Tibetan
རྒྱུན་ལས་བཏགས་པར་ཟད་དོ། །དེས་ན་ནམ་མཁར་ཕྱར་བ་སོགས་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཀྱང་ཤིང་གཅོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་ནི་ཤིང་དང་ཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་ དེ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་འདྲའམ་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་དོན་རྟོགས་པ་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མིན་ནོ། །འདི་སྐབས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཞེས་པ་དང་གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཞེས་པ་དོན་འདྲ་ལ་བྱས་ཏེ་དེ་དང་དོན་རྟོགས་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་དང་བསྒྲུབ་བྱར་བཤད་པ་མང་ཡང་། དོན་ལ་གཞལ་བྱའམ་དོན་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དོན་འདྲ་ཡིན་ཀྱང་། འདིར་བློ་ཡུལ་གྱི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་མ་བརྟགས་པར་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ལྟར་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་གནད་འདི་ན་གསལ་པོར་བཀྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཚད་འབྲས་གཅིག་པ་དེ་ལ་རྩོད་སྤང་ནི། དོན་འདྲ་ཉིད་ལ་རང་ལས་ཐ་དད་པའི་བྱ་བ་གཞན་མེད་ན་བྱེད་པོ་ཉིད་དུའང་མི་འཐད་ལ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འཐད་ན་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་འགྱུར་བས་གཅིག་ཡིན་པ་ཉམས་སོ་ཞེ་ན། འདི་གཉིས་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་བྱེད་པོ་དང་བྱ་བ་ལྟར་མངོན་པའི་ཆ་ནས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རུང་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལྟར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དོན་གཟུགས་སོགས་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་རང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དོན་འདྲ་དེ་ནི་གཞལ་བྱའི་དོན་དེ་རྟོགས་པ་ཡི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་བསྙོན་མེད་དུ་གྲུབ་པས་ན། ཚད་མ་རང་གི་ལས་སུ་བྱ་བ་གཞལ་བྱ་དེ་ལ་ནི་དེ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་བས་ན་དེ་ཡུལ་རྟོགས་པའི་བྱེད་པོའང་ཡིན་ལ་ཡུལ་རྟོགས་པའི་བྱ་བའང་བྱས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་གི་ཡང་དག་པར་དཔྱད་ན་དོན་དང་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་དེ་རང་ཉིད་སྐྱེས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་གཞན་ལ་བྱ་བ་གང་ཡང་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་མིན་ ཏེ། གཞལ་བྱ་གཟུགས་སོགས་ལའང་དེས་ཅི་ཡང་མ་བྱས་ཏེ་དུས་མཉམ་པ་ལ་ཕན་གདགས་བྱ་མེད་པས་བྱ་བ་མི་བྱེད་ལ་མི་མཉམ་པ་ལས་སུ་བྱ་བའི་ཡུལ་དུ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་འབྲས་བུར་བཞག་པ་དེ་ལའང་བྱ་བ་མི་བྱེད་དེ་བྱེད་པོ་དང་བྱ་བའི་ཐ་དད་དུ་མེད་པས་སོ། །དེ་ནི་འདི་ཙམ་དུ་མ་ཟད་རྒྱུ་འབྲས་ཐམས་ཅད་ལའང་མཚུངས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙ
Chinese
仅仅是名言安立而已。因此，虽然举起（斧头）等是砍树的间接原因，但真正砍树的直接原因是与树木相接触的刹那，而不是其他的（原因）。这样，与意义相似或意义显现的意识，也是量之果——证悟意义的自性，因此，量之果不是从量本身变成其他的意义。此处，意义的体性和所量之自性，意义相同，（虽然）将此二者与意义证悟说成是能立和所立的情况很多。但实际上，显现为所量或意义体性的意识，即使是意义相似，此处也像是没有观察心识对境的意义本身，而执着于境本身一样进行论证，因此，极其细微的关键就在这里明确地阐述了。第三，对于量果一体的辩驳和回答是：如果意义相似本身没有与自身相异的其他作用，那么作为作者本身也不合理。如果合理地成为因果，那么会变成所生和能生，一体性就会丧失，如果这样认为。这二者不是所生和能生的因果异体，而是像在名言安立的作者和作用方面显现的那样，在显现的方面可以安立因果关系，这是依靠世间的名言而如此成立的。怎么样呢？意义、色等，以其自性作为自己的对境而执着的意识——意义相似，由于无可争辩地成立了其作用就是变成证悟所量意义的自性，因此，对于量本身的作用，所量，就像是对其进行证悟的作用一样显现，因此，它是证悟对境的作者，也像是做了证悟对境的作用一样显现，但如果真正进行观察，与意义相似的自性仅仅是自身产生而已，并不是对其他做任何作用的作者。对于所量色等，它也没有做什么，因为对于同时存在的事物，没有可以施加利益之处，所以不产生作用，对于不同时存在的事物，没有可以作为作用的对境。同样，对于安立为自己结果的事物，也不产生作用，因为没有作者和作用的差别。这不仅仅是如此，对于所有的因果也是同样的，一切法是没有作者的。然而，仅仅是这些因缘而已。
English
It is merely established by designation. Therefore, although raising (the axe) etc. is an indirect cause of cutting the tree, the actual direct cause of cutting the tree is the moment of contact with the tree, and not other (causes). Thus, the consciousness that is similar to or appears as meaning is also the nature of the result of valid cognition—the realization of meaning. Therefore, the result of valid cognition is not transformed into another meaning from valid cognition itself. Here, the essence of meaning and the nature of the object to be measured are the same, and (although) there are many cases where these two and the realization of meaning are said to be the establisher and the established. But in reality, the consciousness that appears as the object to be measured or the essence of meaning, even if it is similar in meaning, here it is