Tibetan
དང་བདེ་བ་གཉིས་ཀ་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ། ཡུལ་སྔོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་བདེ་བ་སོགས་དང་གཅིག་པའི་ཕྱིར་བས་ཆུ་ལས་མ་འདས་པ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་སྔོ་སོགས་བཟུང་བ་ན་དེ་བཟུང་བ་ཙམ་གྱིས་དེའི་བདེ་སོགས་ཀྱང་འཛིན་པས་ཁྱབ་པས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་དང་བདེ་བ་ཅིག་ཅར་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་གང་ལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཅན་དུ་མ་འཁྲུལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ནི་གཟུང་བ་དེ་ཅི་ལྟར་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ཏེ་ཀ་བུམ་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་སོགས་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ཏུ་སྣང་བ་དང་ཚོར་བ་སིམ་གདུང་བར་མར་སྣང་བ་ཡང་ཐ་དད་དུ་བློ་མ་འཁྲུལ་བས་དམིགས་སུ་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་གཅིག་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་དུ་དམིགས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་དང་བེམ་པོ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་གཟུང་རྣམ་འཛིན་རྣམ་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་བསླད་པའི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དོན་དམ་པར་མི་འདོད་ལ། ཁྱོད་ནི་དོན་བདེ་གཉིས་ཀ་དོན་དམ་པར་འདོད་པས་མི་མཚུངས་སོ། །ངེད་ཀྱིས་ཀྱང་དོན་དམ་པར་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཁོ་ནར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། བདེ་སྡུག་འགལ་བ་དག་གཅིག་ཏུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བས་མཐར་མ་བསླད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་གང་ཡང་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ཡིན་པ་མི་འཐད་པ་ལ། ཐལ་བ་འགོད་དང་དེ་ ལན་དགག །དང་པོ། བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ཕྱི་དོན་དེར་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མིན་ཡང་ནང་གི་བློ་གོམས་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་ལས་དོན་གཅིག་ལས་སྐྱེས་བུའི་བློ་ལ་དགའ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཅན་དུ་ནི་མི་འགྱུར་བར་ཐམས་ཅད་ལ་ཡུལ་གཅིག་པུ་དེས་བདེ་སོགས་ཤས་ཆེ་ཆུང་མེད་པར་སྐྱེད་དགོས་ཀྱང་ནང་གི་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་སྣ་ཚོགས་སུ་མཐོང་བས་ན་བདེ་བ་དོན་ལ་ཡོད་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་ནང་གི་བློ་ཞེས་པ་མེ་ལོང་ངོས་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་དེ་ཡང་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་གོམས་པས་ནང་བློ་ཡི་བདེ་བ་དེ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བས་ན་ཕྱི་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་བློ་ལ་བདེ་སོགས་མྱོང་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་ཡོད་པ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ནང་གི་གོམས་པས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་བདེ་སོགས
Chinese
并且认为不应该同时执持快乐和痛苦。既然如此，体验蓝色就是体验蓝色本身，而不是体验蓝色之外的快乐等等。因为这两者形态不同，例如体验快乐和痛苦一样。第二，外境蓝色等的自性与快乐等相同，就像没有超出水一样，因此执持蓝色等时，仅仅执持它就遍及执持它的快乐等，因此根识会同时执持外境和快乐。如果这样认为，那是不对的，对于任何显现为不同的事物，没有被迷惑的心所执持的事物，怎么会是不不同的呢？就像柱子和瓶子一样。显现为形状和颜色的色等，以及显现为舒适和痛苦的感受，也是因为没有被迷惑的智慧所区分，所以它们是不同的，这两者不是一体的。即使区分开来，如果变成一体，那么智慧的士夫和物质也会变成一体。那么，显现为所取相和能取相的两者，难道不是被认为是一体的吗？因为那是虚假的显现，所以不认为与识不同的外境的相是究竟的。而你认为外境和快乐两者都是究竟的，所以不相同。我们也认为究竟上只有三种功德。如果这样认为，快乐和痛苦这些相违的事物怎么会变成一体呢？不会变成一体，所以最终也找不到未被虚假的单一自性。第二，快乐等是外在的是不合理的，提出反驳以及 回答反驳。第一，如果快乐等仅仅存在于外境中，那么外境本身没有差别，但是由于内在心习气的差别，从同一个事物中，士夫的心中不会产生快乐和完全的痛苦的差别，一切都应该由同一个外境产生没有大小的快乐等，但是由于内在习气的差别，会看到各种各样的事物，因此快乐存在于外境中是不合理的。第二，如果说内在的心就像镜子的两面一样，它也是快乐等的自性，因此由于习气，内在心的快乐会变得不同，所以即使外境没有差别，心中体验快乐等的方式有差别也不矛盾。由于内在的习气而增长的快乐等。
English
