Tibetan
དུ་མི་རུང་སྟེ། བསྐལ་བའི་དོན་ལ་ཐ་མལ་བའི་བློ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་ཟད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་དུས་ཡུལ་མ་རྟོགས་ཀྱང་རྒྱུ་འདི་དག་གི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འཐད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ་གཞལ་བྱའི་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དེ་ལ་ནི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་དེའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ཡང་རྒྱུ་ཙམ་གྱིས་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་དེ་མི་ནུས་ཀྱང་། རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཐ་མའི་མཐར་སྐྱེས་པའི་བློ་གང་ཞིག་དངོས་སུ་ཡུལ་དེའི་ངོ་བོ་མ་འདྲེས་པའམ་གཞན་ལས་ཐ་དད་པར་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཡུལ་དེ་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་དུ་འཇོག་པ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པ་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་དེའི་ བརྒྱུད་པའི་རྒྱུ་མཐའ་དག་ཡུལ་ཇི་བཞིན་གཞལ་བའི་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་དོན་མེད་དེ། བཀྲེས་པ་སེལ་བའི་ཕྱིར་འབྲས་ཟ་བ་ལ་ས་བོན་གྱི་ཕྱི་མོ་ཚོལ་བ་དང་མུན་པ་སེལ་ཕྱིར་མར་མེ་སྦར་བ་ལ་སྣུམ་དང་སྡོང་བུ་སོགས་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས་དཔྱད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དབང་པོ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དགག །ཁྱད་པར་ཤེས་པ་ཚད་ཡིན་དགག །དབང་དོན་འབྲེལ་བའི་ཚད་མ་དགག །དང་པོ། འདི་ལྟར་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་རྣམས་ནི་རང་འབྲས་ཤེས་པ་ཀུན་གྱི་མཚུངས་པ་སྟེ་ཐུན་མོང་གི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་བའི་ཕྱིར། དོན་འདྲ་ལ་དོན་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་འདི་འདྲ་བ་དབང་པོ་རྣམས་ལ་ཡུལ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མིག་དབང་ནི་སྔོ་འཛིན་དང་སེར་འཛིན་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་ཡུལ་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ནུས་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཁོ་ན་རེ། དབང་པོ་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་སོ་སོ་དང་ཕྲད་པའི་སྐབས་ཀྱི་དབང་པོ་དེ་ཡུལ་དེའི་རྟོགས་བྱེད་ཡིན་ལ། དེར་མ་ཟད་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་རྟེན་གྱི་དབང་པོ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཀྱང་དབང་པོ་རང་ཉིད་ལ་ཡུལ་འབྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་ལ། དོན་འདྲ་ལས་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་པ་མེད་ན་སྔོ་སེར་སོགས་ཐ་དད་དུ་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་སམ། ཡུལ་འདིའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ནི་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བཞག་པར་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་དོན་འདྲའི་ཤེས་པ་དེ་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་དམིགས་ཕྱེད་ནུས་ཀྱི་གཞན་དུ་བསྐལ་པར་བསམ་ཀྱང་ཚད་མ་དང་དེའི་ཡུལ་གྱི་འབྲེལ་བ་བྱ་མི་ནུས་ཏེ་ལོང་བ་བརྒྱུད
Chinese
是不行的，因为对于“劫”的意义，最终会变得像普通人的想法一样。如果认为即使那时没有领悟境，但通过这些因由可以领悟，所以作为量是合理的。不是那样的，因为对于做衡量对象的意义的领悟之事业有利益的所有事物，即使为了那个事业的意义而接近结合，也仅仅是因由而不能做领悟意义的事业。但是，哪一个因由集合的最后所生的心，能够真实地使那个境的自性不混杂或者与他者相区别，那才是确立那个境存在与否、是与非的论证，或者是那个领悟意义的事业的殊胜论证，即被认为是正确的论证。承认它的传承的所有因由是如实衡量境的量是没有意义的，就像为了消除饥饿而吃米饭，寻找种子的外壳，以及为了消除黑暗而点燃酥油灯，考察油和树木等的来源一样。第二，遮破根是量。遮破特殊识是量。遮破根境关联是量。第一，像这样，有色根是所有自果识的共同之处，即仅仅是共同的因由的缘故。对于意义相同而领悟意义各别的行为，像这样的根不具有衡量境的量的行为，像这样，眼根仅仅是执取蓝色和执取黄色等所有的因由，对于仅仅是自己的自性，没有任何能够区分境各别的能力。有人说，根也不是没有差别，因为与各别境相遇的时候的根是那个境的领悟者，而且根的明与不明等的差别也是各别的。即使那样，作为所依的根是各别的，但是根自身没有区分境的能力。如果对于意义相同的事物没有各别地领悟，那么蓝色黄色等各别地“这是这个”或者“这个境的有境量是这个”的说法是从什么理由而来的呢？一点也不能成立。因此，如果存在意义相同的知识，就能那样区分所缘，否则即使思考“劫”，也不能做量和它的境的关联，就像盲人传递一样。
English
That is not permissible, because with regard to the meaning of "kalpa," it will ultimately become like the thoughts of ordinary people. If one thinks that even if the object is not realized at that time, it is reasonable to be a valid cognition because it can be realized through these causes, it is not so, because all things that benefit the act of realizing the meaning of the object to be measured, even if they are closely associated for the sake of that act, are merely causes and cannot perform the act of realizing the meaning. However, whichever mind arises at the very end of the collection of causes, which is able to truly make the nature of that object unmixed or distinct from others, that is the proof of establishing whether that object exists or not, is or is not, or the excellent proof of that act of realizing the meaning, that is, it is considered to be the correct