Tibetan
་ནའོ་ཞེས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་རྗེན་ཅེར་བུ་འཛིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་འཛིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཡུལ་བཟུང་ཞེས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་ཡིན། སྣང་ནས་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། སྣང་བ་དེ་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་མེད་པ་ཡིན་ནམ་ཤེས་པ་ལའང་སྣང་བ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེས་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། ཡུལ་ཉེ་བ་དང་བསྐལ་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་སྣང་བའམ་ཡང་ན་གཅིག་ཀྱང་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དང་ཉེ་བའི་དབང་གིས་སྣང་བ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མ་སྐྱེས་པར་འདོད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཤེས་པའི་ངོས་ན་ཡུལ་ཉེ་བའི་དབང་གིས་སྔ་ན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་སྣང་བ་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་དོན་འདྲ་ཞེས་བཏགས་པ་སྟེ། དོན་སྣང་དེའི་དབང་གིས་གང་སྣང་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་བློ་དེ་ཚད་མར་འགྲོ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་བློ་ནི་ཡུལ་གང་ལའང་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཐབས་གཏན་མེད་ལ། འགྱུར་ན་ནི་བློ་གཅིག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་འདི་ལ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་འདྲ་ཞེས་པ་འདི་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་གཟུང་རྣམ་ལས་འོས་མེད་ཀྱང་འདིར་དེ་འདྲའི་དཔྱད་པ་ཞིབ་མོ་མ་བཅུག་པར་དོན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ཙམ་ལ་དོན་འདྲ་ཞེས་བཏགས་པ་སྟེ་དེ་ཙམ་ནི་ཕྱི་ནང་སུས་ཀྱང་ཐུན་མོང་དུ་ཁས་མི་ལེན་པའི་འོས་མེད་དོ། །གསུམ་པ་དོན་འདྲ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཞག་པ་དེ་ལ་རྩོད་སྤང་ནི། ཡུལ་གཞལ་བ་ལ་དོན་འདྲ་ཉིད་ གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་བས་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ཉིད་ཡུལ་གཞལ་བ་ལ་གཙོ་བོ་ཡིན་ཞིང་དེས་ན་དོན་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅིས་མ་ཡིན་ཞེ་ན་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་དང་རྟེན་བསླད་མ་བསླད་ཡུལ་ཉེ་རིང་ཡིད་བྱེད་གོམས་པ་ཤས་ཆེ་ཆུང་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འགས་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནི་གསལ་མི་གསལ་སོགས་ཐ་དད་པར་ནི་བྱེད་ན་ཡང་ཐ་དད་པར་བྱས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་དུ་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བའམ་མི་གསལ་བའི་ཤེས་པ་འདི་ནི་ལས་སུ་བྱ་བ་སྣང་ཡུལ་གྱི་དོན་དང་འབྲེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་གསལ་བའམ་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་མིན་པའི་ཕྱིར་བློ་དེ་ཡུལ་དེའི་རྟོགས་བྱེད་དུ་གྲུབ་སྟེ། མིག་གསལ་བ་ལ་སྔོ་སེར་གཉིས་ཀ་ཡང་གསལ་བར་སྣང་མི་གསལ་བ་ལ་གཉིས་ཀའང་མི་གསལ་བར་སྣང་ཡང་། རང་ཡུལ་ལ་རང་བློ་ཇི་ལྟར་གྱུར་བ་དེ་རྟོགས་བྱེད་དུ་འགྲོ་ཡི་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱང་དབང་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ནམ་ཡང་གཅོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མགར་བ་མཁས་མི་མཁས་ཡོད་ཀྱང་དེས་བྱས་པའི་གྲིས་ཤིང་གཅོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་འཇལ་བར་བྱེད་པའི་གཙོ་བོ་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་དེའི་རྒྱུ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བ་ཙམ་དུ་འདོད་པ་ནི། དོན་འདྲ་ཚད་མར་འཐད་པ་དེ་ཕྱིར་བྱེད་པ་དོན་འདྲ་དེ་ལ་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡི་བྱ་བ་ཡོད་པའི་ཆ་ནས་དེ་ཉིད་ཚད་འབྲས་སུ་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཉིད་བློ་ལ་མངོན་དུ་སྣང་བ་འདི་ཙམ་ཡིན་ནོ། ། སྔོ་འཛིན་འདིས་ཡུལ་སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་བྱས་ཞེས་དྲི་བ་ན། འདིས་ཇི་ལྟར་བཅད་པ་ལྟར་གཞལ་བྱ་སྔོན་པོ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནས་ཡུལ་ཅན་འདི་ལ་ཡུལ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་ཡོད་པར་གྲུབ་སྟེ། སྟ་རེ་འདི་ལ་ཤིང་གཅོད་པའི་བྱ་བ་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་ལ། ཤིང་ཆོད་པར་སྣང་བ་ཉིད་ལས་གཞན་སྒྲུབ་བྱེད་བཙལ་ཀྱང་མི་རྙེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ཀྱི་བྱ་བྱེད་དེ་ནི་དོན་འདྲ་འདི་ལའང་ཡོད་དེ་བསྙོན་དུ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་ལ་དེ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཞིག་ཡོད་དགོས་པ་ཡིན་ན། འཇལ་བྱེད་ཤེས་པ་དེ་ནི་དེ་ཡི་གཞལ་བྱའམ་ལས་སུ་བྱ་བ་སྔོ་སོགས་དོན་དེ་དང་ནི་ནམ་ཡང་འབྲེལ་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེ་འཇལ་གྱི་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་ཡུལ་དེ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་ཕན་ཆད་ཡུལ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་སྲིད་པ་གསུམ་ན་རྙེད་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །ཇི་ལྟར་བྱེད་པོ་སྟ་རེ་ལས་ཐ་དད་པར་འཕར་བ་དང་འབབ་པའི་བྱ་བ་ཐ་དད་དུ་མ་མཐོང་ངམ་སྙམ་ན། སྟ་རེ་དང་ཤིང་ཕྲད་ནས་ཆོད་པའི་བྱ་བ་ནི་སྟ་རེ་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་མེད་དེ། ཡོད་ན་སྟ་རེས་ཤིང་མི་གཅོད་པར་ཐ་དད་པའི་བྱ་བ་དེས་གཅོད་པར་འགྱུར་ནའང་དེ་འདྲ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པས་ཁེགས་ཤིང་། ནམ་མཁར་འཕར་བའི་སྟ་རེ་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཤིང་དང་མ་ཕྲད་པས་མི་གཅོད་ལ་འཕར་བ་དང་འབབ་པར་སྣང་བ་ནི་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་སྟ་རེའི་སྐད་ཅིག་མངོན་སུམ་དམིགས་པར་ཟད་ཀྱི་སྟ་རེ་ལས་ཐ་དད་པའི་བྱ་བ་དམིགས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ་
Chinese
那就不可能知道。如果认为事物是赤裸裸地被执取的，即使允许那样执取，那么所谓的执取事物又是如何执取的呢？如果说是从显现而执取的，那么显现是事物本身，在意识中不存在，还是在意识中也产生了显现的差别呢？如果是前者，那么所有接近的事物和劫的事情都会同时显现，或者一个也不会显现，因为认为有境的意识并没有产生因接近事物而显现的差别。如果是后者，那么在意识的层面上，因接近事物而产生了前所未有的显现差别，这就被称为“义同”。凭借义显现，对于所显现的事物，这个意识必须成为量。如果不是这样，那么意识就绝对不可能成为任何事物的量。如果成为量，那么一个意识也会成为一切事物的量，因为不承认事物所产生的差别。因此，如果仔细分析“义同”，那么除了所取相之外别无选择，但这里没有进行如此细致的分析，只是将产生与事物相符的意识称为“义同”，这一点内外双方都应该共同承认。第三，对于将“义同”作为成立的理由所提出的辩论反驳是：衡量事物时，“义同”本身并非 最主要的，因为与事物相似的意识本身也会因根识清晰与否等原因而变得不同，因此是受他者支配的。因此，根识本身是衡量事物的主要因素，那么为什么它不是证悟事物的成立理由呢？因为根识清晰与否、所依清净与否、事物远近、作意、串习程度等多种因素，从这些因素产生的意识的自性是清晰与否等差别，即使产生了差别，仅仅是产生差别的原因，如根识等，与事物和所量、能量之间没有关系。因为清晰或不清晰的意识与应做之事，即显现的事物相关联，而这种关联并非清晰或不清晰显现的事物自性之外的其他东西，因此，这个意识成立为那个事物的证悟者。眼睛清晰时，青色和黄色都会清晰显现，不清晰时，两者都不
English
Then it would be impossible to know. If one thinks that things are grasped nakedly, even if it is allowed to grasp in that way, then how is the so-called grasping of things grasped? If it is said that it is grasped from appearance, then is the appearance the thing itself and does not exist in consciousness, or is there also a difference of appearance produced in consciousness? If it is the former, then all things that are close and the things of kalpas will appear simultaneously, or none will appear, because it is thought that the consciousness with an object does not produce the difference of appearing due to being close to the thing. If it is the latter, then on the level of consciousness, a difference of appearance that has never existed before is produced due to being close to the thing, and this is called "meaning-likeness." By virtue of the appearance of meaning, for the thing that appears, this consciousness must become a valid cognition. If it is not so, then consciousness can never become a valid cognition for any thing. If it becomes a valid cognition, then one consciousness will also become a valid cognition for all things, because it does not admit the difference produced by things. Therefore, if "meaning-likeness" is carefully analyzed, then there is no choice but the apprehended aspect, but here such a detailed analysis is not made, but simply calling the arising of a consciousness that corresponds to the thing as "meaning-likeness," and this much should be commonly admitted by both internal and external parties. Third, the debate rebuttal to the establishment of "meaning-likeness" as the reason for establishment is: In measuring things, "meaning-likeness" itself is not the most important, because the consciousness itself that is similar to the thing will also become different due to whether the sense faculty is clear or not, etc., and therefore is dependent on others. Therefore, the sense faculty itself is the main factor in measuring things, so why is it not the reason for realizing things? Because of various factors such as whether the sense faculty is clear or not, whether the basis is pure or not, the distance of things, attention, the degree of habituation, etc., the nature of the consciousness arising from these factors is the difference of clarity or not, etc., even if the difference is produced, the cause of producing the difference, such as the sense faculty, etc., is not related to the thing and the measured object, the measurer. Because the clear or unclear consciousness is related to the thing to be done, that is, the appearing thing, and this relationship is not something other than the nature of the thing appearing clearly or unclearly, therefore, this consciousness is established as the realizer of that thing. When the eyes are clear, both blue and yellow appear clearly, and when they are unclear, both do not