And it is not reasonable to hold both happiness and suffering at the same time. Since experiencing blue is experiencing blue itself, not experiencing happiness and so on other than blue. Because these two have different forms, like experiencing happiness and suffering. Second, the nature of external blue and so on is the same as happiness and so on, just like not exceeding water, so when holding blue and so on, just holding it pervades holding its happiness and so on, so the root consciousness will hold the object and happiness simultaneously. If you think so, it is not right, for anything that appears as different, how can what is held by the mind that is not confused be not different? Just like a pillar and a vase. Forms and so on that appear as shapes and colors, and feelings that appear as comfort and pain, are also different because they are not distinguished by wisdom that is not confused, so they are different, and these two are not one. Even if they are distinguished, if they become one, then the wise man and matter will also become one. So, aren't the two that appear as the object and the subject considered to be one? Because that is a false appearance, so the appearance of the external object that is different from consciousness is not considered ultimate. And you think that both the external object and happiness are ultimate, so they are not the same. We also think that there are only three qualities ultimately. If you think so, how can happiness and suffering, these contradictory things, become one? They will not become one, so in the end, a single nature that has not been falsified cannot be found. Second, it is unreasonable for happiness and so on to be external, raising objections and Answering the refutation. First, if happiness and so on only exist in the external object, then the external object itself has no difference, but due to the difference of the inner mind's habits, from the same thing, the difference between happiness and complete suffering will not arise in the mind of the person, everything should be produced by the same external object without large or small happiness and so on, but due to the difference of inner habits, various things will be seen, so it is unreasonable for happiness to exist in the external object. Second, if the inner mind is like the two sides of a mirror, it is also the nature of happiness and so on, so due to habits, the happiness of the inner mind will become different, so even if the external object has no difference, it is not contradictory that there is a difference in the way happiness and so on are experienced in the mind. Happiness and so on that increase due to inner habits.
Tibetan
་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་ཕྱི་དོན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དེ་ཅི་ལྟར་རྟོགས་ཏེ། བདེ་སོགས་ནམ་མྱོང་བ་ན་བློས་མྱོང་བར་སྣང་གི་བློ་ལ་མི་ལྟོས་པར་མྱོང་བ་མི་སྲིད་ལ་བདེ་སོགས་དེ་ནི་ནང་ནའང་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མྱོང་བ་ན་དེ་ནང་གི་ཡིན་པར་དམིགས་ཀྱི་འདི་ནི་ནང་གི་མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱིའི་བདེ་བའོ་ཞེས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རེག་བྱ་འཇམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱིས་བྱས་པ་དེ་ཕྱིའི་བདེ་བའོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་ནང་དུ་བློ་ལ་མྱོང་གི་བློ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་མྱོང་མི་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདེ་བ་ནམ་ཡང་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་མྱོང་ཡང་ནང་གི་བདེ་བ་དང་འདྲེས་པས་སོ་སོར་དབྱེ་མི་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་ནང་གི་བདེ་སོགས་རིགས་ནི་ཐ་དད་པ་དག་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་རུང་བ་ཡིན་ཏེ་ རིགས་གཅིག་པའི་ཕྱིར། གཟུང་འཛིན་དུ་འཐད་དེ། ནང་དུ་བློ་ལ་བདེ་བ་ཡོད་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་རེག་བྱ་འཇམ་པ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ན་དེ་བདེ་བའི་ངོ་བོར་མི་འཛིན་ཏེ་ནག་པོ་ལ་དཀར་པོར་འཛིན་དུ་མེད་པ་བཞིན་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་ན་བདེ་བ་ཡོད་ཀྱི་ནང་དུ་མེད་ན་རང་གིས་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ནི་ཡུལ་ཀུན་གྱི་འཛིན་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་སེམས་མེད་བེམ་པོའི་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་རྣམ་འགྱུར་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རིགས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་འཛིན་པ་པོར་མི་འགྱུར་བ་དེས་ན་རྣམ་འགྱུར་ཀུན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའམ་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །བཤད་མ་ཐག་པའི་རིགས་པ་འདིས་