Tibetan
་བྲལ་ནས་ཡུལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟའི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བའི་སེམས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྐྱེན་གསུམ་པོ་དེ་གང་དུ་ཡོད་པ་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་སྐྱེ་བར་མཐོང་ལ། གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་ཡིད་དང་དེའི་འཁོར་གྱི་བདེ་སོགས་ཀྱང་དེ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ་རྐྱེན་གསུམ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དེ་ལྟར་རྐྱེན་གསུམ་ལས་སྐྱེ་བར་དམིགས་ཀྱང་དེའི་དུས་ན་ནང་གི་བདེ་སོགས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པ་མི་ཁེགས་སོ་སྙམ་ན། རྐྱེན་གསུམ་པོ་དེ་དག་མེད་པ་དང་ཡོད་པ་ན་ཡུལ་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་གང་ཟག་འགའ་ལ་སེམས་བྱུང་བདེ་བ་ལ་སོགས་དང་། གཙོ་སེམས་དབང་བློ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར་རྐྱེན་གསུམ་པོ་དེ་ལས་བདེ་སོགས་དེ་སྐྱེ་ཡི་གཞན་བདག་གི་ཡོན་ཏན་འདུ་བྱེད་པ་སོགས་ལས་མིན་ཏེ། རྐྱེན་གསུམ་པོ་སྤངས་ནས་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་མ་མཐོང་ལ། རྐྱེན་གསུམ་ ཚོགས་པ་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་ནུས་པས་ན་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། བདེ་སོགས་རྐྱེན་གསུམ་པོ་འདི་ཁོ་ནའི་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ནམ་ཡང་མ་མཐོང་བས་སོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ངེས་པ་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་བོར་ནས་རྒྱུ་གཞན་རྟོག་ན་འཇིམ་སོགས་བུམ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་སྣམ་སོགས་དེའི་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་བདེ་སོགས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མྱོང་བ་མིན་པར་ཐ་དད་དུ་མྱོང་བའམ་མཐོང་བ་ཙམ་ཡིན་ན་འདས་པའི་གདུང་བ་སོགས་དྲན་པའམ་བུམ་སོགས་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་བདེ་བས་ཕན་པ་དང་གདུང་བས་གནོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ། རྒྱུ་མཚུངས་པས་བདེ་སོགས་དང་བློ་གཅིག་ཡིན་པ་ལྟར་རྐྱེན་གསུམ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་བདེ་སྡུག་སོགས་སྐྱེ་ཚུལ་ལ་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་བས་ན་རྐྱེན་གསུམ་ཙམ་ལས་བདེ་སོགས་མ་ཡིན་ཏེ། ནང་བདག་གི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྐྱེན་གསུམ་ལས་སྐྱེ་བ་ཙམ་དུ་མཚུངས་ཀྱང་རྐྱེན་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་འདྲ་བ་ལས་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པ་སྟེ་བཏང་སྙོམས་དང་བཅས་པ་རྣམས་མི་འདྲ་བར་ཐ་དད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་རྐྱེན་ཡིད་འོང་དང་ཡིད་མི་འོང་དང་ནང་གི་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་འགའ་ཞིག་ལ་གནོད་པ་འགའ་ཞིག་ལ་བདེ་བར་འཆར་ཏེ་ཡིད་ལོག་དང་ཆགས་ལྡན་ལ་བུད་མེད་ལྟ་བུ་དང་། དབང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཀྱང་མི་འདྲ་བ་སྟེ་རི་དྭགས་མེའི་གཙང་སྦྲ་ཅན་དང་ཕལ་པ་ལ་མེ་བཞིན་ནོ། །དེ་
Chinese
远离后，以何种方式具备境的自性而生起的心，是无间缘。如此，这三种缘存在于何处时，必定会生起安乐和痛苦等。执持色等的意及它的眷属的安乐等也与此相同，即从三种缘而生。第二，虽然了知从三种缘而生，但恐怕那时内在的安乐等显现也不可避免。如果说这三种缘不存在和存在时，在某些时处，某些人会生起心所安乐等，以及主心、增上缘的智慧等，这些次第生起和不生起，因此，安乐等是从这三种缘而生，而不是从其他自我的功德聚合等而生。因为舍弃这三种缘后，从未见过从中生起。三种缘 聚合时，仅凭此就能生起，因此可见不依赖于其他。安乐等只是这三种缘的果，而不是其他的果，因为从未见过随行和相违。如果舍弃了见到随行和相违的决定之因，而臆测其他的因，那就如同认为泥土等不是瓶子的因，而是麻布等是它的因一样。此外，如果安乐等不是体验心的自性，而是体验或仅仅见到不同的东西，那么就像忆念过去的痛苦等或见到瓶子等一样，安乐不会带来利益，痛苦也不会带来损害。第三，如同因为因相同，安乐等和心识是一样，从三种缘所生的所有心识，在生起安乐和痛苦等的方式上没有差别，因此安乐等不是仅仅从三种缘而生，而是内在自我的功德。如果这样认为，虽然仅仅在从三种缘生起上相同，但由于这些缘本身的差别不同，安乐和痛苦等，包括舍受在内，会不同地、各异地生起。因为从所缘缘可爱和不可爱，以及内在作意的差别，对某些人来说会显现为损害，对某些人来说会显现为安乐，比如对贪恋和有嗔恨的人来说，女人就是如此。而且，由于根的差别也不同，比如对于有洁癖的野兽来说，火就像普通人一样。
English
After separation, the mind that arises with the nature of the object in what manner is the immediately preceding condition. Thus, when these three conditions exist, it is seen that happiness and suffering, etc., will definitely arise. The mind that grasps form, etc., and the happiness, etc., of its retinue are also the same as this, that is, they arise from the three conditions. Second, although it is known that they arise from the three conditions, it is feared that the manifestation of inner happiness, etc., at that time is unavoidable. If it is said that when these three conditions do not exist and exist, at certain times and places, some people will experience mental happiness, etc., and the wisdom of the dominant mind, empowering mind, etc., these