Chinese
虽然（境）清晰显现，但对于自己的境，自己的心如何变化，为了了知那个，虽然有根（识）的作用差别，但根识自己也无法断境，因为就像铁匠无论巧不巧，他所造的刀能砍树一样。因此，衡量境的主要是有知，而不是它的因——根等。第二种观点是，量和果本质相同，只是通过反体来区分。意思是，在量上成立的相同事物，从它作为能作者的角度来看，那个相同的事物，就其具有衡量所量、了知的作用而言，就被安立为量果。而它具有衡量所量、了知的作用的证明，仅仅是所量的自性在心中显现而已。 如果有人问：这个蓝色认知是如何了知蓝色境的？答：就像它如何砍断一样，就获得所量蓝色本身而言，这个有境就成立具有了知境的作用。就像认为这把斧头具有砍树的作用一样，除了显现树被砍断之外，再寻找其他的证明也是找不到的。因此，世间的名言作用，对于这个相同的事物也是存在的，这是无法否认的。如果仅仅是境显现，并没有成立有境具有了知它的作用，而必须有其他事物来证明那个作用，那么，能衡量的知识，就与其所衡量或所作的事物，如蓝色等境，永远无法建立关系，因为那个衡量的知识本身，并没有了知那个境的作用，就像根等一样。在知识本身没有做为了知境的作用之前，在三有之中也无法找到了知境的其他证明。如果有人认为：难道没有看到作者斧头之外，还有上升和下降这些不同的作用吗？答：斧头和树木相接触后，砍断的作用，除了斧头本身之外，没有其他的。如果有其他的作用，那么就不是斧头砍树，而是由那个不同的作用来砍断，但这种情况并没有显现，所以被否定了。在虚空中上升的斧头刹那，因为它没有和树木接触，所以不能砍断，而显现的上升和下降，仅仅是现量见到了不同境的斧头刹那而已，并不是见到了和斧头不同的作用。
English
Although the (objects) appear clearly, in order to understand how one's own mind changes in relation to one's own objects, although there are differences in the function of the sense faculties, the sense faculties themselves can never sever the objects, because just as a blacksmith, whether skilled or not, the knife he makes can cut a tree. Therefore, the main thing that measures the object is knowledge, not its cause, such as the senses. The second view is that valid cognition and its result are the same in essence, but are distinguished only by their opposite aspects. That is, the same thing that is established as valid cognition, from the point of view of its being the agent, that same thing, in terms of its function of measuring the object to be measured and knowing, is established as the result of valid cognition. And the proof that it has the function of measuring the object to be measured and knowing is just that the nature of the object to be measured appears manifestly in the mind. If someone asks: How does this blue cognition know the blue object? The answer is: Just as it cuts, in terms of obtaining the blue object to be measured itself, this object-possessor is established as having the function of knowing the object. Just as one thinks that this axe has the function of cutting a tree, one cannot find any other proof than the appearance of the tree being cut. Therefore, the worldly conventional actions are also present in this same thing, and this cannot be denied. If the mere appearance of the object does not establish that the object-possessor has the function of knowing it, and there must be something else to prove that function, then the measuring knowledge can never establish a relationship with its object to be measured or acted upon, such as blue objects, because that measuring knowledge itself does not have the function of knowing that object, just like the senses, etc. Before knowledge itself performs the function of knowing the object, it is impossible to find any other proof of knowing the object in the three realms. If someone thinks: Haven't you seen that apart from the agent axe, there are also different actions of rising and falling? The answer is: The action of cutting after the axe and the tree come into contact is none other than the axe itself. If there were another action, then it would not be the axe that cuts the tree, but that different action that cuts, but such a situation does not appear, so it is negated. The moment of the axe rising in the sky, because it does not come into contact with the tree, it cannot cut, and the appearance of rising and falling is merely the direct perception of the moment of the axe in a different object, and it is not the perception of an action different from the axe.