argued as if one is attached to the object itself without examining the meaning of the object of mind, so the extremely subtle key is clearly explained here. Third, the rebuttal and answer to the oneness of valid cognition and result is: If the meaning similarity itself does not have other functions different from itself, then it is not reasonable to be the agent itself. If it is reasonable to be cause and effect, then it will become the produced and the producer, and the oneness will be lost, if you think so. These two are not different entities of cause and effect of the produced and the producer, but the establishment of cause and effect is possible in terms of appearance, as it appears in terms of the agent and action of the establishment of names, which is established in this way based on worldly names. How is it? The consciousness that grasps meaning, form, etc., with its own nature as its object—meaning similarity, since it is undeniably established that its function is to become the nature of realizing the meaning of the object to be measured, therefore, for the function of valid cognition itself, the object to be measured, it appears as if it is accompanied by the function of realizing it, therefore, it is the agent of realizing the object and also appears as if it has done the function of realizing the object, but if one truly observes, the nature similar to meaning is merely its own arising, and it is not an agent that does any function to others. For the object to be measured, form, etc., it has not done anything, because there is no place to bestow benefit on things that exist simultaneously, so it does not produce a function, and for things that do not exist simultaneously, there is no object to be acted upon. Similarly, it does not produce a function for the thing that is established as its own result, because there is no difference between the agent and the action. This is not only this, but it is the same for all causes and effects, all phenomena are without an agent. However, it is only these conditions.
Tibetan
མ་གྱི་སྣང་བ་ལ་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ཤིང་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱང་རྒྱུན་ལས་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་འབྲས་བུའི་དུས་ན་ས་བོན་འགགས་པ་ལ་བྱེད་པ་པོར་བཏགས་པའམ་ས་བོན་གྱི་དུས་ན་མྱུ་གུ་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ལས་སུ་བྱ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དཔྱད་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་བྱེད་པོར་མ་གྲུབ་ན་ཡང་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་ཐ་སྙད་ལས་འདི་ལྟར་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་སྣང་བ་དེ་ཡི་དབང་གིས་བྱེད་པོ་དང་བྱ་བ་དེར་བཞག་པའི་ཕྱིར་དོན་དང་འདྲ་བ་བྱེད་པ་པོ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་འབྲས་བུའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མི་འགལ་ཏེ། དཔེར་ན་འབྲས་བུ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཙམ་ལས་འབྲས་བུ་དེ་ལ་རྒྱུའི་གཟུགས་དངོས་སུ་འཛིན་པའི་བྱ་བ་ད་ལྟ་ལྡན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་འབྲས་བུ་དེས་རྒྱུ་ཡི་གཟུགས་འཛིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྡན་པ་ལྟ་བུར་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་སྐྱོན་མེད་པ་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་བུས་ཕའི་གཟུགས་བཟུང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ་ལས་སུ་བྱ་བ་ཕའི་གཟུགས་བྱེད་པ་པོ་བུས་འཛིན་པའི་བྱ་བ་ད་ལྟ་བ་གསུམ་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་འདོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཞན་ལུགས་དགག་པ་ལ། །སྤྱིར་བཀག་པ་དང་སོ་སོར་དགག །དང་པོ། དོན་འདྲ་ལས་གཞན་ཚད་མར་མི་འཐད་ཅིང་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་དུ་མི་འཐད་ པ་དེ་ཕྱིར་དཔྱོད་པ་པ་དག་གིས་དོན་ལ་ལྟ་བའམ་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་སོགས་རྟོགས་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུར་འདོད་པ་དང་། རྒྱལ་དཔོག་པས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ཚད་མ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་སོགས་རྟོགས་པ་ཚད་འབྲས། རིགས་པ་ཅན་པས་དབང་དོན་འབྲེལ་བའམ་འཕྲད་པ་ཚད་མ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་སོགས་རྟོགས་པ་ཚད་འབྲས། ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་། སྤྱི་དང་ཡོན་ཏན་སོགས་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཚད་མ། དེས་བསྐྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྫས་འཛིན་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་འདོད་པ་དེ་དག་གིས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་མ་ཤེས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་དོན་མཐོང་བ་ཞེས་དང་དབང་པོ་དང་དབང་དོན་འབྲེལ་བ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ནི་བློ་དེ་དག་ནི་ཚད་མའི་བྱ་བའམ་འབྲས་བུ་དོན་རྟོགས་ལ་ནི་ཆོད་པ་སྟེ་སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་རང་དུས་ན་དོན་རྟོགས་པ་མེད་པར་འདོད་པས་ན་གང་གཞལ་བྱ་མ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། དེས་གཞལ་བྱ་གང་དུའང་མ་བཅད་པའི་ཕྱིར་འཇལ་བྱེད་
Chinese
在母亲的显现上，虚构了能作、所作、业三种，所生和能生也只是从连续上假立，即在果的时候，种子灭绝了，假立为能作者，或者在种子的时候，苗芽未生，假立为所作而已。考察的时候，即使那样没有成立为作者，但在分别安立的言词中，像这样，由于衡量所量、了知的作用显现为能作的缘故，安立为能作者和作用，因此，与义相符的能作者是量。说了知义的作用是果，并不相违。例如，果是从与自己的因的自性相同而产生的缘故，仅仅成立为果本身，但果对于因的形象真实地执持的作用，现在并不是具有，但在世间上，果执持因的形象这样说的言词，就像具有一样，没有过失。例如，说儿子执持父亲的形象的时候，所作的父亲的形象，能作的儿子执持的作用，现在这三者虽然没有差别，但就像安立一样。第二，破斥他宗。总的破斥和分别破斥。第一，与义相同之外不应理成为量，并且量和果不应理成为他体，因此，论者们认为观察义或者见义的知识是能分别的量，从它所生的缘故，了知总相等是量的果。胜论派认为根（官）是具有形象的量，从它所生的形象等了知是量果。顺世外道认为根境关联或者相遇是量，从它所生的形象等了知是量果。还有，认为执持总和功德等差别的智慧是量，它所产生的执持具有差别的物质是量的果，那些人没有如实了知量的体相。像这样，所谓见义，根和根境关联以及差别的智慧，那些是量的作用或者果，对于了知义是决定的，即认为是先后相续的缘故，见等在自身的时候，认为没有了知义，因此，凡是没有了知所量，那就不应理是量本身，因为他对于所量什么也没有决断的缘故，是能量。
English
In the appearance of the mother, the three, agent, object, and action, are fabricated, and the producer and the produced are merely imputed from continuity. That is, at the time of the result, the seed is extinguished, and it is imputed as the agent, or at the time of the seed, the sprout is not born, and it is merely imputed as the object. When examining, even if it is not established as an agent in that way, in the words of distinct establishment, like this, because the action of measuring the measurable and knowing appears as the agent, it is established as the agent and action. Therefore, the agent who conforms to the meaning is valid. It is not contradictory to say that the action of knowing the meaning is the result. For example, the result arises in the same way as the nature of its own causes, so it is merely established as the result itself, but the action of the result truly holding the image of the cause is not present now, but in the world, the word that the result holds the image of the cause is like having it, and there is no fault. For example, when saying that the son holds the image of the father, the object, the image of the father, and the action of the agent, the son, holding, are not different now, but it is like imputation. Second, refuting other systems. General refutation and individual refutation. First, it is not reasonable to be valid other than being similar to the meaning, and it is not reasonable for validity and result to be different entities. Therefore, those who argue that the knowledge of observing or seeing the meaning is the validity that can distinguish, and because it arises from it, the understanding of generality, etc., is considered the result of validity. The Vaisheshika school considers the sense organ to be the validity with form, and the understanding of form, etc., arising from it is the result of validity. The Lokayata school considers the connection or encounter of sense organ and object to be validity, and the understanding of form, etc., arising from it is the result of validity. Furthermore, the mind that grasps the distinctions of generality and qualities, etc., is validity, and the substance with distinctions that it produces is the result of validity. Those people have not truly understood the characteristics of validity. Like this, the so-called seeing the meaning, the connection of sense organ and sense object, and the wisdom of distinction, those are the action or result of validity, and it is decisive for knowing the meaning, that is, because it is considered to be sequential, seeing, etc., at its own time, it is considered that there is no knowing the meaning. Therefore, whatever does not know the measurable, it is not reasonable to be validity itself, because it has not decided anything about the measurable, it is the measurer.