Tibetan
འབྲས་སོ། །ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་རྒྱུར་གྱུར་བ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་དགོས་སོ། །གལ་ཏེ་བློ་དང་ཡུལ་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གྱུར་པ་དེ་མེད་ན་ཡུལ་མྱོང་བ་མི་ འཐད་པས་གཟུང་བ་ཡུལ་གྱིས་ཕན་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པ་སྐྱེད་པ་དེ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གྱུར་བའི་གཟུང་འཛིན་དེ་ནི་གཞན་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ལའང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཡུལ་གྱི་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུ་ལ་གཟུང་ཡུལ་གྱི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བས་རྟག་པ་ཡིན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཆེན་པོའམ་བློ་དང་བདེ་བ་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་མི་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ལའང་བསྐལ་པའི་བར་དུ་མཚུངས་སོ། །གསུམ་པ་བདེ་སོགས་སེམས་མེད་ཡིན་པ་མི་འཐད་པ་ལ། བདེ་སོགས་ཤེས་པ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ངེས་སྤང་། །དང་པོ། གོམས་པ་ལས་འབྱུང་བ་དེ་ཕྱིར་བདེ་སོགས་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་ཏེ་ནང་བློ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པ་དང་། ནང་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་གིས་དངོས་སུ་མྱང་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཡུལ་གང་གི་རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཡིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་མྱོང་བས་སེར་པོ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བློས་མ་མྱོང་ན་ཕར་ཞོག་མྱོང་བ་ཡིན་ན་དེ་དང་དེའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ཉིད་མྱོང་གི་རང་བཞིན་བོར་ནས་མྱོང་ཚུལ་གཞན་མེད་དེ། ཚ་བ་བོར་ནས་མེ་མྱོང་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ན་མྱོང་བ་ཉིད་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་མིན་ན་མ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གསལ་ཞིང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱོང་བ་དེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེ་དང་ཤེས་པ་ལ་འབྲེལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། རུང་བ་ན་གནས་པའི་ཡུལ་དེ་རྗེན་ཅེར་དུ་མྱོང་ངོ་སྙམ་ན། ཡུལ་ རུང་བ་ན་གནས་པ་དང་ཡུལ་ཅན་དེ་འབྲེལ་ལ་བསྐལ་པའི་ཡུལ་དང་མི་འབྲེལ་བ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ནི་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ནི་མེད་པར་འདོད་པས་ན་ཡུལ་ཉེ་བས་ཕན་འདོགས་པ་དང་བསྐལ་བས་ཕན་མི་འདོགས་པ་མེད་པས་ཡུལ་ད་ལྟ་བ་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ། །བསྐལ་བ་རྣམས་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་ན་རུང་བ་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་མི་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། བློ་ལ་བློ་ཡི
Chinese
结果是。对于知识来说，作为境的因的是能取所取的因果关系。如果心和境之间没有通过能取所取的方式形成的因果关系，那么体验境就不合理，因为境通过帮助能取来产生所取。如果有人说存在这种情况，那么这种因果关系的能取所取也会存在于其他有智慧的人身上，因为他们也被认为是境的享用者。这样一来，有智慧的人身上，所取境的果的差别会依次产生，那么常恒的性质就会消失。因此，对于有智慧的人来说，伟大或者心和快乐之间是否会相互形成因果关系，在劫末之前都是一样的。第三，快乐等不是无心之物是不合理的。要成立快乐等是知识。要舍弃那里的不定因。第一，从串习中产生，因此快乐等不是外在的，而是内在的心本身的法，并且内在的识自己实际上是所要体验的，因此是心。对此有周遍关系，即任何境的自性如果不是被体验的，那么它就不是被体验的，例如体验蓝色不会体验黄色一样。因此，如果心没有体验，那就更不用说了，如果体验了，那么体验的就是它和它的自性是什么样的，而不会失去体验的自性，也不会有其他的体验方式，就像失去了热度就无法体验火一样。因此，在体验蓝色时，体验本身就是知识的体性，如果不是，就会变成没有体验。因此，如果以清晰和明智的方式体验到的不是知识的自性，而是境的自性，那么它和知识有什么关系呢？如果认为可以赤裸裸地体验到处于适当位置的境，那么境 处于适当位置和有境者之间有关联，但与劫末的境没有关联，这是什么原因呢？因为有境的知识仅仅是明智，并且认为它没有体验境的自性的方式，所以境的接近不会有帮助，而劫末不会有帮助，因此所有的境都会像现在一样同时显现。如果劫末不会显现，那么处于适当位置的境也会同样不显现，因为心对心的
English
The result is. For knowledge, what becomes the cause of an object is the cause and effect of the apprehended and the apprehender. If there is no cause and effect relationship between the mind and the object through the means of the apprehended and the apprehender, then experiencing the object is unreasonable, because the object helps the apprehender to generate the apprehended. If someone says that such a thing exists, then such a cause and effect relationship of the apprehended and the apprehender will also exist in other intelligent beings, because they are also considered to be enjoyers of the object. In this way, in the case of an intelligent being, the difference in the fruit of the apprehended object will arise sequentially, and then the nature of permanence will disappear. Therefore, for an intelligent being, whether greatness or mind and happiness will form a cause and effect relationship with each other is the same until the end of the kalpa. Third, it is unreasonable for happiness and so on to be non-mental. To establish that happiness and so on are knowledge. To abandon the uncertain reason there. First, it arises from habituation, therefore happiness and so on are not external, but are the dharma of the inner mind itself, and the inner consciousness itself is actually what is to be experienced, therefore it is mind. There is a pervasion of this, that is, whatever object's nature is not experienced, then it is not experienced by it, just as experiencing blue does not experience yellow. Therefore, if the mind does not experience, let alone, if it experiences, then it experiences what it and its nature are like, and it does not lose the nature of experience, and there is no other way of experiencing, just as it is impossible to experience fire without losing heat. Therefore, when experiencing blue, the experience itself is the nature of knowledge, and if it is not, it will become unexperienced. Therefore, if what is experienced in a clear and intelligent way is not the nature of knowledge, but the nature of the object, then what relationship does it have with knowledge? If it is thought that the object in a suitable place can be experienced nakedly, then the object being in a suitable place and the object-possessor are related, but what is the reason why it is not related to the object at the end of the kalpa? Because the knowledge of the object-possessor is only intelligence, and it is thought that it does not have the way of experiencing the nature of the object, so the proximity of the object will not help, and the end of the kalpa will not help, therefore all objects will appear simultaneously as they are now. If the end of the kalpa does not appear, then the objects in a suitable place will also not appear in the same way, because the mind is to the mind.