proof. It is meaningless to accept all the causes of its lineage as valid cognitions that measure the object as it is, just as when eating rice to relieve hunger, one searches for the outer shell of the seed, and when lighting a butter lamp to dispel darkness, one investigates the source of oil and trees, etc. Second, refuting that sense faculties are valid cognitions. Refuting that specific consciousness is valid cognition. Refuting that the connection between sense faculty and object is valid cognition. First, in this way, the corporeal sense faculties are the same for all cognitions that are their own results, that is, because they are merely common causes. For actions that are the same in meaning but realize different meanings, such sense faculties do not have the action of valid cognition that measures objects, in this way, the eye faculty is merely the cause of apprehending blue and apprehending yellow, etc., and for its own nature alone, it does not have any ability to distinguish individual objects. Someone says, sense faculties are not without differences either, because the sense faculty at the time of encountering each object is the one that realizes that object, and moreover, the differences in clarity and unclearness of the sense faculties are also individual. Even so, although the sense faculties that are the basis are individual, the sense faculty itself does not have the ability to distinguish objects. If there is no individual realization from the same meaning, then from what reason does the statement "this is this" for blue, yellow, etc., individually, or "the object-possessor valid cognition of this object is this" come? It cannot be established at all. Therefore, if there is knowledge of the same meaning, one can distinguish the object in that way, otherwise, even if one thinks for a kalpa, one cannot make the connection between the valid cognition and its object, just like a blind person passing it on.
Tibetan
་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །རིགས་པ་འདིའི་ནི་ལྷག་མ་ལྟ་བ་སོགས་ཚད་མར་འདོད་པའང་ཚུལ་དེ་དང་འདྲ་བར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ཡུལ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། དེ་ལས་ རིགས་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་ངེས་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུ། དེ་ལས་ཞེན་པ། དེ་ལས་ཡུལ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པ། དེ་ལས་ཡུལ་ཐོབ་པ། དེ་ལས་འདོད་པ་གྲུབ་པའི་བདེ་བ་མྱོང་བའི་བར་རིམ་བཞིན་སྔ་མ་སྔ་མ་ཚད་མ་དང་། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་འབྲས་བུའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཀུན་ཀྱང་ཚད་མ་རང་ཉིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཙམ་གྱིས་གཞལ་བྱ་གཅོད་པར་མི་ནུས་ལ། དོན་འདྲ་ཉིད་ལས་ཡུལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་ཡུལ་གཅིག་ལ་ཚད་མ་དུ་མས་ཡང་ཡང་བཅད་དུ་མེད་ལ། དོན་འདྲ་མེད་པར་ནི་གང་གིས་ཀྱང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་བཞག་དེ་ལྟ་བུ་འབྲས་མེད་ཀྱི་ངལ་བ་ལོང་བས་ལོང་བ་ཁྲིད་པའི་དཔེ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། བཀག་དང་རང་ལ་མི་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ། དོན་འདྲ་མ་གཏོགས་པར་ཁྱད་ཆོས་དང་ཁྱད་པར་ཅན་འཛིན་པ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུར་འཇོག་པ་མི་འཐད་དེ། ཡུལ་གཞལ་བྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡི་དངོས་པོར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་བློ་དོན་འདྲ་ཞེས་པ་དེ་མེད་ན་ཁྱད་པར་སྔོ་སོགས་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཞེས་པ་དེ་ཡང་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཐ་དད་པར་དམིགས་ཕྱེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མིག་འཛུམས་ནས་མདུན་གྱི་བུམ་པའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་འདོད་པ་བཞིན་ནོ། །བློ་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་འཛིན་པ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་ཏེ། དོན་འདྲ་མེད་ན་ཁྱད་པར་ཅན་ཅི་ལྟ་བུ་ཡིན་པའང་ཤེས་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་འདྲ་ཡོད་ན་ནི་དོན་དེ་ཉིད་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེས་ཡུལ་དེ་གཞལ་བྱའི་བྱ་བ་བྱེད་པས་ན་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་ཅན་འཛིན་པ་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་དོན་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་དང་ནི་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་གཉིས་གཞལ་བྱའི་ཡུལ་ཐ་དད་པའང་ཁྱོད་མི་འདོད་པའང་ཡིན་ལ། ཐ་དད་དུ་འཐད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་འཛིན་ན་བུམ་པ་མ་བཟུང་བར་དེའི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ འཛིན་པ་དང་། ཁྱད་པར་མ་བཟུང་བར་ཁྱད་པར་ཅན་འཛིན་ན་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་སོགས་ཀྱིས་སྟོང་བའི་བུམ་པ་འཛིན་དགོས་ནའང་དེ་འདྲ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྲིད་པར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་ཅན་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་མིན་པར་གྲུབ་ཅིང་འདོད་པས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་དོན་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔ་ཕྱི་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་དོན་མེད་དེ་དང་པོར་འཛིན་པའི་དུས་སུ