arise and do not arise in sequence, therefore, happiness, etc., arise from these three conditions, and not from other self-attributes, aggregates, etc. Because after abandoning these three conditions, it has never been seen to arise from them. When the three conditions come together, they are able to arise by themselves, so it is seen that they do not depend on others. Happiness, etc., are the result of these three conditions alone, and not of others, because following and contradicting have never been seen. If one abandons the definite cause of seeing following and contradicting, and speculates on other causes, it would be like thinking that clay, etc., are not the cause of a pot, but that linen, etc., are its cause. Furthermore, if happiness, etc., are not experiencing the nature of the mind, but are experiencing or merely seeing different things, then just as remembering past suffering, etc., or seeing pots, etc., happiness would not bring benefit, and suffering would not bring harm. Third, just as happiness, etc., and consciousness are the same because the cause is the same, all consciousnesses arising from the three conditions would be no different in the way happiness and suffering, etc., arise, therefore happiness, etc., do not arise merely from the three conditions, but are the attributes of the inner self. If this is thought, although they are the same only in arising from the three conditions, happiness and suffering, etc., including equanimity, will arise differently and distinctly because the differences in these conditions themselves are different. Because of the difference in the objective condition, being pleasing and displeasing, and the inner attention, it will appear as harm to some and as happiness to others, such as women to those who are greedy and hateful. Moreover, the difference in the senses is also different, such as fire to a wild animal with cleanliness and to an ordinary person.
Tibetan
དག་ནི་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀར་གྲུབ་པའི་དཔེར་བྱ་ན་དབང་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པར་འདྲ་ཡང་ཡིད་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་ཁ་ཅིག་ཡུལ་དེ་ལ་གསལ་བས་འཇུག་པ་དང་ལ་ལ་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པ་དང་ལ་ལར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་པ་ བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་པ་ལས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་འགྱུར་གྱི་རྐྱེན་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ཚོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་བདེ་སོགས་དེ་མྱོང་བ་གཞན་མེད་པར་རང་རིག་ཡིན་པ་ལ། དཔྱད་ན་བདེ་སོགས་རང་རིག་ཡིན། །ཐ་སྙད་དེ་ཡིས་དོན་རིག་འཐད། །དང་པོ་ལ། དབང་ཡིད་རིམ་འཇུག་དང་ཅིག་ཅར། །ཕྱོགས་ལ་བདེ་སོགས་གཞན་མྱོང་དགག །དང་པོ་ལ། ཡུལ་ཅན་བློ་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །གཟུང་ཡུལ་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །དང་པོ་ལ། དོན་བདེ་རེ་རེ་འཛིན་པ་དང་། །གཉིས་ཀ་འཛིན་པའི་ཕྱོགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ། དབང་ཤེས་རང་དུས་བདེ་མི་འཛིན། །སྤེལ་ནས་འཛིན་པ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ། བདེ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་བསྙོན་མེད་དུ་གྲུབ་ལ་དེ་ཡང་མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ན་མི་འཐད་པས་རང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བདེ་སོགས་མྱོང་བར་མི་སྲིད་དེ་འདི་ལྟར་དབང་ཤེས་དང་ཡིད་ཤེས་དུས་གཅིག་ཏུ་མི་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་དང་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་བདེ་བ་འཛིན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ལྟར་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་གང་ཞིག་དབང་པོའི་གཟུང་ཡུལ་དུ་ཉེ་བས་དོན་དེ་འཛིན་གྱི་བློ་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་གཟུང་དོན་དེ་བོར་ནས་ནི་ནང་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དབང་མངོན་དེས་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ཉེ་བ་བོར་ནས་རང་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནང་གི་དོན་ལ་ཅི་ལྟར་དམིགས་ཏེ་དམིགས་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་མ་དམིགས་ན་དབང་པོས་ཡུལ་ལ་ ལོངས་སྤྱོད་པའི་བདེ་བ་དེ་ནི་སུས་ཀྱང་ཚོར་བ་མི་སྲིད་དེ། ཡུལ་ཉིད་བདེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་ལ་དབང་ཤེས་སྐྱེ་བཞིན་པའི་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་དེ་ཡུལ་དེས་བསྐྱེད་པའི་སེམས་བྱུང་མིན་ན་དེ་རང་དུས་ན་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་ལ་ཡིད་ཀྱང་དེ་དུས་མི་སྐྱེ་བར་ཁྱོད་འདོད་པས་སོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་དོན་བདེ་བ་ཅིག་ཅར་མི་འཛིན་ཡང་དབང་ཤེས་ཀྱི་དོན་དང་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་བདེ་བ་རིམ་གྱིས་སྤེལ་མར་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་དེ་དང་བདེ་བའི་མྱོང་བ་གཉིས་ཀའང་བར་རྣམ་པར་ཆད་
