Tibetan
པ་མེད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་གཅིག་གི་བར་གཅིག་གིས་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོད་ཀྱང་འཇུག་པ་མགྱོགས་པའི་ཕྱིར་བར་མ་ཆད་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། མགྱོགས་པ་དེ་གཉིས་ཀ་ལའང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དོན་སྣང་བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་ན་དེའི་དབང་གིས་ཅིག་ཤོས་བདེ་བ་ལྟ་བུའི་མྱོང་བ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཅིས་མ་ཡིན་ཏེ། གང་བར་མེད་པར་སྣང་བ་དེ་དག་གིས་ཅིག་ཤོས་ལ་སྐད་ཅིག་གི་ཆའམ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་གྱི་སྣང་བའི་གོ་ཡང་མི་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་བཞིན་གཉིས་ཀའི་སྣང་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་ན་ནི་ཅིག་ཅར་དུ་སྣང་བར་གདོན་མི་ཟ་སྟེ་སྔོ་སེར་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །བར་ཆོད་པས་ཆོད་པར་སྣང་བ་བསྐྱེད་མི་ནུས་པ་མགྱོགས་པའི་དབང་གིས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ནའང་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་དེའི་དབང་གིས་ཅིག་ཤོས་སྒྲིབ་པར་མི་བྱེད་པ་མི་རིགས་ཏེ། མགལ་མེ་བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་བའི་ཁྱུད་འཁོར་དེར་མགལ་མེ་ལས་གཞན་མི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་དོན་བདེ་གཉིས་ཀ་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་འཛིན་པའི་ལུགས་དགག་པ་ནི། དོན་དང་ནང་གི་བདེ་བ་དབང་པོས་ཅིག་ཅར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དུས་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་དང་ གཉིས་ཀ་བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དབང་ཤེས་གཅིག་གིས་རང་ཡུལ་དང་གཞན་ཡུལ་གཉིས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་སེམས་ནི་རང་གི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རེས་འགའ་རྣ་བས་ཀྱང་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་སོགས་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ནང་བདག་གི་ཡོན་ཏན་ནི་ཡིད་ཤེས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཡིན་ན་དེ་ཕྱི་དོན་ལ་དམིགས་པའི་མིག་སོགས་དབང་པོའི་ཤེས་པས་ཇི་ལྟར་དམིགས་ཏེ་དམིགས་པར་མི་སྲིད་པ་དང་། གཞན་ཡང་དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་ལ་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་བདེ་སོགས་མེད་ཀྱང་དོན་དེ་དག་ལས་བདེ་སོགས་ཀྱི་མྱོང་བ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བདེ་སོགས་དེ་ལ་དབང་ཤེས་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་བ་ནང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པ་ལས་ནམ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཡོད་པར་དམིགས་མི་སྲིད་པས་དེ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་དབང་ཤེས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དོན་ལ་བརྟག་པ་ལ། །ཡན་གར་དུ་ནི་འཛིན་པ་དགག །ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་དགག །དང་པོ། དོན་དང་བདེ་བ་འདི་དག་སོ་སོར་དམིགས་པ་ཡིན་ནམ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་དོན་དང་བདེ་བ་གཉིས་ཀྱིས་སོ་སོ་སོ་སོར་ཏེ་ཡན་གར་བ་ཡང་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་སྔོ་སེར་སོགས་རེ་རེས་ཀྱང་དབང་ཤེས་སྐྱེད་པ་བཞིན་དུ་དོན་ཡུལ་དུ་མེད་པར་བདེ་སོགས་ཡན་གར་བ་འབའ་ཞིག་ཀྱང་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར་རིགས་ནའང་། བདེ་སོགས་དེ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་མ་བཟུང་བར་བདེ་སོགས་དེ་ ཡན་གར་དུ་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་མྱོང་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཐལ་བ་དངོས་དང་དེ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ། དོན་མ་བཟུང་བར་བདེ་སོགས་མྱོང་བ་མི་སྲིད་པ་ནི་དོན་དང་བདེ་བ་སོགས་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་འཛིན་པས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེ་སོགས་ཀྱི་ནི་དབང་ཤེས་ལ་ཕན་པའི་ནུས་པ་ཅི་ཞིག་བྱས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་བདེ་བ་དེས་བསྐྱེད་པའི་དབང་པོའི་བློ་ནི་ཁྱོད་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དབང་པོ་ནི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ནི་ནང་བདག་གི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པས་དེ་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པ་མི་སྲིད་ལ། ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་དབང་པོ་དེ་མི་འཛིན་ཏེ་གཟུགས་དང་རོ་ལྷན་ཅིག་ཡོད་ཀྱང་མིག་གིས་རོ་མི་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དོན་མེད་མྱོང་བ་མི་འཐད་དང་། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་བདེ་མི་མྱོང་། །དང་པོ། དབང་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་བདེ་བ་མྱོང་བར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། ཁྱོད་ལྟར་ན་ཕྱི་དོན་གཟུགས་སོགས་ལ་བདེ་སོགས་ཡོད་པར་མི་འདོད་པས་དེ་དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་དུ་མེད་པར་ཡང་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མྱོང་ན་ནི་དབང་ཤེས་དེ་ཟླ་གཉིས་དང་སྐྲ་ཤད་སྣང་བའི་བློ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་བློ་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ནས། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་དང་བུད་མེད་སོགས་ཀྱི་མཛེས་མི་མཛེས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནམ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དག་གིས་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་མཐོང་བར་སྣ་ཚོགས་སུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །འགྲེལ་པ་རྣམས་སུ་དོན་གཟུགས་སོགས་མེད་པར་བདེ་སོགས་ཡན་གར་དུ་འཛིན་ན་གཟུགས་སོགས་བདེ་བའི་རྟེན་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་དབང་མངོན་གྱིས་གཅོད་མི་ནུས་པའི་དོན་དུའང་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་གཟུང་དོན་ དུ་བདེ་སོགས་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ནང་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བདེ་བ་སོགས་རྒྱུའམ་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་ཞིག་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་དབང་ཤེས་འདི་ཡི་གཟུང་དོན་དུ་ཡོད་དེ་བདག་ནི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་དེར་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་དབང་ཤེས་རྣམས་ནང་བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པས་ན་རྟག་ཏུ་ཉེ་བའི་དོན་དེ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པར་འ
Chinese
如果不是没有间隔地显现，因为互相之间存在间隔的缘故。如果虽然有间隔，但因为进入迅速，所以看起来像没有间隔一样，那么，因为迅速对于两者来说都是相同的，如果事情显现为没有间隔，那么为什么不会因为这个原因而没有像另一种快乐一样的体验呢？因为那些看起来没有间隔的事物，对于另一种事物，连一刹那或极微小的显现的机会也不给予。如果这样，两者的显现持续不断，那么无疑会同时显现，就像同时看到蓝色和黄色一样。即使承认因为间隔而无法产生间隔显现，是由于迅速而产生的错觉，但也不应该因为错觉的显现而遮蔽另一种事物，就像在看起来没有间隔的旋转火把的圆圈中，除了火把之外什么也看不到一样。第二，驳斥认为事物和快乐都由一个意识来执持的观点：如果事物和内在的快乐是由感官同时缘取的，所以没有时间上的先后，并且两者都显现为没有间隔，那么，感官识不会同时了解自己的对境和他者的对境，因为感官的心识完全确定于自己的对境，如果不是这样，有时耳朵也会执取色等，这样会陷入荒谬的推论。而且，如果内在自我的功德仅仅是意识的对境，那么专注于外境的眼等感官识如何缘取它呢？这是不可能的。此外，即使感官识的所取对境只有事物，没有其他的快乐等，但因为从这些事物中会产生快乐等的体验，所以没有成立快乐等具有产生感官识的能力，因为快乐是内心之法，永远不可能缘取外在的事物，所以不可能将它作为所取对境而产生感官识。第二，观察事物。驳斥分别执持。驳斥同时执持。第一，这些事物和快乐是分别缘取还是同时缘取？如果是第一种情况，事物和快乐两者各自独立，也就是说，分别也能产生各自的执持识吗？
English
If it does not appear without interruption, it is because there is a gap between each other. If, although there is a gap, it seems as if there is no gap because of the rapid entry, then, because the speed is the same for both, if things appear to be uninterrupted, then why would there not be an experience like another kind of happiness because of this? Because those things that appear without interruption do not give another thing even a moment or a tiny opportunity to appear. If this is the case, if the appearance of both continues uninterrupted, then there is no doubt that they will appear simultaneously, just like seeing blue and yellow at the same time. Even if it is admitted that the appearance of separation cannot be produced due to the interval, it is a delusion caused by speed, but it should not be that the appearance of delusion obscures another thing, just like in a circle of rotating torches that appears without interruption, nothing other than the torch can be seen. Second, refuting the view that things and happiness are both held by one consciousness: If things and inner happiness are taken by the senses at the same time, so there is no time sequence, and both appear without interruption, then, the sensory consciousness will not know its own object and the object of others at the same time, because the mind of the senses is completely determined by its own object, if it is not, sometimes the ear will also grasp form, etc., which will lead to absurd inferences. Moreover, if the merits of the inner self are only the object of consciousness, then how do the sensory consciousnesses such as the eye, which focus on external objects, take it? This is impossible. In addition, even if the object taken by the sensory consciousness is only things, and there is no other happiness, etc., but because the experience of happiness, etc. arises from these things, it has not been established that happiness, etc. has the ability to generate sensory consciousness, because happiness is a law of the inner mind, and it is never possible to take external things, so it is impossible to generate sensory consciousness by taking it as the object to be taken. Second, observe things. Refuting separate holding. Refuting simultaneous holding. First, are these things and happiness taken separately or simultaneously? If it is the first case, can both things and happiness be independent of each other, that is, can they generate their own holding consciousness separately?
Chinese
如果认为如同青色黄色等各自也能产生根识一样，没有作为境的外境，快乐等独立自主的仅仅由意识来执持也是可以的。但是，快乐等产生的原因的自性所变成的外境色等，如果没有被根识执持，那么快乐等 独立自主地被意识感受是不可能的。第二，是推论的真实和它的成立。第一，不执持外境而感受快乐等是不可能的，因为外境和快乐等是一起执持的。如果这样认为，那么快乐等对于根识有什么利益呢？因为快乐所产生的根的智慧是你所不希望的，因为根是境的对境，而快乐是内我的功德，所以它们不可能在一起存在。即使允许存在，根也不会执持它，如同色和味在一起，眼睛也不会执持味道一样。第二，没有外境的感受是不合理的， 因此不会感受外境的快乐。第一，如果认为根识也能感受快乐，那么按照你的观点，外境色等不存在快乐等，因此它不是根识的所取境，如果快乐等被眼等识所感受，那么根识就如同二月和头发的幻觉一样，仅仅成为错乱的智慧。色声等和女人等的美丑等的差别，眼睛等识永远不会执持，因为不会如实地见到外境，而是会执持成各种各样的。在解释中也说，如果没有外境色等，而独立自主地执持快乐等，那么根识就无法判断色等是否是快乐的所依。如果眼等的所取境 中没有快乐等，那不是因为内我的功德快乐等成为原因或支分，能够产生智慧的自性，就是这个根识的所取境，因为我（藏文：བདག，梵文天城体：आत्म，梵文罗马拟音：ātma，汉语字面意思：我）是周遍的，所以它的功德也缘于此。如果这样，那么根识就变成了以内我的功德为对境，因此总是执持接近的意义。
English
If one thinks that just as blue, yellow, etc., each can generate sense consciousness, without an external object as the object, it is also possible for happiness, etc., to be independently and autonomously apprehended by mind consciousness alone. However, if the external objects such as form, etc., which have become the nature of the cause that generates happiness, etc., are not apprehended by sense consciousness, then it is impossible for happiness, etc., to be experienced independently and autonomously by mind consciousness. Second, there is the reality of the inference and its establishment. First, it is impossible to experience happiness, etc., without apprehending the external object, because the external object and happiness, etc., are apprehended together. If one thinks this way, then what benefit does happiness, etc., have for sense consciousness? Because the wisdom of the senses produced by happiness is not what you want, because the senses are the objects of the external world, and happiness is the merit of the inner self, so they cannot exist together. Even if it is allowed to exist, the senses will not apprehend it, just as when form and taste are together, the eyes will not apprehend the taste. Second, the feeling without an external object is unreasonable, therefore, one will not feel the happiness of the external object. First, if one thinks that sense consciousness can also feel happiness, then according to your view, external objects such as form, etc., do not have happiness, etc., so it is not the object of sense consciousness, and if happiness, etc., are felt by the consciousness of the eye, etc., then sense consciousness will be like the illusion of two moons and hair, and will only become a confused wisdom. The differences between form, sound, etc., and the beauty and ugliness of women, etc., will never be apprehended by the consciousness of the eyes, etc., because the external object will not be seen as it is, but will be apprehended in various ways. In the explanations, it is also said that if there is no external object such as form, etc., and happiness, etc., are independently and autonomously apprehended, then sense consciousness cannot judge whether form, etc., are the basis of happiness. If the object of the eye, etc. does not have happiness, etc., it is not because the merit of the inner self, happiness, etc., becomes the cause or part, and the nature that can generate wisdom is the object of this sense consciousness, because the self (Tibetan: བདག，Sanskrit Devanagari: आत्म，Sanskrit Romanization: ātma, Literal meaning: self) is pervasive, so its merits are also focused on this. If so, then sense consciousness becomes the object of the merit of the inner self, so it always apprehends the close meaning.