Chinese
仅此而已。 这种理路的其余部分，如将见等视为量，也以同样的方式进行解释。例如，分别部等将观察境的意识视为量，由此，以种类等区分的对事物的确定是量的结果。由此产生执着，由此开始取境，由此获得境，由此体验到愿望实现的快乐，依次前前为量，后后是其结果。所有这些说法都因为量本身没有作用，仅仅依靠因无法衡量所量。只有在意义相同的情况下，才能完成完全断定境的作用，因此，对于同一个量的境，不能被多个量反复断定。如果没有意义相同，那么任何量都无法做到这一点。因此，这样的分类就像无果的辛劳，如同盲人带领盲人。第二，遮破与自宗不符之处。第一，如果不具备意义相同，那么将执持特征和具有特征的事物视为量和结果是不合理的。如果缺少了显现为所量境的事物之实体的“意义相同”之识，那么执持蓝色等特征的识，也无法区分“这个和那个是不同的”，就像闭着眼睛想要辨别眼前瓶子的颜色和形状的特征一样。其他的执持具有特征之识也是如此，如果没有意义相同，就无法知道具有特征的事物是什么样的。如果存在意义相同，那么显现该意义的意识就执行了衡量该境的作用，因此，将特征和具有特征的事物分开是没有意义的。此外，你们也不认为了知意义的行为和作为其证明的量二者，其所量之境是不同的，但认为不同也是不合理的。如果只执持特征，那么就需要在没有抓住瓶子的情况下执持其形状和颜色；如果在没有抓住特征的情况下执持具有特征的事物，那么就需要执持一个空无形状和颜色的瓶子，但这种情况在任何情况下都是不可能的。这样，已经成立并承认了执持特征和具有特征的事物的境不是不同的，那么如果说这两者的所量是同一个意义，那么先后两次执持就没有意义，因为在第一次执持的时候
English
That's all. This line of reasoning also explains the remaining parts, such as considering seeing as valid cognition, in a similar way. For example, the Vaibhashikas and others consider the consciousness that observes objects as valid cognition. From this, the determination of things distinguished by types, etc., is the result of valid cognition. From this arises attachment, from this begins the act of taking objects, from this objects are obtained, and from this the pleasure of experiencing the fulfillment of desires arises. Each preceding one is valid cognition, and each succeeding one is its result. All these statements are because valid cognition itself has no function, and merely relying on the cause cannot measure the object to be measured. Only when the meaning is the same can the function of completely determining the object be accomplished. Therefore, the same object of valid cognition cannot be repeatedly determined by multiple valid cognitions. If the meaning is not the same, then no valid cognition can do this. Therefore, such a classification is like fruitless labor, like a blind person leading a blind person. Second, refuting what is inconsistent with one's own system. First, if there is no sameness of meaning, it is unreasonable to regard the apprehension of characteristics and the characterized as valid cognition and result. If the consciousness of "sameness of meaning," which appears as the entity of the object to be measured, is lacking, then the consciousness that apprehends characteristics such as blue will not be able to distinguish "this and that are different," just like closing one's eyes and wanting to distinguish the characteristics of the color and shape of the vase in front. Other consciousnesses that apprehend the characterized are also the same. If there is no sameness of meaning, it is impossible to know what the characterized is like. If there is sameness of meaning, then the consciousness that manifests that meaning performs the function of measuring that object. Therefore, it is meaningless to separate the apprehension of characteristics and the characterized. Furthermore, you also do not think that the act of understanding meaning and the valid cognition that proves it have different objects to be measured, but it is also unreasonable to think that they are different. If only characteristics are apprehended, then it is necessary to apprehend its shape and color without grasping the vase; if the characterized is apprehended without grasping the characteristics, then it is necessary to grasp a vase that is empty of shape and color, but such a situation is impossible in any case. Thus, it has been established and admitted that the objects of apprehending characteristics and the characterized are not different. Therefore, if it is said that the objects to be measured of these two are the same meaning, then apprehending them twice, earlier and later, is meaningless, because at the time of the first apprehension.