Chinese
对于辩论双方都成立的例子来说，就像是从感官对象中产生一样，虽然相似，但意识本身的某些部分对该对象清晰地进入，有些部分则不清晰，有些部分则变得犹豫不定。 因此，过去的业的造作者会聚集起体验快乐和痛苦的因缘。第二，快乐等体验不是由其他事物体验，而是自证。如果进行分析，快乐等是自证的。通过这个术语来理解意义是合理的。第一，感官和意识依次进入和同时进入。 在各种观点中，驳斥快乐等由其他事物体验。第一，通过考察有境的意识来驳斥。通过考察所取的对象来驳斥。第一，分别执着于对象和快乐，以及驳斥两者都执着的观点。第一，感官识在自身的时间里不执着于快乐，交替执着是不合理的。第一，体验快乐等是无可否认地成立的，而且如果能体验的事物和体验的主体是不同的，那是不合理的，因此是通过自证的方式来体验的。如果不是这样，快乐等就不可能被体验，因为无论是认为感官识和意识同时产生，还是认为它们不同时产生，执着于快乐都是不合理的。如果按照第一种观点，那么，对于任何接近感官所取对象的色等事物，执着于该事物的意识和与之同时产生的感受，如快乐等，都是通过体验而成立的。既然已经舍弃了这样的所取对象，那么，感官显现如何能够理解内在自我的功德，如快乐等呢？既然已经舍弃了近处的对象，又如何能缘取不是自己对象之内的意义呢？不可能缘取。如果不能缘取，那么感官享受对象所带来的快乐就不可能被任何人感受到，因为人们认为对象本身不是快乐的原因。因此，在感官识正在产生对象的当下，如果那个快乐不是由该对象所产生的随心所生，那么它在自身的时间里那样产生是不合理的，而且你认为意识在那个时候也不会产生。第二，如果不是同时执着于对象和快乐，而是感官识依次交替地执着于对象，而意识执着于快乐，那么，对象和快乐的体验两者之间就会有间隔。
English
For an example that is established for both debaters, it is like arising from a sensory object, although similar, some parts of the consciousness itself clearly enter that object, some parts are unclear, and some parts become hesitant. Therefore, the actor of past karma gathers the causes and conditions for experiencing happiness and suffering. Second, the experience of happiness etc. is not experienced by other things, but is self-aware. If analyzed, happiness etc. are self-aware. It is reasonable to understand the meaning through this term. First, sensory and consciousness enter sequentially and simultaneously. Among various views, refute happiness etc. being experienced by other things. First, refute by examining the object-possessing consciousness. Refute by examining the object to be taken. First, separately clinging to the object and happiness, and refuting the view that both are clung to. First, sensory consciousness does not cling to happiness in its own time, and alternating clinging is unreasonable. First, the experience of happiness etc. is undeniably established, and if the thing to be experienced and the subject experiencing are different, it is unreasonable, therefore it is experienced through the way of self-awareness. If it is not like that, happiness etc. cannot be experienced, because whether it is thought that sensory consciousness and consciousness arise simultaneously, or that they do not arise simultaneously, it is unreasonable to cling to happiness. According to the first view, then, for any object such as form that is close to the object taken by the senses, the consciousness clinging to that object and the feelings that arise simultaneously with it, such as happiness etc., are established through experience. Since such an object to be taken has been abandoned, how can sensory manifestation understand the qualities of the inner self, such as happiness etc.? Since the nearby object has been abandoned, how can it focus on the meaning within that is not its own object? It is impossible to focus. If it cannot focus, then the happiness that the senses enjoy from the object cannot be felt by anyone, because people think that the object itself is not the cause of happiness. Therefore, at the moment when sensory consciousness is arising for the object, if that happiness is not a mental event arising from that object, then it is unreasonable for it to arise in that way in its own time, and you think that consciousness will not arise at that time either. Second, if it is not clinging to the object and happiness simultaneously, but sensory consciousness clings to the object sequentially, and consciousness clings to happiness, then there will be an interval between the experience of the object and happiness.