Tibetan
་གཉིས་དུས་ཐ་དད་པས་ན་འཛིན་པ་དེས་སྣང་ཡུལ་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཏེ། འཛིན་པ་པོ་དང་འཛིན་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ནི་དུས་མཉམ་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལག་པས་གཟུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་བརྟགས་པར་དུས་མཉམ་པ་ལ་གཟུང་བར་ཐ་སྙད་བཏགས་ཀྱང་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་དུས་མཉམ་པ་ལ་ཕན་འདོགས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མི་འཐད་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྐྱེད་ཚུལ་ཁོང་དུ་ཆུབ་པའི་རིགས་པ་ཤེས་པ་ཡིས་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུ་འཇོག་ནུས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་གཟུང་བར་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ། སྔོ་འཛིན་མིག་ཤེས་སྐྱེ་བ་ལ་དབང་པོ་སོགས་རྒྱུ་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་འབྲས་བུ་ཤེས་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་དེའི་ནང་ནས་གང་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་ སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡུལ་སྔོན་པོ་དེ་ཡི་ངོ་བོའམ་རྣམ་པ་དེ་རང་གི་སྔ་ལོགས་ཀྱི་གཟུང་དོན་སྔོན་པོ་དེ་ཡིས་བཞག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་དེ་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་གཟུགས་དེས་བཞག་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། འབྲས་བུ་དེས་རང་གི་རྒྱུའི་རྣམ་པ་བཟུང་བའི་ཆ་ནས་རྒྱུ་དེ་ཉིད་གཟུང་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། བུ་ཕ་ཡི་གཟུགས་དང་འདྲ་བ་ལ་བུས་ཕ་ཡི་གཟུགས་བཟུང་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་བུའི་ལག་པས་དུས་ཅིག་ཅར་ཕའི་གཟུགས་བཟུང་བ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་ད་ལྟ་གསལ་པོར་སྣང་བཞིན་པ་འདི་ནི་གཟུང་རྣམ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལ། །མྱོང་བ་རང་རིག་རྟོག་བྲལ་བསྒྲུབ། །དེ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དགག །དང་པོ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལ་མི་ལྟོས་པར་གསལ་བར་མངོན་སུམ་མྱོང་ལ་བདེ་སོགས་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་དེ་རང་མཚན་ནི་གཞན་མི་རྟེན་པ་སྟེ། རང་དུས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ལས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་ན་མི་གནས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་འདྲའི་རང་མཚན་ལ་བརྡ་བྱེད་པར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཁོ་ནས་རིག་པར་བྱ་བ་ཙམ་མོ། །དེ་ཕྱིར་བདེ་སོགས་དེ་དག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རང་རིག་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། བརྗོད་པ་སྒྲ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པས་རྟོག་མེད་དུ་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ལ། བདེ་སོགས་ནང་གི་བེམ་པོ་དང་། །ཕྱི་ཡི་བེམ་པོར་འདོད་པ་དགག །དང་པོ་ལ། འདོད་པ་བརྗོད་དང་དེའི་ལན་བསྟན། །དང་པོ། མིག་ཤེས་སོགས་གཞན་རིག་ཀྱང་རང་རིག་པར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ན་བདེ་བ་སོགས་ནི་སེམས་མེད་ཡིན་པས་གཞན་ཡང་
Chinese
二者时间不同，那么执持者如何执持所显现的境呢？执持者和所执持的境是同一时间，例如用手抓住瓶子一样。如果未经考察就说同一时间执持，虽然可以安立名言，但如果仔细分析，同一时间不存在互助的关系，所以通达因果生起方式的理智，能够安立知识的显现方式，只有作为因才能被知，因为它是无则不生的生起者。第二，产生执持蓝色的眼识时，虽然存在根等多种因，但果识是随顺这些因中的哪一个而产生的显现，那个就是境蓝色本身的体性或显现，是由之前的所取义蓝色所安立的，就像镜中的影像，虽然有其他因，但说是影像所安立的一样。果从执持自己因的显现的角度来说，就说是执持了那个因，就像儿子长得像父亲，世间上就说儿子执持了父亲的形象一样，但不是儿子的手同时执持了父亲的形象。因此，现在清晰显现的这个就是成立为所取相。第三，对于自证现量，要成立体验自证是离分别的，并且要遮破对此的邪分别。第一，安乐和痛苦、贪嗔等不依赖于根而清晰现量体验，安乐等的自性，也就是自相是不依赖于他者的，只是自身时间的显现，在名言时间中是不存在的状态。因此，对于这样的自相，不能进行表示，只能由知识自身来认知。因此，以无二的方式体验安乐等，自证就是现量，并且由于不是与言语声音相关的，所以成立为无分别。第二，要遮破安乐等是内在的物质和外在的物质的观点。第一，陈述观点并给出回答。第一，如果眼识等是其他识，而不是自识，那么安乐等就是无心，那么其他
English
Since the two are at different times, how does the grasping consciousness grasp the appearing object? The grasper and the object to be grasped are only at the same time, like grasping a vase with a hand. If, without investigation, it is said that grasping occurs at the same time, although it is possible to establish a nominal designation, if carefully analyzed, there is no mutual assistance relationship at the same time. Therefore, the intellect that understands the arising of cause and effect can establish the appearance of knowledge in such a way that only the cause can be known, because it is the producer of non-arising without it. Secondly, when