སོ་སོར་རིག་པར་བྱ་བ་དེ་ནི་ཤེས་པ་དེའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་གཞན་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པས་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱ་བ་ཤེས་པ་རང་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མེད་ལ། མྱང་བྱ་དེ་ལའང་མྱོང་བ་གཞན་དུ་ཡོད་པ་མིན་པས་གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ་གནས་ཚུལ་ལ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་རང་གསལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་དེ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་ཁེགས་ ཀྱང་སྔོ་འཛིན་ལས་སྔོན་པོ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱང་བའི་ངོར་གྲུབ་པ་འདི་ཁེགས་པར་མི་ནུས་པས་གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མི་ཁེགས་སྙམ་ན། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཆ་གཉིས་སུ་ཐ་དད་པར་ཡོད་ན། དེར་ཡང་མྱང་བྱ་དེ་མྱོང་བྱེད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་མྱོང་ཞེས་ཕྱི་དོན་དང་དེ་འཛིན་ལ་བརྩད་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེས་པ་རང་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཤེས་པས་མྱོང་བ་ལ་རྣམ་མེད་དུ་མྱོང་ན་འབྲེལ་བ་མེད་ཅིང་། རྣམ་བཅས་སུ་མྱོང་ན་རྣམ་པ་ཐུག་པ་མེད་པ་དང་འདྲ་བ་ཙམ་ལས་ཡུལ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་གང་དང་ཅི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། རང་རིག་པ་ལ་མྱོང་བ་འཐད། །གཞན་རིག་པ་ལས་
Chinese
这是将实相的真实情况置于空性之上，并且允许现象界的世俗表象不经过分析地显现。如果分析现象界的世俗表象，那么心识的显现就无法被否定。虽然通过胜义谛的分析，心识也无法成立，但这并不意味着显现不能成立为心识。即使通过胜义谛的分析，眼根和眼识都不能成立为真实，但在世俗层面，看到蓝色等事物是眼识的作用，而不是眼根的作用，这并没有矛盾，就像两者在看到对象时不会变得平等一样。第二部分： 确立能取所取非异体。 阐释其分类的合理性。 因此，总结自证成立的要义。 第一点：心识的蓝色等体验被认为是心识自身的本质。也就是说，它不是任何与心识不同的事物的本质。因此，即使显现为直接体验事物，眼识也能清晰地识别蓝色。因此，蓝色认知所体验的蓝色是心识的本质，因为以清晰觉知的形式进行识别的事物不可能是与心识本质不同的其他事物。因此，心识所体验的事物与心识本身并非异体。由于被体验的事物也没有其他的体验，所以能取和所取并非异体，而实际上，心识仅仅是以客体的形式自显而已。 如果认为即使蓝色被否定为外在事物，但蓝色从蓝色认知中显现为不同的体验这一事实无法被否定，因此能取和所取是异体的观点无法被否定，那么，如果能取和所取确实是两个不同的部分，那么被体验的事物如何被体验者体验呢？这与对外在事物及其认知的争论是相同的。如果心识以无相的方式体验与心识不同的客体，那么就没有关联；如果以有相的方式体验，那么除了类似于无尽的相之外，不会变成对客体的体验。因此，在胜义谛中，所有显现的事物都是以其自身的形式显现的心识，这仅仅是其自身的显现而已。第二点： 自证具有体验是合理的。 从他证的角度来看
English
This is to place the true state of reality upon emptiness, and to allow the appearances of the phenomenal world to appear without analysis. If one analyzes the appearances of the phenomenal world, then the appearance of mind cannot be denied. Although mind cannot be established through analysis of the ultimate truth, this does not mean that appearances cannot be established as mind. Even if both the eye and eye-consciousness cannot be established as true through analysis of the ultimate truth, there is no contradiction in the fact that seeing blue and other things is the function of eye-consciousness, not the eye organ, in the conventional sense, just as the two do not become equal in seeing objects. Second part: Establishing that the grasper and the grasped are not different entities. Explaining the rationality of its classification. Therefore, summarizing the essential points of the establishment of self-awareness. First point: The experience of blue, etc., of consciousness is considered to be the very nature of consciousness itself. That is, it is not the nature of anything that is different from consciousness itself. Therefore, even when it appears as directly experiencing things, the eye-consciousness can clearly recognize blue. Therefore, the blue experienced by the blue cognition is the nature of that consciousness, because what is recognized in the form of clear awareness cannot be something else that is different from the essence of consciousness. Therefore, what is experienced by consciousness is not a different entity from consciousness itself. Since the experienced object does not have other experiences either, the grasper and the grasped are not different entities, but in reality, consciousness itself is merely self-manifesting in the form of an object. If it is thought that even if blue is negated as an external object, the fact that blue appears as a different experience from blue cognition cannot be negated, and therefore the view that the grasper and the grasped are different entities cannot be negated, then if the grasper and the grasped are indeed two different parts, how is the experienced object experienced by the experiencer? This is the same as the argument against external objects and their cognition. If consciousness experiences an object different from itself in a non-representational way, then there is no connection; if it experiences it in a representational way, then it will not become an experience of the object, except for being similar to endless appearances. Therefore, in the ultimate truth, all that appears is the consciousness appearing in its own form, which is merely its own manifestation. Second point: Self-awareness having experience is reasonable. From the perspective of other-awareness