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་བདེ་བ་དག་རིགས་མི་མཐུན་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པའང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲའི་གཏན་ཚིགས་དེ་རང་གིས་འདོད་པ་སྐྱེས་བུས་མ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཁྱོད་ལྟར་ན་གཟུང་བ་ཕྱིའི་བདེ་སོགས་དང་འཛིན་པ་ནང་བློ་ཡི་བདེ་སོགས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀ་ཤེས་པ་མེད་པར་འདྲ་བས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཡི་མཚན་ཉིད་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་དབང་གིས་གཟུགས་འཛིན་པ་དང་ས་མྱུག་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་བས་མ་ངེས་སོ་སྙམ་ན། མིག་དབང་ནི་འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་མི་འདོད་པས་མ་ངེས་པ་མིན་ལ། ས་བོན་དང་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་འབྲས་ནི་གཟུང་འཛིན་མ་ཡིན་ཏེ་བེམ་པོར་གྱུར་པའི་རྒྱུ་
Chinese
如果意愿是那样，那么外境的色等是乐等的自性，这是如何理解的呢？当体验乐等时，似乎是由心来体验的，不依赖于心而体验是不可能的，而且乐等也被认为是存在于内部的，所以当体验时，会认为那是内部的，不会知道这不是内部的，而是外部的快乐。如果认为触觉柔软等由外境所产生的是外部的快乐，那么这也是在内部由心来体验的，无法在心之外体验，所以永远不会知道外部的快乐。如果体验到从外部境产生的快乐，但它与内部的快乐混合在一起，所以无法区分，因为内外之乐等种类是不同的，可以被执取和能执取，因为种类相同。可以成为所执和能执，因为即使内心有快乐，如果外部的柔软触觉不是快乐的自性，就不会把它执取为快乐的体性，就像不会把黑色执取为白色一样。同样，如果在外部有快乐，而内部没有，自己也不会体验到。如果是这样，那么有知觉的补特伽罗就不会成为一切境的执取者，因为与无心之物、自性、变化等一切种类都非常不同。由于补特伽罗不会成为执取者，因此成为一切变化的享受者或食用者也会丧失。刚刚所说的道理也否定了内外之乐种类不同就不会成为因果的说法，因为那样的理由表明了自己所承认的补特伽罗是不确定的。另外，按照你的说法，所执取的外境之乐等和能执取的内心之乐等不是因果，因为两者都像没有知觉一样，所以没有任何所执取和能执取的特征。如果认为眼根执取色和种子发芽成为因果是不确定的，那么眼根是执取之识的因，而不是认为根本身是执取者，所以不是不确定。种子和芽的因果不是所执和能执，因为是物质性的因。
English
If the intention is such, then how is it understood that external objects such as form are the nature of pleasure, etc.? When experiencing pleasure, etc., it seems to be experienced by the mind, and it is impossible to experience it without relying on the mind. Moreover, pleasure, etc., are also considered to exist internally, so when experiencing them, one would think that it is internal, and one would not know that this is not internal but external pleasure. If one thinks that the soft touch, etc., produced by external objects is external pleasure, then this is also experienced internally by the mind, and one cannot experience it outside the mind, so one will never know external pleasure. If one experiences the pleasure arising from external objects, but it is mixed with internal pleasure, so it cannot be distinguished, because the types of internal and external pleasure, etc., are different, and they can be grasped and can grasp, because they are of the same type. It can be the grasped and the grasper, because even if there is pleasure in the mind, if the external soft touch is not the nature of pleasure, it will not be grasped as the nature of pleasure, just as black is not grasped as white. Similarly, if there is pleasure externally but not internally, one will not experience it oneself. If that is the case, then the conscious person will not become the grasper of all objects, because they are very different in kind from all inanimate objects, nature, changes, etc. Since the person will not become the grasper, the very fact of being the enjoyer or consumer of all changes will also be lost. The reasoning just stated also refutes the statement that if the types of internal and external pleasure are different, they will not become cause and effect, because such a reason shows that the person acknowledged by oneself is uncertain. Furthermore, according to your view, the grasped external pleasure, etc., and the grasping internal pleasure, etc., are not cause and effect, because both are similar in being without consciousness, so there is no characteristic of either the grasped or the grasper. If one thinks that the eye sense grasping form and the seed sprouting into cause and effect are uncertain, then the eye sense is the cause of the grasping consciousness, but it is not considered that the sense itself is the grasper, so it is not uncertain. The cause and effect of seed and sprout are not the grasped and the grasper, because they are material causes.