the eye consciousness grasping blue arises, although there are many causes such as the sense faculty, the resulting consciousness is the appearance that arises following which of these causes? That is the nature or appearance of the object blue itself, which is established by the previously grasped object blue, just like the image in a mirror, although there are other causes, it is said to be established by the image. From the perspective of the result grasping the appearance of its own cause, it is said to be grasping that cause, just like a son resembling his father, in the world it is said that the son grasps the father's image, but it is not that the son's hand grasps the father's image at the same time. Therefore, what is clearly appearing now is established as the grasped aspect. Thirdly, for self-cognizance direct perception, it is necessary to establish that experiencing self-cognizance is free from conceptualization, and to refute wrong conceptualizations about it. Firstly, happiness and suffering, attachment and aversion, etc., are clearly and directly experienced without relying on the senses, and the nature of happiness, etc., that is, its own characteristic, is not dependent on others, but is only the appearance of its own time, and is not in a state of existence in the time of designation. Therefore, it is not possible to express such a self-characteristic, but it can only be cognized by knowledge itself. Therefore, experiencing happiness, etc., in a non-dual way, self-cognizance is direct perception, and because it is not related to speech and sound, it is established as non-conceptual. Secondly, to refute the view that happiness, etc., are internal matter and external matter. Firstly, state the view and give the answer. Firstly, if eye consciousness, etc., are other consciousnesses, and not self-consciousness, then happiness, etc., are mindless, then other
Tibetan
རིག་པར་བྱེད་པ་ མིན་པ་དེ་དག་གིས་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་བས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་རིག་སྟེ་མི་རིག་མོད། འོན་ཀྱང་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་ནི་ནང་དུ་བདག་གི་དོན་གཅིག་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བས་འབྲེལ་ཞིང་བརྟེན་པ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལམ་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་བརྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིད་དེས་བདེ་བ་སོགས་ཀྱང་དམིགས་པ་ན་བདག་དང་ཡིད་དང་བདེ་བ་འདྲེས་པ་ལྟར་འཛིན་པ་སྟེ། དོན་ལ་བདེ་སོགས་ནི་ནང་དུ་བདག་ལ་ཡོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགའ་ཞིག་སྟེ་བྱེ་བྲག་པ་བདག་གིས་དེ་སྐད་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་འདི་སྐབས་ཕྱི་དང་ནང་གི་བེམ་པོ་ཞེས་པ་རང་ལུགས་ལ་རྡུལ་དུ་གྲུབ་པ་ལ་བེམ་པོར་འདོད་པ་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་འདི་པས་ཤེས་པ་དང་ཤེས་པ་མེད་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཤེས་པ་མེད་པ་ལ་བེམ་པོར་འདོད་པ་དེ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ། བདེ་སོགས་བློ་ལས་གཞན་མིན་བསྒྲུབ། །དེ་མྱོང་གཞན་མེད་རང་རིག་ཡིན། །དང་པོ་ལ། ཁྱབ་བསྒྲུབ་རྟགས་འགོད་ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ། །དང་པོ་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི། །འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཅོག་ཀུན་ཀྱང་རིགས་གཅིག་པ་དེ་དང་། དེ་མིན་པ་རིགས་མི་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཀུན་ནི་ཅི་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན། རིགས་འདྲ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་དེ་མིན་པའི་དངོས་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་ཁོ་ནའི་དབང་གིས་ཏེ་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ལས་ཐ་དད་དུ་སྣང་ཞིང་ཐ་མི་དད་པ་ལས་རིགས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། འཇིམ་པ་དང་སྣལ་མའི་རྒྱུ་ལས་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབས་ནས། གཉིས་པ་རྟགས་འགོད་པ་ནི། དབང་ཡིད་ཀྱི་གཙོ་སེམས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དེ་དག་ལས་སྐྱེ་ཡི་གཞན་མིན་པ་སྟེ་གཞན་ལས་སྐྱེས་པ་མིན་པ་འཁོར་སེམས་བྱུང་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཅིས་ཤེས་ པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་གཅིག་གི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། དབང་ཡིད་གཉིས་རྐྱེན་གསུམ་ལས་སྐྱེ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་རྒྱུ་ལས་མིན། །དེ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤང་། །དང་པོ། ཚོར་བ་བདེ་སོགས་རྣམ་ཤེས་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་དེ་ལས་སྐྱེ་བར་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་འདུ་བྱེད་པ་ལས་དབང་ཤེས་སྐྱེ་ལ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་འབད་རྩོལ་དང་ཆོས་མིན་སོགས་ལས་བདེ་སོགས་ནང་གི་བེམ་པོའི་ངོ་བོར་སྐྱེའོ་ཟེར་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་གཟུགས་ལྟ་བུའི་དོན་རུང་བ་ན་ཡོད་པ་དང་བཅས་པ་དང་། བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་བསླད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་དུ་རུང་བ་དང་། གཉིད་དང་བསླད་པ་སོགས་དང
Chinese
能认知 不能认知那些，又怎么能认知自己的体性，不能认知啊。然而，体验安乐这件事，是与内在的“我”的意义相符的，因为聚集了关联和依赖，是意的意识的对境或者能认知的事物。因为依赖于“我”的功德，当意也缘取安乐等时，会执著于“我”与意与安乐混合在一起的样子。实际上，安乐等是内在“我”所具有的功德啊，一些人，也就是胜论派的“我”是这么说的。对此，这里所说的外和内的物质，不是指自宗认为由微尘组成的物质。而是指外道这些人将分为有知和无知两种，他们认为的物质仅仅是指无知的那部分。 第二，驳斥它。 安乐等非异于心而成立， 彼之体验非他乃自证。 第一， 立宗遍立因立， 首先，成立周遍： 一切果，都是同类，以及，非同类，体性各异的一切，是从何而生的呢？唯有同类的因和非同类的实有因才能产生，因为因不同则显现不同，因相同则变为同类，如泥土和纱线的因产生瓶子和布匹一样。 如此成立周遍之后， 第二，立因： 根、意之主心，是产生意识的因，从那些产生，而非其他，也就是并非从其他产生，随之而生的心所，感受，安乐等等，怎么知道 不是呢？因为在一个因的果的体性上没有差别。 第三， 根意二者缘三生， 彼外之因非所生， 于此太过当舍弃。 第一，感受安乐等，从产生意识的因中产生，这个因并不成立，如果说从“我”的功德造作产生根识，从“我”的功德努力和非理等产生安乐等内在物质的体性，那是不对的，因为对境色法等在有作用时存在，并且作为俱生缘，根识是清净无染的，能够作为产生意识的所依，以及睡眠和染污等
English
That which cognizes How can those that do not cognize cognize their own nature, they do not cognize. However, the experience of happiness is related and dependent because it gathers what accords with the single meaning of "self" within, it is the object of the mind's consciousness or something to be cognized. Because the qualities that rely on the "self", when the mind also focuses on happiness etc., it grasps as if the "self", mind, and happiness are mixed together. In reality, happiness etc. are qualities that exist within the "self", some, that is, the Vaisheshika's "self" says that. In this case, the external and internal matter mentioned here are not the matter that our own system considers to be composed of particles. Rather, these outsiders divide into two: knowledge and non-knowledge, and they consider matter to be only that which is non-knowledge. Second, refuting it. Happiness etc. are established as not other than mind, Their experience is not other, but self-cognition. First, Establish the pervasion, establish the sign, establish the subject-property. First, establishing the pervasion: All effects, all of the same kind, and all of different kinds, with different natures, from what are they born? Only the cause of the same kind and the real cause of the different kind can produce, because different causes appear different, and the same cause becomes the same kind, like the cause of clay and yarn produces pots and cloths. Having established the pervasion in this way, Second, establishing the sign: The main mind of the senses and mind, is the cause of the arising of consciousness, it arises from those, and not from others, that is, it does not arise from others, the accompanying mental factors, feelings, happiness etc., how do you know it is not? Because there is no difference in the nature of the effect of one cause. Third, The two senses and mind arise from three conditions, Not born from causes other than that, Here, too much should be abandoned. First, feelings, happiness etc., arise from the cause that produces consciousness, this cause is not established, if you say that root consciousness arises from the actions of the qualities of the "self", and happiness etc. arise from the nature of the inner matter of the qualities of the "self", effort, and non-reason etc., that is not right, because the object of the sense object etc. exists when it has a function, and as a co-arising condition, the root consciousness is pure and undefiled, able to serve as the basis for the arising of consciousness, and sleep and defilement etc.